Κατηγορία: Άρθρα

Βουλευτικές εκλογές 2019

Βουλευτικές εκλογές 2019

Ο νέος καθορισμός των εδρών ανά εκλογική περιφέρεια. Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το Προεδρικό Διάταγμα 117/2018 (ΦΕΚ Α 225) για τον καθορισμό των βουλευτικών εδρών κάθε εκλογικής περιφέρειας για τις γενικές βουλευτικές εκλογές.

Διαβάστε περισσότερα

Δημοπρατήρια και Συνεταιρισμοί

Δημοπρατήρια και Συνεταιρισμοί

Η Ελλάδα στον πρωτογενή τομέα οφείλει να λειτουργήσει αφενός μεν με κεντρικό σχεδιασμό, αφετέρου με την υιοθέτηση δύο βασικών μορφών οργάνωσης: τα δημοπρατήρια και τους συνεταιρισμούς. Εν προκειμένω τα εξής:

Διαβάστε περισσότερα

Νομισματική πολιτική

Νομισματική πολιτική

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύει πως όλες οι χώρες πρέπει να είναι προετοιμασμένες για τυχόν διάλυση της Ευρωζώνης, με ευθύνη της Γερμανίας και της πολιτικής που έχει υιοθετήσει μετά την υιοθέτηση του ευρώ (μισθολογικό dumping), παράγοντας πλεονάσματα εις βάρος όλων των άλλων εταίρων της. Ειδικά μετά το ξεκίνημα της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους που η ίδια προκάλεσε, αρνούμενη στην Ελλάδα τη στήριξη που όφειλε να είχε.

Διαβάστε περισσότερα

Βασικά οικονομικά μέτρα

Βασικά οικονομικά μέτρα

 

  1. Επίδομα παιδιών: Για όλα τα παιδιά Ελλήνων ιθαγενών με φορολογική διαμονή στην Ελλάδα, ηλικίας κάτω των 18 ετών. Όταν δεν εργάζονται ή είναι άνεργα, τότε έως ότου συμπληρώσουν το 21ο έτος. Το επίδομα θα είναι ύψους 150 € μηνιαία για το πρώτο παιδί, 170 € για το δεύτερο, 190 € για το τρίτο και 210 € για κάθε επόμενο. Δίνεται είτε άμεσα σε αδύναμες οικογένειες με εισοδήματα κάτω από το ελάχιστο αφορολόγητο όριο, είτε ως ελάφρυνση φόρου στις υπόλοιπες, εφόσον τις συμφέρει καλύτερα.
  2. Συντελεστές φορολόγησης νομικών προσώπων (επιχειρήσεων): Μείωση στο 15% με προκαταβολή φόρου 50%, με τον περιορισμό του φόρου μερισμάτων στο 10% και με την πλήρη κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, καθώς επίσης της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης. Έκπτωση 10% στην εφάπαξ πληρωμή, αυτόματος συμψηφισμός οφειλών και επιστροφών. Μη πληρωμή φόρων για τα πρώτα πέντε χρόνια από τις νέες και καινοτόμες επιχειρήσεις, καθώς επίσης δυνατότητα υψηλότερων αποσβέσεων στις καινούργιες επενδύσεις παγίων στο μισό χρονικό διάστημα, ηλεκτρονική σύνδεση όλων των συναλλαγών.
  3. Συντελεστές φορολόγησης φυσικών προσώπων: Αφορολόγητο εισόδημα έως 12.000 €, 15% φόρος έως 20.000 €, 25% από 20.000 € έως 50.000 € και 35% για όλα τα υπόλοιπα εισοδήματα όσα και αν είναι. Κατάργηση των τεκμηρίων και έκπτωση 10% στην εφάπαξ πληρωμή. Περιορισμός του φορολογικού κώδικα σε 50 σελίδες, αυτόματο κλείσιμο εταιρειών, μετά από δύο χρόνια μη λειτουργίας τους.
  4. ΦΠΑ: Άμεση μείωση του συντελεστή στο 20%, σταδιακά στο 15%, με ειδικό καθεστώς τροφίμων και φαρμάκων, καθώς επίσης δικηγορικής αμοιβής στο μισό (10% και 7,5% αργότερα).  Στα νησιά και στις παραμεθόριες περιοχές στο 7%. Αύξηση του ορίου υπαγωγής στο ΦΠΑ στα 30.000 € τζίρο ετησίως από 10.000 € σήμερα και κατάργηση του στις νέες οικοδομικές δραστηριότητες για ένα χρονικό διάστημα πέντε ετών.
  5. ΕΝΦΙΑ: Μείωση του συντελεστή κατά 40%, με έκπτωση φόρου 40% για την ενεργειακή ανακαίνιση και 20% για την αισθητική. Αναστολή του για κτίρια που δεν είναι νοικιασμένα, ανάλογα με το χρονικό διάστημα μη ενοικίασης.
  6. Ασφαλιστικές εισφορές: Περιορισμός τους κατά 2% ετήσια, έως το κατώτατο όριο του 10% για όλους. Συμμετοχή της εισφοράς των ασθενών για τα φάρμακα στο 10%. Κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου, επαναφορά των συντάξεων χηρείας στα προηγούμενα επίπεδα και εξασφάλιση αξιοπρεπών συντάξεων, πλήρως ανταποδοτικών.
  7. Κόκκινα δάνεια τραπεζών: Μηδενισμός του δανείου, εφόσον ο ιδιοκτήτης παραδίδει το σπίτι του στην τράπεζα. Ριζική επίλυση του προβλήματος των κόκκινων δανείων πρώτης κατοικίας (περί τα 12 δις €), με τη δημιουργία μίας κρατικής εταιρείας διαχείρισης τους που θα τα εξαγοράσει από τις τράπεζες στην τιμή που θα διαμορφωθεί μετά την αφαίρεση των προβλέψεων τους (κάτω από το 48% της αξίας τους). Για τα υπόλοιπα, θεσμική κατοχύρωση των προτάσεων κουρέματος κλπ. των τραπεζών.
  8. Ληξιπρόθεσμες οφειλές στο δημόσιο, στους οργανισμούς του και στα ασφαλιστικά ταμεία: Αφαίρεση όλων των προσαυξήσεων και των υπερβολικών τόκων. Ρύθμιση τους με μηνιαίες δόσεις με εισοδηματικά κριτήρια και με επιτόκιο ίσο με αυτό που δανείζεται το δημόσιο.
  9. Ασφαλισμένοι-ανασφάλιστοι ελεύθεροι επαγγελματίες: Διαγραφή του 50% των ανεξόφλητων εισφορών τους μετά το 2010, επανυπολογισμός των εισφορών με βάση τα ετήσια εισοδήματα τους, αφαίρεση της ιατροφαρμακευτικής εισφοράς επειδή ο επαγγελματίας ήταν ανασφάλιστος, αφαίρεση των παράνομων τόκων και προσαυξήσεων αφού οι εισφορές του επαγγελματία είναι ατομικές και όχι εργοδοτικές, ρύθμιση του ποσού που θα προκύψει για να μπορεί να πληρώνει τις τρέχουσες εισφορές και να είναι σε θέση να το εξοφλήσει έως ότου βγει σε σύνταξη.
  10. Κατώτατος μισθός: Αύξηση κατά 100 € και στη συνέχεια ετήσια αναπροσαρμογή, ελαφρά χαμηλότερη από την παραγωγικότητα των εργαζομένων και τον πληθωρισμό, για να βελτιώνεται συνεχώς η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Μείωση των μισθών και συντάξεων των βουλευτών κατά 30%, όσο όλων των υπολοίπων.
  11. Ειδικές περιπτώσεις: Επιστροφή ειδικού φόρου κατανάλωσης στους αγρότες και επαναφορά του επιδόματος θέρμανσης στα προηγούμενα επίπεδα, πριν την αλλαγή των κριτηρίων. Κεντρικός σχεδιασμός του πρωτογενούς τομέα και στήριξη των επενδύσεων στη μεταποίηση, καθώς επίσης στη βιομηχανία, με την προώθηση τους από τον τουρισμό με φορολογικά κίνητρα για την κάλυψη όλων των αναγκών του με ελληνικά προϊόντα. Φορολογικά κίνητρα για την προώθηση της έρευνας και της ανάπτυξης, ειδικά στα φάρμακα, στα τρόφιμα και στην υψηλή τεχνολογία. Κίνητρα για τη ναυτιλία.
  12. Επιδόματα: Κατάργηση επιδομάτων σε λαθρομετανάστες-λαθροεισβολείς-«πρόσφυγες». Είναι ένα άδικο μέτρο για τους Έλληνες. Υποχρέωση της Πολιτείας είναι η αρωγή στους Έλληνες.
  13. Επανεξέταση εγγράφων: Επανεξέταση όλων των εγγράφων «νομιμοποίησης» κι «απόδοσης» ιθαγένειας σε αλλοεθνείς. Η ιθαγένεια δεν δίνεται.
Περιβάλλον και ενέργεια

Περιβάλλον και ενέργεια

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ στα πλαίσια εκσυγχρονισμού της σημερινής αναχρονιστικής, αποσπασματικής και συγκεχυμένης ελληνικής τεχνικής νομοθεσίας και της εναρμόνισης της, με τον σύγχρονο κόσμο που σήμερα διατρέχει την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, όπως είναι η ρομποτική, η τεχνητή νοημοσύνη , η ψηφιακή τεχνολογία, η πράσινη ενέργεια κλπ, προτίθεται να καταργήσει και τις 21 χιλιάδες  σελίδες νομοθετικών κειμένων (Νόμους, Προεδρικά Διατάγματα, Εγκυκλίους κλπ), που σήμερα πλαισιώνουν τον τομέα αυτόν.

Διαβάστε περισσότερα

Ιδιωτική εκπαίδευση

Ιδιωτική εκπαίδευση

Η ιδιωτική εκπαίδευση στα Πανεπιστήμια είναι ένα βασικό θέμα για την Ελλάδα, η οποία πρέπει να παράγει πλούτο από όλους τους κλάδους της οικονομίας της για να αναπτυχθεί – σημειώνοντας πως στη Μ. Βρετανία σπούδαζαν το 2016/17 περί τους 10.000 Έλληνες, ενώ εργάζονται πάνω από 2.000 καθηγητές. Μόνο τα δίδακτρα είναι 7.000 € έως 10.000 € το έτος, ενώ η διαμονή κοστίζει περί τα 18.000 € συν τα έξοδα ταξιδιών. Αυτό σημαίνει πως εξάγεται συνάλλαγμα της τάξης των 280 εκ. € μόνο για τους σπουδαστές της Μ. Βρετανίας, ενώ φυσικά το ποσόν είναι πολύ μεγαλύτερο, εάν προσθέσουμε όλες τις άλλες χώρες.

Από την άλλη πλευρά, εάν η Ελλάδα είχε ιδιωτικά Πανεπιστήμια δεν θα εξοικονομούσε μόνο το συνάλλαγμα που φεύγει στο εξωτερικό, αλλά θα εισέπραττε επί πλέον από τους ξένους φοιτητές που θα σπούδαζαν εδώ. Εκτός αυτού θα στηριζόταν οι επενδύσεις, θα δημιουργούνταν νέες θέσεις εργασίας, θα αυξανόταν το ΑΕΠ και επομένως τα έσοδα του δημοσίου. Εκτός αυτού θα υπήρχε ανταγωνισμός με τα δημόσια Πανεπιστήμια, ο οποίος θα λειτουργούσε θετικά ως προς την καλυτέρευση της ποιότητας τους. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να είναι κανείς αντίθετος με την θεσμοθέτηση τους

Στο παράδειγμα τώρα της Κύπρου, έως πριν από μερικά χρόνια οι επιλογές στον τομέα της εκπαίδευσης ήταν δύο. Τα παιδιά των εύπορων και καλών οικογενειών σπούδαζαν στην Αγγλία και στην Αμερική, ενώ των μεσαίων εισοδημάτων στην Ελλάδα. Χρειάστηκαν να περάσουν αρκετά χρόνια για να λειτουργήσει το ιδιωτικό κολλέγιο, που εξελίχθηκε σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο.

Σήμερα, ο τομέας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Κυπριακή Δημοκρατία συμβάλλει περίπου στο 4,8% του ΑΕΠ της χώρας (σχεδόν στο 1 δις €), καθώς και στο 2,6% των συνολικών θέσεων εργασίας στην οικονομία. Ο συνολικός αριθμός των σπουδαστών αυξήθηκε από περίπου 25.000 το 2007-8 σε σχεδόν 45.000 το 2016-7. Από αυτούς, το 47% ήταν διεθνείς φοιτητές, με την πλειοψηφία (64%) από την Ελλάδα, περίπου το ένα τρίτο (35%) από διάφορες μη ευρωπαϊκές χώρες και 2% από διάφορες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μόνο το 2016 υπολογίζεται ότι η ανώτερη εκπαίδευση προσέφερε 739 εκ. € έως 979 εκ. € στην τοπική οικονομία, ενώ απασχόλησε περίπου 9.500 εργαζόμενους στον τομέα αυτόν και σε άλλες υποστηρικτικές βιομηχανίες. Η ετήσια συμβολή του τομέα μπορεί να παρουσιάσει περαιτέρω αύξηση κατά 50% και να δημιουργήσει 1.500 νέες θέσεις εργασίας.

Εάν η Ελλάδα πετύχαινε τα ίδια νούμερα, τότε η τριτοβάθμια εκπαίδευση θα συνέβαλλε με 8,64 δις € στο ΑΕΠ (άρα με 2,59 δις € στα φορολογικά έσοδα του δημοσίου) και με πάνω από 100.000 θέσεις εργασίας – οπότε θα έλυνε πολλά προβλήματα της οικονομίας μας.

Συνεχίζοντας, το πρώτο κρατικό πανεπιστήμιο (Πανεπιστήμιο Κύπρου) έθεσε εξαρχής υψηλά τον πήχη, με αποτέλεσμα να υπάρχει ανταγωνισμός με υψηλά στάνταρντ που επιβλέπονται από το Υπουργείο Παιδείας. Η άρνηση της Ελλάδας πάντως να αφήσει ελεύθερα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στα πρότυπα της Κύπρου, δεν αύξησε την ποιότητα της εκπαίδευσης. Το αποτέλεσμα ήταν αρκετοί  Έλληνες που δεν έχουν περάσει σε κρατικά πανεπιστήμια, να αναζητήσουν σπουδές στην γείτονα χώρα αυξάνοντας έτσι τον οικογενειακό προϋπολογισμό (δίδακτρα, ενοίκια και τα σχετικά).

Πρωταθλήτριες τώρα χώρες στην προσέλκυση ξένων φοιτητών στα πανεπιστήμιά τους είναι οι ΗΠΑ και η Μ. Βρετανία, με επόμενες τις Κίνα, Γερμανία, Γαλλία, Κύπρο κοκ. Στον πίνακα που ακολουθεί βλέπουμε την κατάταξη των χωρών σε σχέση με τον αριθμό των ξένων φοιτητών που προσελκύουν στα πανεπιστήμιά τους

Τέλος, τα οικονομικά οφέλη της επένδυσης στην εξαγωγή υπηρεσιών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι η πληρωμή διδάκτρων από τους φοιτητές, η πληρωμή δαπανών διαβίωσης, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας εκπαιδευτικού και διοικητικού προσωπικού, η ανάπτυξη της αγοράς ακινήτων, ο εκπαιδευτικός τουρισμός των ίδιων των φοιτητών, των συγγενών και φίλων τους, καθώς επίσης τα έσοδα του δημοσίου από τη φορολογία που επιβάλλει.

Το παράδειγμα της Κύπρου

Στις 29 Ιουλίου του 2005 η Κύπρος επέτρεψε την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων, ενώ λειτουργούν τρία δημόσια πανεπιστήμια: (1) το Πανεπιστήμιο Κύπρου, με έδρα τη Λευκωσία, (2) το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου, με προσανατολισμό προς την εφαρμοσμένη έρευνα και έδρα τη Λεμεσό, και (3) το Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου, που δραστηριοποιείται αποκλειστικά στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση.

Μέχρι σήμερα έχουν ιδρυθεί πέντε ιδιωτικά πανεπιστήμια, επίσημα εγγεγραμμένα στο Μητρώο Πανεπιστημίων του Υπουργείου Παιδείας της Κύπρου: (1) το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου στη Λευκωσία, (2) το Πανεπιστήμιο Frederick που δραστηριοποιείται στη Λευκωσία και τη Λεμεσό, (3) το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, (4) το Πανεπιστήμιο Νεάπολης Πάφου και (5) το University of Central Lancashire-Cyprus στη Λάρνακα.

Τα κυπριακά ιδιωτικά πανεπιστήμια προσφέρουν μεγάλη ποικιλία σε προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα. Υπάρχουν δε περισσότερα από 120 διαφορετικά προγράμματα σπουδών σε προπτυχιακό επίπεδο και 92 σε μεταπτυχιακό επίπεδο, ενώ πολλά από αυτά γίνονται και με το σύστημα «Εκπαίδευση εξ αποστάσεως»

Έτσι η Κύπρος έγινε εκπαιδευτικός προορισμός για χιλιάδες ξένους φοιτητές. Μόλις στα δύο πρώτα χρόνια λειτουργίας των ιδιωτικών πανεπιστημίων, οι ξένοι φοιτητές αυξήθηκαν περίπου κατά 80%. Σήμερα οι αλλοδαποί φοιτητές που μένουν στην Κύπρο και οι εξ αποστάσεως φοιτούντες στα πανεπιστήμιά της ξεπερνούν τους 12.000. Αυτοί αποτελούν περίπου το 33% του συνόλου των φοιτητών των κυπριακών πανεπιστημίων.

Περαιτέρω, μειώθηκε κατά 15% ο αριθμός των Κυπρίων φοιτητών που φοιτούν σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, ενώ ο αριθμός των Κυπρίων που φοιτούν σε Κυπριακά πανεπιστήμια αυξήθηκε περισσότερο από 50%. Τα οφέλη για την Κύπρο είναι μεγάλα, όσον αφορά τις νέες θέσεις εργασίας (9.500), τα έσοδα από τα δίδακτρα που υπερβαίνουν τα 35 εκ. €, τις καταναλωτικές δαπάνες των φοιτητών που φτάνουν στα 60 εκ. € και τα 125 εκ. € που εξοικονομούνται από την παραμονή των Κυπρίων φοιτητών στη χώρα τους.

Από έρευνα η οποία εκπονήθηκε με τη συνεργασία εννέα κυπριακών πανεπιστημίων και ερευνητικών ιδρυμάτων προκύπτει ότι, αυτά τα ιδρύματα μπορούν να συμβάλλουν πολύ περισσότερο στο ΑΕΠ της χώρας.

Τέλος, η αγορά των «σπουδών εξ αποστάσεως» παρουσιάζει μια σημαντική ευκαιρία για την Κύπρο, καθώς εκτιμάται ότι φτάνει περίπου στο 1 δις € – 4 δις €, για τα οποία η Κύπρος θα ανταγωνίζεται αγγλόφωνες χώρες όπως η Αυστραλία, η Σιγκαπούρη, η Ιρλανδία κτλ. (η αγορά για διεθνείς, αγγλόφωνους φοιτητές ανώτερης εκπαίδευσης υπολογίζεται ότι ανέρχεται γύρω στα 50 δις € και αυξάνεται κατά 5% ανά έτος).

του Βασίλη Βιλιάρδου

Αντιπροέδρου Ελληνικής Λύσης

Πολεμικές επανορθώσεις

Πολεμικές επανορθώσεις

Όπως γράφαμε το 2011, πριν από την υπογραφή του καταστροφικού PSI από την τότε ελληνική κυβέρνηση συνεργασίας (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου) που στήριζε την τεχνοκρατική (Παπαδήμου) μετά την ανατροπή του κ. Παπανδρέου όταν θέλησε να διεξάγει δημοψήφισμα (αντίστοιχα του κ. Berlusconi στην Ιταλία από την ΕΚΤ όταν αποφάσισε να εναντιωθεί στα γερμανικά σχέδια), «Η Ελλάδα δεν είναι χρεοκοπημένη, οδηγείται σκόπιμα στην πτώχευση, ενώ οι οφειλές της Γερμανίας αποτελούν ένα σημαντικό περιουσιακό στοιχείο της, εάν και εφόσον αποφασίσει επιτέλους κάποια Ελληνική κυβέρνηση να τις διεκδικήσει» (πηγή). Είχαμε αναφερθεί εν προκειμένω στις γερμανικές αποζημιώσεις/επανορθώσεις, με τα εξής:

«Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουμε ακούσει πάρα πολλά για τις συγκεκριμένες απαιτήσεις της χώρας μας – πρόσφατα από σημαντικό Γάλλο οικονομολόγο, ο οποίος τις τοποθέτησε στα 565 δις € (συμπεριλαμβανομένων των τόκων). Επίσης, από τον επιφανή Γερμανό ιστορικό κ. A.Ritschl, ο οποίος είπε χαρακτηριστικά ότι:

“Η ανθελληνική υστερία των γερμανικών ΜΜΕ είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Γερμανία. Ουσιαστικά καθόμαστε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: η γερμανική ανάπτυξη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι, τόσο τα θύματα του πρώτου, όσο και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, παραιτήθηκαν από τις απαιτήσεις τους….. Παρά το ότι η Γερμανία είναι υπεύθυνη για δύο παγκοσμίους πολέμους, εκ των οποίων ο δεύτερος ήταν κάτι παραπάνω από καταστροφικός, τα θύματα της συμφώνησαν να διαγραφεί ένα μεγάλο μέρος των χρεών της. Τα ότι η Γερμανία οφείλει την οικονομική της άνοδο στη γενναιοδωρία των άλλων λαών δεν το έχει ξεχάσει κανείς – ούτε οι Έλληνες”.

Οι Έλληνες”, συνεχίζει ο ιστορικός, “γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα «πολεμικά άρθρα» των γερμανικών ΜΜΕ. Εάν αλλάξουν οι διαθέσεις στην Ελλάδα (εάν «ξυπνήσουν» δηλαδή οι Έλληνες, εάν εκλέξουν επαρκείς, ανιδιοτελείς, ικανούς, θαρραλέους πολιτικούς και διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους), τότε είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες – απαιτώντας με τη σειρά τους τα χρήματα που χωρίς καμία αμφιβολία τους χρωστάμε. Εάν λοιπόν υποχρεωθούμε νομικά να εξοφλήσουμε όλες μας τις υποχρεώσεις, τότε θα μας πάρουν και τα πουκάμισα μας – αφού, με βάση τη συμφωνία του Λονδίνου, «οι πολεμικές αποζημιώσεις, οι οποίες δεν πληρώθηκαν το 1953, θα έπρεπε να εξοφληθούν σε περίπτωση τυχόν επανένωσης της Γερμανίας».

Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν πολύ καλύτερα όχι μόνο να αναδιοργανώναμε την ελληνική Οικονομία με δικό μας αποκλειστικά κόστος, αλλά να το κάναμε πλουσιοπάροχα. Εάν, αντί να συμμορφωθούμε με τους διεθνείς νόμους και να πληρώσουμε τα χρέη μας, συνεχίσουμε να παριστάνουμε τον πλούσιο τραπεζίτη, ο οποίος καπνίζει ήρεμα το πούρο του και δεν θέλει να πληρώσει τα χρέη του, εκβιάζοντας τους πιστωτές του, τότε κάποια στιγμή θα μας έλθει ένας τεράστιος λογαριασμός. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα θα είχε την ευκαιρία να κάνει μία καινούργια αρχή – μία ευκαιρία που προσφέρθηκε στην αχάριστη Γερμανία πολλές φορές στο παρελθόν, ειδικά από τις Η.Π.Α. το 1953”.

Περαιτέρω ένας άλλος σημαντικός Γερμανός ιστορικός, ο K. H. Roth, παραθέτει σε δύο πρόσφατα άρθρα του πάρα πολλά στοιχεία, τα οποία επιβεβαιώνουν τις απαιτήσεις της Ελλάδας – επιμένοντας στην καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων στη χώρα μας. Η λύση που προτείνει ο κ. K.H.Roth, είναι να μην επιβαρύνουν οι αποζημιώσεις τους Γερμανούς πολίτες, αλλά τη Γερμανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα (η οποία είναι ουσιαστικά διάδοχος της Τράπεζας του 3ου Ράιχ), καθώς επίσης τις μεγάλες επιχειρήσεις της Γερμανίας – οι οποίες «λήστεψαν» στην κυριολεξία τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας, μέσω της δήθεν Γερμανο-Ελληνικής «Εταιρείας Εμπορικών Συναλλαγών» (Degrides).

Ειδικότερα, στις 14. Ιανουαρίου του 1946 στο Παρίσι, συζητήθηκε και ψηφίσθηκε το Σύμφωνο Αποζημιώσεων, με βάση το οποίο η Γερμανία υποχρεώθηκε να καταβάλλει «επανορθώσεις», συνολικού ύψους 7,1 δις $ – με κριτήριο την αγοραστική αξία του δολαρίου το 1938. Στην Ελλάδα αντιστοιχούσε το 3,5% αυτού του ποσού (248,5 εκ. $), για τις καταστροφές που υπέστη την περίοδο του πολέμου, καθώς επίσης για το δάνειο, το οποίο εξαναγκάσθηκε να χορηγήσει η Εθνική Τράπεζα, το 1942, στο γερμανικό στρατό, για την κάλυψη των εξόδων του! Συνολικά πρόκειται για 106,5 δις $ σε τιμές του 2010 ή για 79 δις € περίπου (χωρίς τόκους, πάντοτε σύμφωνα με το Γερμανό ειδικό).

Χωρίς να αναλωθούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, οι οποίες είναι αρκετά ενοχοποιητικές για την πολιτική ηγεσία της χώρας μας κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, η Ελλάδα εισέπραξε με κόπο περίπου 1,78 δις $ σε τρεις δόσεις (με αξίες 2010), από τα 106,5 δις $ των απαιτήσεων της – ένα πραγματικά ελάχιστο ποσόν, σε σχέση με το συνολικό.

Επομένως, η Γερμανία της οφείλει ακόμη 104,72 δις $, πάντοτε χωρίς τους τόκους, παρά το ότι είναι αρκετοί αυτοί οι οποίοι ισχυρίζονται πως, η είσοδος της χώρας μας στην Ευρωζώνη «διευκολύνθηκε» σκόπιμα από τη Γερμανία – με αντάλλαγμα τη μη απαίτηση της καταβολής των επανορθώσεων (ανεπίσημα φυσικά, αφού το θέμα των αποζημιώσεων παραμένει πολιτικά ακόμη ανοιχτό – ενώ κάτι τέτοιο θα χαρακτηριζόταν εύλογα ως εσχάτη προδοσία).

Εάν σκεφθεί δε κανείς ότι, με επιτόκιο 5% (το βασικό της Fed έφτασε κάποιες εποχές στο 20%), τα χρέη διπλασιάζονται ανά 15 χρόνια (10-20-40-80 κλπ.), τότε οι γερμανικές επανορθώσεις, ύψους 105 δις € περίπου σε σημερινές αξίες, φθάνουν εύκολα στα 565 δις € – τα οποία υπολόγισε πρόσφατα ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος, με χαμηλότερο επιτόκιο από το 5%.

Περαιτέρω υπενθυμίζουμε πως στις 4. Μαΐου του έτους 2000, ο Άρειος Πάγος επικύρωσε την απόφαση του δικαστηρίου της Λιβαδειάς, σύμφωνα με την οποία η Γερμανία όφειλε να αποζημιώσει με το ποσόν των 54 εκ. € τα θύματα του Διστόμου. Η κυβέρνηση της Γερμανίας αρνήθηκε να πληρώσει, οπότε ο Άρειος Πάγος επέτρεψε τη δήμευση γερμανικών περιουσιακών στοιχείων στην Ελλάδα.

Όταν όμως ο δικαστικός κλητήρας θέλησε να κατασχέσει το γερμανικό ακίνητο, στο οποίο στεγάζεται το Ινστιτούτο Γκαίτε, ο τότε υπουργός δικαιοσύνης της Ελλάδας δεν έδωσε τη συγκατάθεση του και εμπόδισε την κατάσχεση – ένα γεγονός, το οποίο είναι δύσκολο να ερμηνεύσουμε. Σε κάθε περίπτωση, τα θύματα του Διστόμου αναγκάσθηκαν να καταφύγουν εναντίον της Γερμανίας μαζί με την Ιταλία – καταλήγοντας στη δίκη, η οποία διεξήχθη πρόσφατα στη Χάγη.

Περαιτέρω, ένας άλλος γερμανός τον Οκτώβριο του 2011 είχε πει τα παρακάτω: “Οι δυτικές κυβερνήσεις και το ΔΝΤ αγοράζουν χρόνο, κάτι που δεν σας βοηθάει καθόλου. Η Ελλάδα χρειάζεται μία πραγματική λύση, αφού δεν είναι συνετό να καταπολεμάς μία κρίση χρέους με τεράστια, νέα χρέη…… Οι Γερμανοί αποφασίσαμε στην ενοποίηση ότι, δεν έχει νόημα να μειώνεις συνεχώς τις δαπάνες και να αυξάνεις τους φόρους. Επενδύσαμε πολύ, περί τα 150 δις € ετησίως για δέκα χρόνια και αυξήσαμε τις εργατικές αμοιβές στην ανατολική Γερμανία. Είχαμε πολύ καλά αποτελέσματα” (G. Steingart – Handelsblatt).

Αργότερα, ένας συνεργάτης μας αναφέρθηκε στη «συμφωνία 2+4» (ανάλυση), ενώ στη συνέχεια τονίσαμε την ανάγκη συνεργασίας μας με την Πολωνία που διεκδικεί επίσης πολεμικές αποζημιώσεις από τη Γερμανία (ανάλυση) – θεωρώντας πως η Ελλάδα δεν έχει ουσιαστικά κανένα λόγο να εκλιπαρεί γονατιστά το δανεισμό της, επειδή (α) με νέα δανεικά δεν εξοφλούνται ποτέ τα παλαιά, οπότε το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η δρομολόγηση της υφαρπαγής των περιουσιακών στοιχείων της οικονομικά κατεχόμενης χώρας και η αλλαγή ιδιοκτησίας της, καθώς επίσης (β) η εξόφληση των γερμανικών αποζημιώσεων θα ήταν αρκετή για να επιλυθεί το πρόβλημα του χρέους, χωρίς την επίλυση του οποίου είναι αδύνατη η ανάπτυξη της χώρας.

Πρόσφατα τώρα, με αφορμή την επίσκεψη της κυρίας Merkel στην Πολωνία που έχει επαναφέρει το θέμα των πολεμικών επανορθώσεων για τα ναζιστικά εγκλήματα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου (οι ναζί δεν είναι μία ιδιαίτερη φυλή, αλλά Γερμανοί, όπως η λεγεώνα των ξένων ήταν Γάλλοι και όχι κάποια διαφορετική εθνότητα), ο κ. Roth παραχώρησε ξανά μία συνέντευξη – έχοντας ασχοληθεί ειδικά με τις οφειλές της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα και στην Πολωνία (πηγή).

Όπως ανέφερε, η ενασχόληση του με τις αξιώσεις εναντίον της Γερμανίας ήρθε από σύμπτωση, στην καυτή φάση της ελληνικής κρίσης κατά την περίοδο 2010-2011. «Αν και ασχολήθηκα έντονα με την περίπτωση της Ελλάδας και έγραψα ειδικά για αυτήν, πολύ νωρίς κατάλαβα ότι επρόκειτο για ένα γενικότερο πρόβλημα», τόνισε, προσθέτοντας ότι πρόκειται για ένα θέμα που συναντά κανείς το ίδιο, αν όχι περισσότερο έντονα και στην Πολωνία, ενώ αφορά εν τέλει ολόκληρη την Ευρώπη.

 

«Πρέπει να πούμε ότι οι καταστροφές στην Πολωνία σε ότι αφορά τις απώλειες στον πληθυσμό σε σχέση με τα δημογραφικά και οικονομικά μεγέθη ήταν γενικά μεγαλύτερες. Η καταστροφή στην Πολωνία διαφέρει από την Ελλάδα, κυρίως επειδή οι Γερμανοί στην Πολωνία ενήργησαν βάση ενός συστηματικού σχεδιασμού στο πλαίσιο του Γενικού Σχεδίου Ανατολής. Ήθελαν να εκγερμανιστεί η Πολωνία με αναγκαστικές εκτοπίσεις πληθυσμών από τις περιοχές που προσαρτούσαν, εκγερμανίζοντας τη διοίκηση της χώρας. Επρόκειτο για ένα συστηματικό σχέδιο εξόντωσης που οδήγησε στη ριζοσπαστικοποίηση της πολιτικής τρόμου και το οποίο μπορεί να συγκριθεί εν μέρει, μόνο ως προς την κλίμακά του, με την κατοχή σοβιετικών εδαφών και ως έναν βαθμό της Γιουγκοσλαβίας.

Η Γερμανία δεν ήθελε να εκγερμανιστεί η Ελλάδα. Οι Γερμανοί σχεδίαζαν μόνο να δημιουργήσουν ναυτικές και αεροπορικές βάσεις στη Θεσσαλονίκη (κάτι πρέπει να μας θυμίζει σήμερα) και την Κρήτη. Αναζητούσαν λοιπόν ένα είδος συνεργασίας με την Ελλάδα. Ήρθαν όμως αντιμέτωποι με μια δυνατή αντίσταση που δεν την περίμεναν. Το κεφάλαιο της αντίστασης είναι ένα κοινό στοιχείο μεταξύ Ελλάδας και Πολωνίας. Επίσης ένα ακόμη κοινό σημείο είναι ότι μεταπολεμικά αμφότερες «είχαν την τύχη των λεγόμενων μικρών συμμάχων. Με άλλα λόγια, είχαν τεθεί στο περιθώριο (από τις μεγάλες δυνάμεις) στην πολιτική περί αποζημιώσεων και αυτό διήρκεσε μέχρι σήμερα».

 

Συνεχίζοντας, πολλοί οικονομολόγοι τα χρόνια της κρίσης ανά την Ευρώπη υποστήριξαν την άποψη ότι, ειδικότερα το ελληνικό χρέος θα έπρεπε να συμψηφιστεί με γερμανικές οφειλές για τα ναζιστικά εγκλήματα στην Ελλάδα την περίοδο της κατοχής. Σύμφωνα δε με τον κ. Roth, «Τα νούμερα είναι πολύ υψηλά. Εξάπτουν τη φαντασία και έτσι δημιουργούν αμυντικά αντανακλαστικά σε πολλούς. Κατά την επιτροπή του ελληνικού κοινοβουλίου οι ελληνικές διεκδικήσεις ανέρχονται στα 380 δις ευρώ. Οι Πολωνοί ζητούν περίπου τα διπλάσια. Κατά περιόδους η Πολωνία κάνει λόγο για ένα τρισεκατομμύριο. Οι δικοί μου υπολογισμοί στην περίπτωση της Πολωνίας συγκλίνουν με τις επίσημες διεκδικήσεις, στην περίπτωση της Ελλάδας το επίδικο ποσό υπολογίζεται χαμηλότερο γύρω στα 280 δις €».

Πάντοτε κατά τον κ. Roth, η «συνθήκη 2+4» λειτούργησε εις βάρος των κρατών που δεν την είχαν συνυπογράψει. Αλλά σε αυτή την περίπτωση η συνθήκη δεν δεσμεύει τις χώρες που δεν ήταν συμβαλλόμενα μέρη. Αυτό είναι απολύτως σαφές από την άποψη του διεθνούς δικαίου. «Το γνωρίζει και η γερμανική κυβέρνηση», αναφέρει ο ίδιος. Υπενθυμίζει δε πως ούτε η Ελλάδα, ούτε η Πολωνία ή άλλες χώρες που ανήκαν στους «μικρούς συμμάχους» δεν είχαν λόγο στη συγκεκριμένη Συνθήκη. «Η γερμανική κυβέρνηση δεν φοβάται τίποτα περισσότερο από μια κοινή προσέγγιση των λεγόμενων μικρών συμμάχων, δηλαδή των χωρών που είχαν υποστεί δεινά κάτω από τη γερμανική κατοχή στην Ανατολική, Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη», τόνισε.

Τέλος, πρότεινε σε αυτές οι χώρες να προσφύγουν στην Επιτροπή Διαιτησίας του ΟΑΣΕ, στον οποίο συμμετέχουν και κράτη που δεν είναι μέλη της ΕΕ, προκειμένου να θέσουν το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων προς διαπραγμάτευση «ως προσθήκη στη Συνθήκη 2 συν 4». Έκλεισε δε τη συνέντευξη του με τα εξής: «Πιστεύω ότι καμία χώρα μόνη της, ούτε η Ελλάδα, ούτε η Πολωνία, μπορεί να θέσει υπό πίεση την ηγεμονική δύναμη της Γερμανίας – γιατί η Γερμανία είναι η ηγεμονική δύναμη της Ευρώπης –  έτσι ώστε να έρθει σε συμφωνία για τέτοιου είδους διαφορές. Πρέπει να υπάρξει μια συντονισμένη προσπάθεια. Μόνο τότε μπορεί να υπάρξει μια ευκαιρία».

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, οι περισσότεροι Γερμανοί επιστήμονες έχουν ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ της πληρωμής των πολεμικών επανορθώσεων – σε αντίθεση με τις ελληνικές κυβερνήσεις, όπου καμία δεν απαίτησε τα δικαιώματα της Ελλάδας. Προφανώς λόγω της διαφθοράς τους, γνωρίζοντας πως οι Γερμανοί διατηρούν μυστικούς φακέλους που τεκμηριώνουν με πόσο χρήματα έχουν δωροδοκηθεί κόμματα και πολιτικοί, από εταιρείες όπως η Siemens κλπ. Παράλληλα βέβαια οι Γερμανοί χρηματίζουν αρκετούς Έλληνες δημοσιογράφους για να στηρίζουν τις θέσεις τους, όπως άλλωστε το ΔΝΤ όταν εισέβαλε στη χώρα μας – ενώ συνεχίζει να υποστηρίζεται από τους ίδιους, χωρίς να αντιδρούν δυστυχώς οι Πολίτες που το βλέπουν.

Στα πλαίσια αυτά, είναι ξεκάθαρο πως η Ελλάδα έχει στα χέρια της τη λύση στο θέμα των χρεών της, ενώ τεκμηριώνεται για ποιο λόγο οι Γερμανοί θέλουν να τη διατηρήσουν υπό την οικονομική κατοχή τους – με εκγερμανισμένες κυβερνήσεις στην υπηρεσία τους, με την εξαθλίωση και τη ληστεία των Ελλήνων για να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, με την αλλοίωση του πληθυσμού της μέσω των μεταναστευτικών ροών, με την απόσχιση της Μακεδονίας για να διαμελισθεί η χώρα οπότε να ελέγχεται καλύτερα κοκ. Εάν τώρα εμείς συνεχίσουμε να αναρωτιόμαστε ποιός είναι εχθρός της Ελλάδας και ποιοί είναι οι εγχώριοι συνεργάτες του, θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Η Ελληνική Λύση πάντως στο πρόγραμμα της (πηγή) θεωρεί αναγκαία τη σύσταση μίας ειδικής επιτροπής που θα ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τη διεκδίκηση των πολεμικών επανορθώσεων – πλαισιωμένη από εξειδικευμένες ξένες νομικές εταιρείες για να έχει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Αντιπροέδρου Ελληνικής Λύσης

Σύνοψη του προγράμματος της Ελληνικής Λύσης

Σύνοψη του προγράμματος της Ελληνικής Λύσης

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ έχει ως πρώτη προτεραιότητα της την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των Πολιτών προς την Πολιτεία, μεταξύ άλλων με την καταπολέμηση του πελατειακού και κομματικού  κράτους, αφού η ενέργεια αυτή από μόνη της θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύει στην απόλυτη ανάγκη

(α) ενός Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας & Εξωτερικής πολιτικής,

(β) ενός Εθνικού Συμβουλίου Διαπραγμάτευσης του μη βιώσιμου δημοσίου χρέους, το οποίο επιδεινώθηκε από την πολιτική των μνημονίων με ευθύνη της Τρόικα, κοστίζοντας στην πατρίδα μας πάνω από 1 τρις € και

(γ) ενός Εθνικού Συμβουλίου για την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και πολεμικών επανορθώσεων, οι οποίες κατά τους ίδιους τους Γερμανούς επιστήμονες είναι τουλάχιστον ύψους 180 δις €. Τα δύο τελευταία Εθνικά Συμβούλια πρέπει να είναι στελεχωμένα με εξαιρετικά ικανούς τεχνοκράτες και πλαισιωμένα από εξειδικευμένες διεθνείς εταιρείες.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ επιθυμεί να ελέγχονται απόλυτα από τους ικανότερους Έλληνες και όχι από ξένους το Υπουργείο Οικονομικών, η Τράπεζα της Ελλάδος, η ΕΛΣΤΑΤ και η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, θεωρώντας πως οι τέσσερις αυτοί πυλώνες μπορούν να εγγυηθούν την πρόοδο και την ευημερία της χώρας.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ θεωρεί πως η Ελλάδα πρέπει να καταρτίσει άμεσα  έναν Κρατικό Ισολογισμό για να γνωρίζουν κάθε φορά οι Πολίτες όχι μόνο τι χρωστούν, αλλά και τι τους ανήκει. Είναι το κόμμα που καταλαβαίνει πως το σημαντικότερο για την Ελλάδα είναι η ανάκτηση των τιμών της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, όπου χάθηκε σχεδόν 1 τρις €,  αφού μόνο έτσι μπορούν να εξυγιανθούν οι τράπεζες, να κρατήσουν τα σπίτια τους αρκετοί Πολίτες και να επανέλθει η χαμένη πιστοληπτική τους ικανότητα. Μόνο έτσι θα είναι σε θέση το κράτος και οι ιδιώτες να δανείζονται για τη διεξαγωγή επενδύσεων, ώστε να εισέλθει η Ελλάδα σε μία βιώσιμη πορεία ανάπτυξης.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ έχει ως στόχο της ένα δημοσιονομικό έλλειμμα του προϋπολογισμού κάτω από το 3% της συμφωνίας του Μάαστριχτ και σε ανάλογο ύψος με τον πληθωρισμό. Επίσης ένα ισοσκελισμένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που δεν θα στηρίζεται όμως στη φτωχοποίηση που επιβλήθηκε στην πατρίδα μας από τα μνημόνια, αλλά στην παραγωγή πλούτου από τους τρεις βασικούς πυλώνες της οικονομίας μας: από τον πρωτογενή τομέα, από τη ναυτιλία και από τον τουρισμό, συνεπικουρούμενους από τη μεταποίηση και τη βιομηχανία. Σκοπός μας είναι να μειώνουμε συνεχώς το χρέος ως προς το ΑΕΠ αυξάνοντας το ΑΕΠ, έτσι ώστε να μην είναι εις βάρος της ευημερίας του ελληνικού λαού, όπως η ακριβώς αντίθετη πολιτική των μνημονίων. Η Ελλάδα έχει άλλωστε τεράστιες δυνατότητες και προοπτικές, αρκεί να «ξυπνήσει» η δημιουργικότητα και η επιχειρηματικότητα των Πολιτών της, ενώ ως χώρα αποτελεί μία ιδανική επενδυτική επιλογή, αρκεί να εξασφαλιστούν οι κατάλληλες συνθήκες. Θεωρεί πάντως πως οι μισθοί πρέπει να αναπροσαρμόζονται ετήσια, παραμένοντας ίσοι με την παραγωγικότητα των εργαζομένων συν τον πληθωρισμό, για να εξασφαλίζεται ένα ανταγωνιστικό κόστος εργασίας ανά μονάδα παραγομένου προϊόντος.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ γνωρίζει πως μόνο οι προοπτικές βιώσιμης ανάπτυξης  μίας χώρας επιβραβεύονται σήμερα από τους εγχώριους και διεθνείς επενδυτές, ενώ μόνο μέσω της ανάπτυξης μπορούν να επιλυθούν τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, όπως η ανεργία, το συνταξιοδοτικό, το ασφαλιστικό και τόσα άλλα.

Οι προτάσεις της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ για τη διακυβέρ­νηση της χώρας αφορούν:

(1) Την ανασυγκρότηση της Ελληνικής Οικονομίας, δίνοντας έμφαση πρωτίστως στην Πρωτογενή Παραγωγή συμπεριλαμβανομένης της μεταποίησης της και συγκεκριμένα στους τομείς:

Ι.      Αγροβιοδιατροφή.

ΙΙ.     Κτηνοτροφία.

ΙΙΙ.    Παραγωγή Γαλακτοκομικών Προϊόντων.

  1. IV. Υγιεινή Φυτική Παραγωγή (Θερμοκηπιακές καλλιέργειες, Καλλιέργεια Βοτάνων και «Υπερτροφίμων» (Superfoods).
  2. V. Αλιεία και Ιχθυοκαλλιέργειες.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύει ότι η μόνη διέξοδος για την οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας είναι η «πραγμα­τική παραγωγή πλούτου». Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ επιδιώκει τη δη­μιουργία μιας ισχυρής και οικονομικά εύρωστης Ελλάδας, πιστεύοντας ότι η βάση για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι πρωτίστως η ενίσχυση της αγροτικής / κτη­νοτροφικής παραγωγής και της αλιείας. Για την ΕΛΛΗ­ΝΙΚΗ ΛΥΣΗ, η στήριξη των αγροτών, των κτηνοτρόφων και των αλιέων είναι υποχρέωση και εθνικό καθήκον, επειδή αποτελούν τη βάση της εθνικής οικονομίας και κρα­τούν ζωντανή την ελληνική περιφέρεια.

(2) Την ανάπτυξη του Τουρισμού, με έμφαση στις υπηρεσίες, όπως είναι οι πλατφόρμες ενοικίασης δωματίων και σπιτιών, καθώς επίσης οι εταιρείες ταξιδιών.

Προτείνονται μέτρα για την ανάπτυξη τόσο του Γενικού Τουρισμού, όσο και των εναλλακτικών μορφών τουρι­σμού και συγκεκριμένα:

  1. Πολιτιστικού και αρχαιολογικού τουρισμού
  2. Θρησκευτικού – προσκυνηματικού τουρισμού
  3. Τουρισμού υγείας και ευεξίας
  4. Αγροτικού τουρισμού (Αγροτουρισμός)
  5. Θαλάσσιου τουρισμού
  6. Γαστρονομικού τουρισμού
  7. Οινοτουρισμού
  8. Οικοτουρισμού
  9. Ορεινού και χιονοδρομικού τουρισμού
  10. Εκπαιδευτικού τουρισμού

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ θεωρεί τον τουρισμό ως μία από τις βαριές βιομηχανίες της χώρας μας, γι’ αυτό έχει προ­τάσεις σε όλους τους δυνατούς τομείς ανάπτυξης του τουρισμού. Ιδιαίτερη έμφαση δε δίνεται προς τους του­ρίστες της Ρωσίας, οι πολίτες  της οποίας δείχνουν ιδιαί­τερο ζήλο για να επισκεφθούν την Ελλάδα, όχι μόνο για να απολαύσουν τη θάλασσα, τον ήλιο και την παραδοσια­κή κουζίνα, αλλά και για να προσκυνήσουν στις Ι. Μονές και Εκκλησίες μας, όπου φυλάσσονται ιερά λείψανα και κειμήλια.

(3) Την ανάπτυξη της Ναυτιλίας. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύει πως η ναυτιλία, εάν συν­δυαστεί με την ανάπτυξη στους τομείς της πρωτογενούς οικονομίας, του διεθνούς εμπορίου και του τουρισμού, μπορεί να συμβάλλει ου­σιαστικά στην επανεκκίνηση της οικονομίας της Ελλάδας.

(4) Την Επαναβιομηχανοποίηση της χώρας, με αφετηρία τη μεταποίηση και με στήριγμα την Πρωτογενή παραγωγή, τον Τουρισμό και τη Ναυτιλία.

(5)    Την Ανάπτυξη, με έμφαση στις επενδύ­σεις και στην επιχειρηματικότητα, μέσα σε ένα κράτος που δεν θα είναι γραφειοκρατικά δομημένο, αλλά με όσο πιο απλές διαδικασίες γίνεται, καθώς επίσης φιλικό προς τις επιχειρήσεις, ξένες και ελληνικές. Δίνει έμφαση στους απλούς και κατανοητούς από όλους νόμους και κανόνες, οι οποίοι όμως θα τηρούνται απαρέγκλιτα από όλους ανεξαιρέτως.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύει πως οι κοινωφελείς, οι στρατηγικές και οι μονοπωλιακές κερδοφόρες επιχειρήσεις πρέπει να ανήκουν στο δημόσιο, λειτουργώντας με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, ενώ όλες οι άλλες στον ιδιωτικό τομέα. Πριν όμως αποκρατικοποιηθούν, θα πρέπει να ανακτήσουν την πραγματική τους αξία και όχι αυτήν που είναι αποτέλεσμα της κρίσης και της ύφεσης.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ έχει στρατηγικό σχέδιο, που έχει προέλθει από πολυετή μελέτη και έρευνα, για να οδηγηθεί η Ελλάδα στο δρόμο της Ανάπτυξης και της ευημερίας μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

(6)  Τη θέσπιση ενός νέου διαχρονικά σταθερού  φορολογικού συστή­ματος.

Η υπερβολική φορολόγηση των πολιτών και η επιβολή φόρων στους ήδη υπάρχοντες φόρους είναι εκ προοιμίου μία αποτυ­χημένη μέθοδος αύξησης των κρατικών εσόδων. Η υπερβολική ­φορολόγηση, η διόγκωση των οφειλών των πολιτών στο κράτος, τα μηδενικά έσοδα στα δημόσια ταμεία και η επι­βολή νέων φόρων, οδηγούν την ελληνική οικονομία σε βαθιά και παρατεταμένη ύφεση! Παράλληλα, οι πολίτες γίνονται κάθε χρό­νο όλο και πιο φτωχοί, ενώ ο ιδιωτικός τομέας που ήταν η «ατμομηχανή» της οικονομίας και τροφοδοτούσε τα κρα­τικά ασφαλιστικά ταμεία, έχει πλέον διαλυθεί!

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύει πως οι φορολογικοί συντελεστές θα πρέπει να είναι ανταγωνιστικοί με τις γειτονικές χώρες, για να προσελκύονται επιχειρήσεις και για να μην αναγκάζονται να μεταναστεύσουν τόσο οι ελληνικές, όσο και οι ξένες.  Οι βασικές λύσεις που προτείνουμε και που είναι άμεσα εφαρμόσιμες είναι οι κάτωθι:

  1. Μειωμένους συντελεστές φορολογίας, με εφαρμογή τους από το επόμενο Οικονομικό Έτος, όπως οι παραπάνω (15% για τις επιχειρήσεις, κλίμακα από 15% έως 35% για τους ιδιώτες, με αφορολόγητο 12.000 €). Η Ελλάδα διαθέτει έναν από τους υψηλότερους συντελεστές φορολόγησης της μισθωτής εργα­σίας σε σχέση με τις χώρες του ΟΟΣΑ. Το ίδιο συμ­βαίνει με τον συντελεστή ΦΠΑ και με τον συντε­λεστή φορολογίας εισοδήματος των νομικών προ­σώπων. Ειδικά όσον αφορά τα νομικά πρόσωπα, ο υψηλός φορολογικός συντελεστής, σε συνδυασμό με το ΕΦΚΑ, με την επί πλέον φορολογία των μερισμάτων κατά 15% και με την απαράδεκτη 100% προκαταβολή φόρου, καθιστά εντελώς ασύμφορη την επιχειρηματική δραστηριοποίηση.

Εκτός αυτού, συνεχώς προκύπτουν νέοι έκτακτοι φόροι επί των ήδη φορολογηθέντων εισοδημάτων, όπως για παράδειγμα η εισφορά αλληλεγγύης ή το τέλος ακινήτων. Ειδικά όσον αφορά τον ΕΝΦΙΑ, ο στόχος είναι η μείωση του κατά 30% και η υιοθέτηση απαλλαγών – όπως για παράδειγμα, για τα ακίνητα που δεν είναι νοικιασμένα. Η παγκόσμια εμπειρία έχει δείξει ότι το ύψος των φορολογικών συντελεστών συνδέεται με τον ρυθμό ανάπτυξης. Όσο χαμηλότεροι οι φο­ρολογικοί συντελεστές, τόσο μεγαλύτεροι οι ρυθμοί ανάπτυξης του κράτους!

  1. Ειδικό Καθεστώς ΦΠΑ Τροφίμων και Φαρμά­κων στο 10%, των Νησιών στο 7% και όλων των λοιπών συναλλαγών στο 15%. Η Ελλάδα διαθέτει από τους υψηλότερους συντελε­στές ΦΠΑ στο ΟΟΣΑ, ενώ ταυτόχρονα δεν λαμβάνο­νται υπόψη ειδικές συνθήκες και ιδιαιτερότητες του ελλαδικού χώρου, όπως τα πολλά μικρά και μεγάλα νησιά μας κλπ.
  1. Αντιγραφή του Αμερικανικού μοντέλου φο­ρολόγησης, που είναι 100% επιτυχημένο και ηλεκτρονική σύνδεση όλων των συναλλαγών και παραγωγικών διαδικασιών, από τη βάση της παραγωγής μέχρι την τελική κατανάλωση. Διευκρινίζεται όμως πως αυτή η κάρτα δεν σχετίζεται με την «Ηλεκτρονική Κάρτα του Πο­λίτη», την εφαρμογή και την χρήση της οποίας καταδικάζουμε!

Η επιβολή των capital controls το καλοκαίρι του 2015 έκανε τις συναλλαγές με πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες μια καθημερινότητα. Οι συναλλαγές θα γίνο­νται με ειδικές κάρτες (όχι RFID) που θα καθιστούν την φοροδιαφυγή σχεδόν ανέφικτη. Είναι όμως και ένα ουσιαστικό βήμα προς την κατεύθυνση της ηλεκτρονικής τιμολόγησης, που μπορεί να καταπολεμή­σει την καθυστέρηση ή την αποφυγή της απόδοσης του ΦΠΑ.

  1. Κατάργηση των Τεκμηρίων και Θέσπιση Δίκαιου Φορολογικού Συστήματος, όπου ο καθένας θα φορολογείται βάσει των πραγματικών και καθα­ρών εσόδων του και όχι βάσει αυτών που φαντάζεται ή υποθέτει το Υπουργείο Οικονομικών! Όσο πιο δίκαιο είναι το φορολογικό σύστημα, τόσο περιορίζεται η φοροδιαφυγή. Όταν το κράτος φτά­νει στο σημείο να καταληστεύει το 70% των εσόδων ενός ιδιοκτήτη μιας μικρομεσαίας επιχείρησης, όπως για παράδειγμα ένα περίπτερο ή ένα εμπορικό κα­τάστημα, τότε είναι επόμενο ο πολίτης να κρύβει τα έσοδα!

Η φορολογία δεν μπορεί να ξεπερνά το 15% των πραγματικών καθαρών εσόδων και είναι ανεπίτρεπτο να μην αφαιρούνται αυθαίρετα οι δαπάνες των νοικοκυριών ή των επιχειρήσεων από τα φορολογητέα έσοδα τους, όπως για παράδειγμα ο ΕΦΚΑ. Επιπλέον, με τη μείωση της υπερφορολόγησης το Κράτος θα ωφελη­θεί γιατί ο κάθε πολίτης θα έχει περισσότερα χρήματα για να καταναλώσει, να τα διαθέσει στην αγορά, να επωφεληθούν πολλοί κλάδοι και επιχειρήσεις και το κράτος να εισπράττει περισσότερα έσοδα από το ΦΠΑ.

  1. Καταπολέμηση των φαινομένων διαφθοράς και δωροδοκίας στο δημόσιο. Τα μεγαλύτερα και πε­ρισσότερα κρούσματα διαφθοράς απαντώνται στον δημόσιο τομέα. Το κράτος οφείλει να ελέγχει εξονυχιστικά τους δημόσιους λειτουργούς του, αλλά και τα περιουσιακά τους στοιχεία, ώστε να διαπιστώνεται εάν αυτά συνάδουν με τους μισθούς τους.
  1. Εφαρμογή σταθερού και δίκαιου φορολογικού συστήματος
  1. Αυτόματος Συμψηφισμός Οφειλών και Επιστρο­φών.
  1. Κατάργηση και Διαγραφή όλων των Προστί­μων-Προσαυξήσεων που έχουν επιβληθεί από το Δημόσιο προς τους Πολίτες, ώστε ο πολίτης θα κληθεί να καταβάλλει μόνο το οφειλόμενο κεφάλαιο και όχι τους τοκογλυφικούς τόκους που το ίδιο το Δημόσιο του έχει επιβάλλει.

(Δημιουργία Φορολογικής Κλίμακας με βάση το Κριτήριο: «Έσοδα – Έξοδα = Υποκείμενα σε Φόρο».

  1. Δίνουμε λύση στο πρόβλημα των ασφαλισμέ­νων – ανασφάλιστων ελεύθερων επαγγελματι­ών με τα παρακάτω μέτρα:

–       Διαγραφή του 50% των ανεξόφλητων εισφορών που δημιουργήθηκαν κατά τα χρόνια της ύφεσης.

–       Επανυπολογισμός των εισφορών με βάση τα ετήσια ει­σόδημα τους.

–       Αφαίρεση της ιατροφαρμακευτικής εισφοράς, μιας και ο ελεύθερος επαγγελματίας που ήταν ανασφάλιστος κλήθηκε να καταβάλλει την αντίστοιχη εισφορά.

–       Αφαίρεση όλων των παράνομων τόκων (από 3 έως 48%) και προσαυξήσεων που επιβλήθηκαν, γιατί οι ει­σφορές του επαγγελματία είναι ατομικές και όχι εργο­δοτικές.

–       Το ποσό που θα προκύψει θα ρυθμιστεί με τέτοιο τρό­πο, ώστε ο επαγγελματίας να μπορεί να το αποπληρώ­σει μέχρι να βγει στην σύνταξη του, αλλά και να είναι σε θέση να καλύπτει τις τρέχουσες εισφορές, που θα είναι εναρμονισμένες με το πραγματικό ετήσιο εισόδη­μα του και όχι σε πίνακες με αύξηση ανά τριετία.

– Ηλεκτρονική σύνδεση όλων των συναλλαγών, από τα διυλιστήρια μέχρι το πρατήριο, από το χωράφι έως το κατάστημα, από το εργοστάσιο έως τον καταναλωτή.

– Λειτουργία του συστήματος ελέγχου εισροών-εκροών καυσίμων που έχουν τοποθετηθεί αλλά δεν έχουν λει­τουργήσει ποτέ.

Ειδικά όσον αφορά τα κόκκινα δάνεια η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ, γνωρίζοντας πως οι τράπεζες θα πουλήσουν τα ενυπόθηκα δάνεια το ανώτατο στο 40% της αξίας τους (άρα με «κούρεμα» 60%) και τα καταναλωτικά στο 3% (άρα με «κούρεμα» 97%), προτείνει τα εξής:

(α) Το «κούρεμα» των ενυπόθηκων δανείων κατά 30%, στο ύψος περίπου της πτώσης του ΑΕΠ της χώρας, εφόσον συμφωνηθεί η εφάπαξ πληρωμή τους από το δανειολήπτη. Άλλωστε οι τράπεζες έχουν ήδη αποσβέσει το 52% των δανείων τους και τους έχουν προσφερθεί αναβαλλόμενοι φόροι 17 δις €, οπότε θα απολαμβάνουν φορολογικά οφέλη για πολλά χρόνια.

(β) Το «κούρεμα» των καταναλωτικών κατά 80%, εφόσον συμφωνηθεί η εφάπαξ πληρωμή τους από το δανειολήπτη.

(γ) Εναλλακτικά τις άλλες μεθόδους των τραπεζών, οι οποίες όμως πρέπει να θεσμοθετηθούν μαζί με τις παραπάνω από το κράτος.

Σε κάθε περίπτωση, είναι ανεπίτρεπτο να χάνει ο οφειλέτης το σπίτι του και να παραμένει χρεωμένος στην τράπεζα, οπότε η νομοθεσία που θα υποχρεώνει τις τράπεζες να διαγράφουν το 100% του δανείου με την παράδοση του σπιτιού αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα. Όλοι γνωρίζουμε άλλωστε πως όσον αφορά τα δάνεια, δεν φταίει μόνο ο οφειλέτης αλλά, επίσης, ο δανειστής, ενώ η πολιτική δανεισμού των τραπεζών πριν από την κρίση ήταν συχνά ανεύθυνη και καταστροφική. Τέλος, έως πρόσφατα τα κόκκινα στεγαστικά δάνεια ήταν 28 δις €, εκ των οποίων μόλις τα 12 δις € αφορούσαν την πρώτη κατοικία. Επομένως το πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση.

(7)    Την εξυγίανση, την αναδιάρθρωση και τον εκσυγχρονισμό του Συστήματος Υγείας.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ έχει σαν βασική προτεραιότητα την αναδιάρθρωση της Δημόσιας Υγείας, ώστε να εξασφαλι­στεί η ποιοτική διαβίωση όλων των Ελλήνων! Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύει πως κανένας Έλληνας δεν πρέπει να στερείται το αγαθό της Υγείας!

(8) Το δημογραφικό, τις συντάξεις και γενικότερα το ασφαλιστικό που αποτελεί βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ θεωρεί πως το δημογραφικό οδηγεί στην εξαφάνιση του Έθνους εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα και πως το ασφαλιστικό, μαζί με τις συντάξεις, αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα της διακυβέρνησης της χώρας με στόχο ένα βιώσιμο σύστημα για τους Έλληνες.

(9)    Την ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πη­γών Ενέργειας.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ, γνωρίζοντας πως ο υπόγειος ενεργειακός πλούτος της Ελλάδας είναι τεράστιος μεν, αλλά θα αργήσει να προσφέρει στην οικονομία (αν και υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να τιτλοποιηθεί ένα μέρος του, βοηθώντας τη χρηματοδότηση της χώρας), έχει σχεδιάσει μία συγκεκριμένη ενεργει­ακή πολιτική, με επικέντρωση στους ακόλουθους βασι­κούς τομείς:

(α) ανανεώσιμες πηγές ενέργειας,

(β) εξοικονόμηση ενέργειας και

(γ) ορθολογική χρήση της ενέργειας.

(10)  Τη ριζική αναδιάρθρωση της Δημόσιας Διοίκησης, μεταξύ άλλων με τις μεθόδους της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, έτσι ώστε να είναι αποτελεσματική, με την ελάχιστη δυνατή γραφειοκρατία.

(11)  Τον εξορθολογισμό του Συστήματος Απόδοσης Δικαιοσύνης

(12) Τη λήψη μέτρων για την στήριξη της Καινοτομίας και των νεοφυών επιχειρήσεων.

Στην Ελλάδα της κρίσης και της ύφεσης, ευτυχώς υπάρ­χουν ακόμα πολλοί Έλληνες που με καινοτόμες ιδέες και πατέντες αντιστέκονται! Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ νιώθει υποχρεωμένη να στηρίξει αυτούς τους Έλληνες και να τους βοηθήσει στην υλοποίηση και εφαρμογή των καινο­τόμων ιδεών τους!

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ στηρίζει την ελληνική καινοτομία και τη θεωρεί ως έναν από τους μοχλούς ανάπτυξης και επανεκκίνησης της οικονομίας!

(13)  Τη λήψη  μέτρων για την Εξωτερική Πολιτική

(14)  Τη λήψη μέτρων για την Εθνική Άμυνα, με ένα Εθνικό Συμβούλιο που θα εγγυάται τη σταθερή διαχρονικά πολιτική, όσον αφορά τις εξωτερικές σχέσεις, την άμυνα και την ασφάλεια. Την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων του στρατού για την παραγωγή προϊόντων και τη σωστή διαχείριση των περιουσιακών του στοιχείων, έτσι ώστε να έχει έσοδα και να συμβάλλει στην αύξηση του ΑΕΠ.

(15) Τη λήψη μέτρων για την ασφάλεια του Πολίτη.

(16)  Την ολική αναδιάρθρωση του Κοινοβουλευτικού Συ­στήματος, με στόχο τη σταδιακή υιοθέτηση της άμεσης δημοκρατίας κατά το ελβετικό πρότυπο που εφάρμοσε στη χώρα ο εξαίρετος Ι. Καποδίστριας.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ, έχοντας ΠΛΗΡΗ επίγνωση της ΑΞΙ­ΑΣ του Κοινοβουλευτισμού και της ΚΡΙΣΙΜΟΤΗΤΑΣ της χρονικής περιόδου, προτείνει τα συγκεκριμένα μέτρα που θα αναβαθμίσουν το θεσμό αυτό και θα κάνουν τους Έλ­ληνες να νιώθουν ασφάλεια και ότι όλοι είναι ΙΣΟΙ απέ­ναντι στο ΝΟΜΟ, δίχως ΚΑΜΙΑ Εξαίρεση!!

(17)  Τη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης και την επα­ναπροώθηση των παρανόμων μεταναστών στις χώρες κα­ταγωγής τους.

Τα τελευταία χρόνια, οι Έλληνες Πολίτες τείνουν να γί­νουν μειονότητα μέσα στην Ελλάδα! Οι προτάσεις της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης έχουν στο επίκεντρο το εθνικό συμφέρον και την ασφάλεια της Ελλάδας και των Ελλή­νων! Οι Έλληνες πρέπει να πάρουμε πίσω την πατρίδα μας και να διαφυλάξουμε τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τη θρησκεία μας!

Η εφαρμογή της συνθήκης του Ο.Η.Ε., η εκπόνηση ενός σωστού μεταναστευτικού νόμου και η απαγόρευση των ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στο μεταναστευτικό, αποτελούν πρώτες προτεραιότητες μας.

(18)  Τη λήψη μέτρων για την στήριξη και την ενίσχυση των δεσμών με τους Έλληνες του εξωτερικού και την Ομογένεια.

Εκτός των συνόρων της Ελλάδας βρίσκεται μια δεύτε­ρη Ελλάδα! Είναι οι Έλληνες μετανάστες και ο απόδη­μος Ελληνισμός που αγαπούν την Ελλάδα περισσότερο από τους Έλληνες που έχουν παραμείνει στην χώρα! Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύει πως η ανάγκη στήριξης των Ελλήνων του Εξωτερικού και της Ομογένειας είναι πλέον πιο επιτακτική από ποτέ.

(19) Τη λήψη μέτρων για τη δημιουργία ενός πραγματικού κράτους πρόνοιας, με έμφαση στους πολίτες με αναπηρία  (ΑμεΑ).

Το ελληνικό Κράτος ανέκαθεν υπήρξε ανάλγητο και αδι­άφορο απέναντι στις ανάγκες των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ). Οι κυβερνήσεις που πέρασαν, αντιμετώπισαν τα ΑμεΑ σαν να είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ είναι εδώ για να υπερασπιστεί  τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών με αναπηρίες και ειδικές ικανότητες, που τόσα χρόνια ήταν παραγκωνισμένοι από τις κυβερνή­σεις και βρίσκονταν στο περιθώριο του κοινωνικού βίου.

(20) Τη λήψη μέτρων για την Αναδιάρθρωση της Παιδείας.

Για την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ είναι επιτακτική ανάγκη η ρι­ζική αναδιάρθρωση της ελληνικής παιδείας, γιατί μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί να εξασφαλιστεί η συνέχεια του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας μας! Οι προτάσεις της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ είναι απόρροια επίπονης έρευνας που έχει στο επίκεντρο το Εθνικό Συμφέρον και την Ευημερία των Ελλήνων! Βασικό στοιχείο αποτελεί η σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας και η λειτουργία ιδιωτικών Πανεπιστημίων, αυξάνοντας το ΑΕΠ και τα έσοδα του δημοσίου.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το πρόγραμμα πατήστε εδώ

Τα δέκα βήματα της Λύσης για την Ελλάδα

Τα δέκα βήματα της Λύσης για την Ελλάδα

Εισαγωγικά, έχουμε αναφερθεί ήδη στο βρώμικο παιχνίδι των τελευταίων ετών εις βάρος της Ελλάδας, με τη συμπαιγνία των διεφθαρμένων πολιτικών της κομμάτων – μέσω των οποίων της επιβλήθηκαν τα αποδεδειγμένα εγκληματικά μνημόνια και οι αντισυνταγματικές δανειακές συμβάσεις, καταστρέφοντας εντελώς την οικονομία της. Επομένως, οι πρώτες ενέργειες μίας νέας κυβέρνησης που φυσικά δεν θα αποτελούταν από τα παλαιά και ανίκανα, βυθισμένα στο βούρκο της διαφθοράς και της διαπλοκής κομματικά στελέχη, θα ήταν σήμερα (η οικονομία δεν είναι στάσιμη) οι εξής:

(1) Η εξασφάλιση της λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος, έτσι ώστε να μην μπορεί να το κλείσει ξαφνικά  η ΕΚΤ – με τους ελέγχους κεφαλαίων που απαιτούνται, καθώς επίσης με την κεφαλαιακή του θωράκιση, η οποία είναι απόλυτα εφικτή τεχνικά.

(2)  Η προετοιμασία (όχι η κυκλοφορία) ενός φορολογικού νομίσματος που να μην απαγορεύεται από τη νομοθεσία της Ευρωζώνης – όπως ακριβώς τα Mini Bots που θέλει να υιοθετήσει η Ιταλία. Υπενθυμίζουμε εδώ πως το φορολογικό νόμισμα με στόχο την τόνωση της οικονομίας και την άνοδο της ανταγωνιστικότητας της χώρας, δεν έρχεται σε σύγκρουση με την ισχύουσα νομοθεσία της Ευρώπης – επειδή δεν πρόκειται για νόμισμα, αφού δεν επιβάλλεται η αποδοχή του από τους Πολίτες και τις επιχειρήσεις. Ειδικότερα, δεν παραβιάζεται η αρχή του νομισματικού μονοπωλίου της ΕΚΤ, όσον αφορά την έκδοση του μοναδικού νόμιμου χρήματος, του ευρώ, ενώ δεν αυξάνει τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, οπότε δεν κλιμακώνει το δημόσιο χρέος – γεγονός που σημαίνει πως είναι σύμφωνο και με τους κανόνες της Eurostat, αφού το κράτος δεν αναγκάζεται να πραγματοποιήσει πληρωμές.

(3)  Η ίδρυση μίας κρατικής επενδυτικής τράπεζας, στελεχωμένης με διεθνούς κύρους Έλληνες τραπεζικούς και «προικισμένης» με κερδοφόρες συμμετοχές σε περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου – έτσι ώστε να λειτουργεί με κέρδος, να μπορεί να εισαχθεί σε κάποιο μεγάλο χρηματιστήριο όπως για παράδειγμα της Μ. Βρετανίας ή των Η.Π.Α. και να είναι σε θέση να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές με ανταγωνιστικά επιτόκια. Η τράπεζα αυτή θα μπορούσε να αγοράζει ομόλογα του δημοσίου σε ποσά που δεν θα προκαλούσαν πρόβλημα στην κεφαλαιακή της επάρκεια – ενώ θα αναλάμβανε μεταξύ άλλων την τιτλοποίηση κρατικών περιουσιακών στοιχείων, όπως είναι τα μελλοντικά έσοδα από την εξόρυξη ενέργειας, για την εξασφάλιση της καλύτερης χρηματοδότησης του κράτους.

(4) Η άσκηση ποινικών διώξεων εναντίων όλων των βασικών υπευθύνων του εγκλήματος εναντίον της χώρας – πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί και υφυπουργοί των κυβερνήσεων μετά το 2009.

(5) Η προσφυγή στο ευρωπαϊκό δικαστήριο εναντίον όλων των παράνομων δανειακών συμβάσεων (μεταξύ άλλων για να αρθούν οι όποιες εμπράγματες εγγυήσεις με ακίνητη περιουσία) και των μνημονίων που τις συνοδεύουν – παράλληλα με το σταμάτημα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, έως ότου ανακτήσουν την πραγματική τους αξία οι δημόσιες επιχειρήσεις (οι κοινωφελείς και οι στρατηγικές δεν πρέπει να πουλιούνται ποτέ), καθώς επίσης των νέων μέτρων που σχεδιάζεται να επιβληθούν.

(6) Η αγωγή αποζημίωσης εναντίον της Τρόικα για τις ζημίες που προκάλεσε στην Ελλάδα – αφού διενεργηθεί μία πραγματογνωμοσύνη από ανεξάρτητους ξένους οικονομολόγους-εμπειρογνώμονες, για να διαπιστωθεί το πραγματικό μέγεθος της καταστροφής. Εν προκειμένω, οποιοδήποτε ποσόν επιδικαζόταν, θα χρησιμοποιούταν για τον περιορισμό του δημοσίου χρέους, με τον συμψηφισμό του – ενώ θα έπρεπε να συσταθεί μία ειδική επιτροπή για να ασχοληθεί μόνο με αυτό το θέμα, στελεχωμένη με τους καλύτερους Έλληνες επιστήμονες, καθώς επίσης πλαισιωμένη με εξειδικευμένες διεθνείς οικονομικές και νομικές εταιρείες.

(7)  Η σύσταση μίας δεύτερης επιτροπής για τη διεκδίκηση των χρημάτων που μας οφείλει η Γερμανία από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τα οποία θα έπρεπε να πληρωθούν μετά από τυχόν ένωση της, όπως είχε συμφωνηθεί τότε. Τα χρήματα αυτά, τα οποία κατά τους ίδιους τους Γερμανούς επιστήμονες είναι της τάξης των 180 δις €, θα έπρεπε επίσης να χρησιμοποιηθούν για τη μείωση του δημοσίου χρέους, συμψηφιζόμενα μαζί του.

(8) Η μείωση των υπουργείων (τομέων καλύτερα), με εκ περιτροπής υπουργούς ανά εξάμηνο –  όλων ανεξαιρέτως με κατεύθυνση την παραγωγή πλούτου κατά το παράδειγμα της Ελβετίας (1. Εξωτερικών, 2. Εσωτερικών, 3. Δικαιοσύνης, 4. Άμυνας, μετανάστευσης και Ασφάλειας του Πολίτη, 5. Οικονομίας 6. Ανάπτυξης, παιδείας, έρευνας, οικογένειας, πολιτισμού και 7. Περιβάλλοντος, συγκοινωνιών, επικοινωνιών, ενέργειας). Να έχουν όλα ανεξαιρέτως δηλαδή έσοδα και όχι μόνο έξοδα,  κάτι που είναι εφικτό, εάν λειτουργούν σωστά – ενώ από το παράδειγμα της Γερμανίας φαίνεται πως ακόμη και τα «Hot Spots» των προσφύγων μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς να επιβαρύνουν την οικονομία, αρκεί να εργάζονται οι πρόσφυγες σε αυτά διατηρώντας οι ίδιοι τους χώρους τους σε ικανοποιητικό, πολιτισμένο επίπεδο, καθώς επίσης να μην εισπράττονται οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις από τις ληστρικές ΜΚΟ, αλλά από το κράτος.

(9)  Ο εσωτερικός δανεισμός με εθνικά ομόλογα, όπου θα συνέβαλαν επίσης οι καταθέσεις των Ελλήνων στο εξωτερικό, εάν υπήρχε εμπιστοσύνη στη χώρα. Η εμπιστοσύνη βέβαια κερδίζεται – για παράδειγμα, με την επίτευξη πλεονασμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και στον προϋπολογισμό, με την καταπολέμηση της πολιτικής διαφθοράς μέσω ενός σώματος δίωξης της υπό την εποπτεία της Δικαιοσύνης κοκ. Παράλληλα, η χρησιμοποίηση του χρηματιστηρίου ως πηγή άντλησης επενδυτικών κεφαλαίων – όπου βέβαια προέχει η σωστή λειτουργία του, η οποία σήμερα, με κριτήριο την περίπτωση της Folli Follie, είναι αξιοθρήνητη.

(10) Η αντιμετώπιση της Ελλάδας ως μία «boutique» – με την έννοια ότι μπορεί και πρέπει να προσφέρει προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής ποιότητας και αντίστοιχων τιμών, αφού διαθέτει πάρα πολλά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα. Για παράδειγμα το κλίμα, τη γη και τις «ποικιλίες» στον αγροτικό τομέα, (τα ψάρια στην αλιεία, τη φέτα στην κτηνοτροφία κοκ.), τα δεκάδες παραδεισένια νησιά και την πολιτιστική της κληρονομιά στον τουρισμό (ιατρικός κλπ.) ή τη νούμερο ένα ναυτιλία στον πλανήτη.

Περαιτέρω, επειδή τίποτα δεν αποδίδει από το σήμερα στο αύριο και απαιτείται πάντοτε χρόνος, η κυβέρνηση δεν θα περιμένει άπραγη να αποφασίσει το ευρωπαϊκό δικαστήριο –ενώ φυσικά θα αποφύγει τις μονομερείς ενέργειες που δεν είναι ποτέ προς το συμφέρον ενός μικρού κράτους, παραμένοντας εντός των πλαισίων της νομιμότητας. Η πρώτη της ενέργεια εδώ θα είναι η μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, με ανταγωνιστικούς συντελεστές στην περιοχή (για παράδειγμα, 15% φόρος εισοδήματος στις επιχειρήσεις), έτσι ώστε να διενεργηθούν επενδύσεις – πρώτα από τους Έλληνες, αφού διαφορετικά δεν πρόκειται να επενδύσει κανένας ξένος (εκτός από τους ευκαιριακούς κερδοσκόπους).

Παράλληλα, η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των Πολιτών προς την Πολιτεία και η δημιουργία ενός πλαισίου φιλικού προς την επιχειρηματικότητα – με στόχο την επιστροφή των 120 δις € καταθέσεων που έχουν διαφύγει στο εξωτερικό βοηθώντας άλλες χώρες να αναπτυχθούν, για να χρηματοδοτηθούν οι επενδύσεις στην Ελλάδα.

Με τον τρόπο αυτό θα μπορέσει η Ελλάδα να ανακτήσει γρήγορα ένα μεγάλο ποσόν από τα χρήματα που έχουν χαθεί λόγω της απαξίωσης της (600 δις € από τα ιδιωτικά ακίνητα, 250 δις € από τα ακίνητα του δημοσίου, 150 δις € από το χρηματιστήριο κοκ.) – οπότε να βελτιώσει την πιστοληπτική ικανότητα τόσο του δημοσίου, όσο και του ιδιωτικού τομέα, διευκολύνοντας το δανεισμό του που είναι απαραίτητος για τη διεξαγωγή επενδύσεων. Εκτός αυτού θα μειωθεί το πρόβλημα των κόκκινων δανείων, αφού τα ακίνητα που έχουν δοθεί ως εγγύηση στις τράπεζες θα ανατιμηθούν – οπότε οι τράπεζες θα βρεθούν σχεδόν αυτόματα σε καλύτερη οικονομική θέση.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση, έχοντας προηγουμένως εκπονήσει ένα αναπτυξιακό σχέδιο για την Ελλάδα, στηριζόμενο στους βασικούς πυλώνες της οικονομίας της (πρωτογενής τομέας με τη μεταποίηση του, τουρισμός, ναυτιλία) και με τα πενιχρά μέσα που διαθέτει, θα το δρομολογήσει άμεσα – χωρίς να περιμένει τίποτα και διαβεβαιώνοντας τις αγορές ότι θα εξασφαλίσει έναν δημοσιονομικό έλλειμμα κάτω του 3% όπως απαιτείται από τη συμφωνία του Μάαστριχτ, καθώς επίσης, το σημαντικότερο, ένα πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Φυσικά δε θα έπρεπε να προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί (α) τις συνθήκες που θα δημιουργηθούν από τη νέα ιταλική κυβέρνηση, συμμαχώντας μαζί της, καθώς επίσης με ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο – όπου δυστυχώς η Γαλλία υπό τον κ. Macron έχει υποταχθεί στη Γερμανία και στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό και (β) τη γεωπολιτική της θέση, η οποία έχει αποκτήσει μεγάλη σημασία και αποτελεί ένα εξαιρετικά σημαντικό της πλεονέκτημα.

Η σημερινή μας κατάσταση

Περαιτέρω η υφιστάμενη κυβέρνηση, μετά την ανόητη συμφωνία της 21ης Ιουνίου με αντάλλαγμα την ενδοτική παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας που ασφαλώς δεν πρέπει να περάσει, προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη των αγορών για να πουλήσει ομόλογα και να συνεχίσει να δανείζεται, αντί των επενδυτών – οι οποίοι θα βοηθούσαν την ανάπτυξη της χώρας, χωρίς την οποία δεν υπάρχει λύση.

Έτσι εκδίδει διαφημιστικά έντυπαστα οποία υπάρχει μεταξύ άλλων το παρακάτω γράφημα – όπου επάνω αριστερά φαίνεται το ύψος του δημοσίου χρέους πριν τη δόση των 15 δις € (345,4 δις, άρα σήμερα 360,4 δις € ή 202% του ΑΕΠ – αναλυμένα σε κατηγορίες δανεισμού), δεξιά τα χρέη στον επίσημο τομέα και κάτω διάφορα άλλα στοιχεία.

Εκτός αυτού αναφέρει τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα ανά έτος που πρέπει να ανακυκλώνονται με τη χρηματοδότηση της από τις αγορές – από τα οποία φαίνεται πως το «μαξιλάρι» (cash buffer) των περίπου 24 δις € που έχει δημιουργήσει (δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει χωρίς την έγκριση των δανειστών) αρκεί για την πληρωμή τους έως το 2022 – εάν βέβαια τα πρωτογενή πλεονάσματα θα καλύπτουν τους ετήσιους τόκους, εάν η οικονομία δεν παρουσιάσει κάποια ξαφνική υστέρηση εσόδων, εάν τα τουριστικά έσοδα και οι εξαγωγές δεν καταρρεύσουν από την υποτίμηση της τουρκικής λίρας,  εάν οι διεθνείς συνθήκες δεν αλλάξουν απότομα από ένα ενδεχόμενο παγκόσμιο κραχ κοκ.

Βέβαια, εάν οι αγορές διαπιστώσουν πως η κυβέρνηση κάνει χρήση του μαξιλαριού, τα επιτόκια θα εκτιναχθούν στα ύψη – ενώ ήδη ευρίσκονται στο 4,24% που θα σήμαινε ετήσιους τόκους περί τα 15 δις € εάν το δημόσιο χρέος χρηματοδοτούταν εξ ολοκλήρου από τις αγορές, αντί 6 δις € που πληρώνουμε σήμερα.

Σε κάθε περίπτωση το 2023 λήγουν ομόλογα αξίας 12,2 δις € (κεφάλαιο), ενώ το 2022 λήγει η δεκαετής αναβολή τόκων του δανείου του EFSF, εάν δεν κάνουμε λάθος – οπότε θα χρειαστεί το διπλάσιο ποσόν για την πληρωμή τόκων, το οποίο ασφαλώς δεν θα διαθέτει η χώρα,εκτός εάν το εξασφαλίσει έως τότε από τις αγορές πληρώνοντας τοκογλυφικά επιτόκια.

Με δεδομένο δε το ότι, κανένα κράτος δεν πέτυχε ποτέ στην ιστορία (με ελάχιστες εξαιρέσεις ορισμένων πετρελαιοπαραγωγών) για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα τέτοιου ύψους πρωτογενή πλεονάσματα, όπως αυτά που υπεγράφησαν (3,5% έως το 2022, 2,2% έως το 2060), πόσο μάλλον μία χώρα που έχει χρεοκοπήσει το δημόσιο, οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις, τα νοικοκυριά και το ασφαλιστικό της σύστημα, όπως η Ελλάδα, η επόμενη πτώχευση είναι μάλλον προδιαγεγραμμένη – εάν δεν υιοθετηθούν άμεσα μέτρα, όπως αυτά που αναφέραμε παραπάνω.

Ειδικά όσον αφορά τους επενδυτές, είτε στα ομόλογα, είτε στην πραγματική οικονομία, Έλληνες ή ξένους, αυτό που τους προσελκύει δεν είναι άλλο από την ανάπτυξη και τις μελλοντικές προοπτικές ενός κράτους, μίας εταιρείας ή ενός επενδυτικού εγχειρήματος – κάτι που ασφαλώς δεν βλέπουν σήμερα στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα των ενεργειών μίας μίζερης, ανεπαρκούς κυβέρνησης που αντί να παράγει πλούτο δημιουργεί φτώχεια, θέλοντας στη συνέχεια να προβληθεί με το δίκαιο μοίρασμα της (προφανώς για να υφαρπάξει ξανά τις ψήφους των 2.600.000 συνταξιούχων και των 600.000 μόνιμων ΔΥ που στην ουσία εκλέγουν τις κυβερνήσεις).

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, ορθολογικές λύσεις για την Ελλάδα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντοτε – αρκεί φυσικά να αλλάξει ριζικά αντιλήψεις η ελληνική κοινωνία και να πάψει να τρομοκρατείται από τους πιστωτές.

Ασφαλώς βέβαια πρέπει να επιλέξει και να στηρίξει σύσσωμη, χωρίς περιττούς φόβους, αυτούς που θα έχουν τη θέληση και τις δυνατότητες να εφαρμόσουν τις λύσεις.Χωρίς φυσικά να εμποδίζονται από το κομματικό-πελατειακό κράτος, καθώς επίσης από την διαφθορά του παρελθόντος – μέσω της οποίας τα υφιστάμενα κόμματα εκβιάζονται, από αυτούς που διατηρούν αναλυτικούς φακέλους στα συρτάρια τους (τα μνημόνια πάντως δεν απέτυχαν για τους πιστωτές και ειδικά για τη Γερμανία, αλλά πέτυχαν ακριβώς αυτά που επεδίωκαν).

Οι λύσεις αυτές δεν προϋποθέτουν την έξοδο από το ευρώ, όπου η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη, πόσο μάλλον όταν η συμμετοχή στην Ευρωζώνη είναι αμετάκλητη – δεν μπορεί δηλαδή να εγκαταλειφθεί από καμία χώρα, ούτε εκούσια, ούτε ακούσια. Όσον αφορά δε τις απειλές του κ. Σόιμπλε στο παρελθόν ήταν «άσφαιρα φυσίγγια» – χρησιμοποιούμενα για τον εκφοβισμό της ελληνικής κοινωνίας, έτσι ώστε να μην αντιδράσει στην πρωτοφανή ληστεία της.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που προέχει δεν είναι η παραμονή ή μη στο ευρώ, όπου ασφαλώς η καλύτερη λύση θα ήταν η επιστροφή όλων των χωρών μαζί στην αφετηρία, μεταξύ άλλων λόγω των ασυμμετριών που έχουν δημιουργηθεί με ευθύνη της Γερμανίας, αλλά η εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας – από την οποία εξαρτάται η άμυνα της χώρας, η ασφάλεια των Πολιτών της, η Υγεία, η Παιδεία, οι συντάξεις κοκ.

Δεν απαιτείται δε καν η χρεοκοπία της Ελλάδας, αλλά η σωστή και συνετή διαχείριση των οικονομικών της, σε συνδυασμό με αυτά που έχει το δικαίωμα σήμερα να απαιτήσει – όπως είναι η αποζημίωση από την Τρόικα, η κατάργηση των μνημονίων, το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων σε εξευτελιστικές τιμές και η ενεργητική διεκδίκηση των χρημάτων που μας οφείλει η ΓερμανίαΠαράλληλα η ορθολογική εκμετάλλευση των τεράστιων ανταγωνιστικών της πλεονεκτημάτων – μαζί με αυτήν του υπογείου πλούτου της, όταν όμως θα είμαστε ως κράτος σε θέση να τον προστατεύσουμε.

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος

Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Λύσης

 

Κόκκινα δάνεια

Κόκκινα δάνεια

H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύει πως τα κόκκινα δάνεια αποτελούν τεράστιο πρόβλημα για την Ελλάδα και μεγάλο εμπόδιο για την ανάπτυξη της. Πριν ακόμη λοιπόν αναλύσει τις προγραμματικές της θέσεις, θεωρεί πως πρέπει να δώσει μία εικόνα των κόκκινων δανείων και να προτείνει τις δικές της λύσεις.

Στα πλαίσια αυτά, υπάρχουν δύο κατηγορίες κόκκινων Δανείων (α) τα προσωπικά, στεγαστικά και καταναλωτικά, καθώς επίσης (β) τα επιχειρηματικά.

Προσωπικά: Η λύση για τα καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια που αφορούν φυσικά πρόσωπα θα ήταν πολύ πιο απλή, αλλά χρειαζόταν σχεδιασμό: να υπάρχει δηλαδή κανονικό Πτωχευτικό Δίκαιο για φυσικά πρόσωπα, όπως γίνεται σε πολιτισμένες χώρες, το οποίο να επιφέρει σημαντικές συνέπειες σε αυτόν που το επικαλείται. Ο Νόμος Κατσέλη όμως (ο οποίος στην αιτιολογική έκθεσή του προσπαθεί να καθιερώσει Πτωχευτικό Δίκαιο για φυσικά πρόσωπα) δεν είχε καμία συνέπεια σε αυτόν που τον επικαλείται, γι’ αυτό προσφεύγουν όλοι και ότι καταφέρουν.

Εκτός από τις λίγες περιπτώσεις που οφειλέτες απαλλάχτηκαν από τα δάνεια τους με τον Νόμο Κατσέλη, οι περισσότεροι που προσέφυγαν στην προστασία του και απορρίφθηκε το αίτημά τους είναι πολλαπλά ζημιωμένοι. Για όσο διάστημα οι οφειλές ήταν σε εκκρεμότητα, δεν εξυπηρετούσαν τα δάνειά τους και όταν πλέον η προσφυγή τους απορρίφθηκε, έχουν πολύ περισσότερα (τόκους και χρεολύσια) να πληρώσουν. Ουσιαστικά έκανε κακό τόσο στις τράπεζες όσο και στους δανειολήπτες. Σημειώνουμε εδώ ότι υπάρχουν προσφυγές για τις οποίες ορίστηκε δικάσιμος το 2032!!! Και κάτι ακόμα που αποδεικνύει την προχειρότητα του αρχικού Νόμου. Έχει τροποποιηθεί πέντε φορές (Ν.3996 ΦΕΚ Α 170/05.08.2011, Ν.4019 ΦΕΚ Α 216/30.09.2011, Ν.4161 ΦΕΚ Α 143/14.06.2013, N.4336 ΦΕΚ Α 94/14.08.2015 και N. 4346 ΦΕΚ A 152/ 20.11.2015) για να φτάσει στη σημερινή του μορφή, αλλά και πάλι δεν είναι αποτελεσματικός.

Επιχειρηματικά δάνεια. Υποχρεωθήκαμε (εδώ και δύο χρόνια περίπου) από το τρίτο Μνημόνιο να προχωρήσουμε στον λεγόμενο «εξωδικαστικό συμβιβασμό» Ν4469/2017. Δηλαδή, στην άμεση τακτοποίηση των καθυστερημένων δανείων για να μπορεί να λειτουργήσει η οικονομία. Όσον αφορά την ουσία του εξωδικαστικού συμβιβασμού, η μέχρι τώρα πορεία του είναι απογοητευτική. Απαιτείται να γίνουν μια σειρά από τροποποιήσεις σε δικαιολογητικά και στον τρόπο που τα προσκομίζει ο Οφειλέτης προκειμένου η διαδικασία να επιταχυνθεί. Η εξέταση των αιτημάτων ρύθμισης από τους Δημόσιους Πιστωτές (ΑΑΔΕ, ΚΕΑΕΟ) πρέπει να τροποποιηθεί και να εκδοθούν οι κατάλληλες ΚΥΑ προκειμένου να εκκαθαρίζονται σύντομα σε σχέση με τους υπόλοιπους Πιστωτές.

Πλειστηριασμοί: Η πρώτη φάση εφαρμογής των πλειστηριασμών έχει αλλάξει τα δεδομένα στα κόκκινα στεγαστικά δάνεια, καθώς ο φόβος της απώλειας περιουσίας έχει οδηγήσει πολλούς δανειολήπτες στη λύση της ρύθμισης με τις τράπεζες. Αυτές οι ρυθμίσεις αυξήθηκαν κατά τουλάχιστον 20% μετά από την έναρξη των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, ενώ παράλληλα το γεγονός ότι τα δάνεια στη στεγαστική πίστη καλύπτονται από τα ακίνητα που έχουν χρηματοδοτηθεί, αυξάνει σημαντικά τη διαπραγματευτική δύναμη των πιστωτών.

Είναι δεδομένο πως οι τράπεζες δεν επιθυμούν να κρατήσουν οι ίδιες τα φθηνά ακίνητα, καθώς έτσι δεν διασφαλίζεται η αξία τους και ταυτόχρονα παραμένει το κεφαλαιακό τους πρόβλημα, αλλά είναι πρόθυμες στην εύρεση μιας λύσης, ώστε να αρχίσει το δάνειο να αποπληρώνεται. Οι τράπεζες εκτιμούν άλλωστε ότι η τάση αυτή θα ενισχύεται όσο περνούν οι μήνες και αυξάνεται ο αριθμός των εκποιήσεων μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας των συμβολαιογράφων. Να σημειώσουμε εδώ πως έχουν προγραμματιστεί 8.500 πλειστηριασμών έως και το τέλος του 2018, και 25.000 για το 2019.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι πιστωτές εφαρμόζουν τα εξής μέτρα, ώστε να δώσουν κίνητρα στους οφειλέτες να προσέλθουν για ρύθμιση των χρεών τους:

  1. Ρύθμιση της οφειλής: Αναπροσαρμόζονται οι αρχικοί όροι του δανείου με στόχο τη μείωση της μηνιαίας δόσης σε λογικά, για τα οικονομικά δεδομένα του πελάτη τους, επίπεδα. Αυτό μπορεί να συμβεί ως εξής:

Μείωση επιτοκίου: Το ετήσιο κόστος εξυπηρέτησης του δανείου μειώνεται με αυτόν τον τρόπο, ενώ αναπροσαρμόζεται σε χαμηλότερα επίπεδα και η μηνιαία δόση.

Επιμήκυνση διάρκειας δανείου: Ο χρόνος μέχρι την πλήρη αποπληρωμή του δανείου, ανάλογα με την ηλικία του δανειολήπτη, επιμηκύνεται και μπορεί να φτάσει έως και τα 40 χρόνια. Με τον τρόπο αυτόν μειώνεται σημαντικά και μόνιμα η μηνιαία δόση.

Διαχωρισμός δανείου: Η οφειλή διαχωρίζεται σε δύο μέρη, σε αυτήν που αντιστοιχεί στην εμπορική αξία του ακινήτου, η οποία εξυπηρετείται κανονικά και σε αυτήν που «παγώνει» για ένα διάστημα.

Συνδυασμός επιμήκυνσης και μείωσης επιτοκίου. Οι δύο παραπάνω λύσεις εφαρμόζονται και συνδυαστικά, εξασφαλίζοντας τη μείωση της μηνιαίας δόσης, με περιορισμό των τόκων.

Πληρωμή μέρους της δόσης: Για ένα διάστημα από 2 έως και 15 χρόνια ο δανειολήπτης καταβάλλει μέρος της δόσης, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει τόκους ή και κεφάλαιο.

  1. Οριστική διευθέτηση δανείου. Με τις λύσεις οριστικής διευθέτησης που έχουν σχεδιάσει οι τράπεζες, είναι δυνατή η απαλλαγή του δανειολήπτη από το χρέος ως εξής:

Εθελοντική παράδοση ακινήτου: Ο δανειολήπτης παραδίδει το ακίνητο και η τράπεζα του χαρίζει έως και το 100% του χρέους.

Μίσθωση ακινήτου: Προτείνεται στον πελάτη να ανταλλάξει το σπίτι του με το σύνολο του χρέους και να συνεχίσει να μένει σε αυτό πληρώνοντας ενοίκιο στην τράπεζα.

Υπάρχει όμως και η δυνατότητα για «κούρεμα» μέρους της οφειλής, ειδικά στις περιπτώσεις όπου το χρέος υπερβαίνει σημαντικά την εμπορική αξία του ακινήτου, όπως για παράδειγμα με ανταλλαγή ακινήτου με μικρότερο. Με τον τρόπο αυτόν η οφειλή του κουρεύεται» σημαντικά, κατά το ύψος της διαφοράς μεταξύ της εμπορικής αξίας του νέου ακινήτου και του αρχικού δανειακού υπολοίπου.

Δημιουργία Εθνικής Εταιρίας Διαχείρισης Περιουσιακών στοιχείων (Bad Bank): Σύμφωνα με τα όσα επισήμως ανακοινώθηκαν από τον αντιπρόεδρο της επιτροπής, Valdis Dombrovskis, το μη δεσμευτικό σχέδιο στρατηγικής παρέχει καθοδήγηση στα κράτη μέλη σχετικά με τη διαδικασία ίδρυσης εθνικής εταιρείας διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων (ΕΔΠΣ), εφόσον το κρίνουν χρήσιμο, σε πλήρη συμμόρφωση με τους κανόνες της ΕΕ για τις τράπεζες και τις κρατικές ενισχύσεις.

Αν και οι ΕΔΠΣ που περιλαμβάνουν στοιχεία κρατικής ενίσχυσης θεωρούνται ως έκτακτη λύση, το σχέδιο διευκρινίζει τον επιτρεπόμενο σχεδιασμό ΕΔΠΣ που λαμβάνουν δημόσια ενίσχυση. Το σχέδιο στρατηγικής αξιοποιεί την πείρα και τις βέλτιστες πρακτικές από ΕΔΠΣ που έχουν ήδη συσταθεί στα κράτη μέλη. Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες  είχε επισημανθεί από Ευρωπαίους Οικονομολόγους ότι χώρες όπως οι Ιρλανδία, Ισπανία και Σλοβακία κατάφεραν να «σώσουν» τα τραπεζικά τους ιδρύματα δημιουργώντας κεντρικούς φορείς διαχείρισης των προβληματικών τους χαρτοφυλακίων.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ, γνωρίζοντας πως οι τράπεζες θα πουλήσουν τα ενυπόθηκα δάνεια το ανώτατο στο 40% της αξίας τους (άρα με «κούρεμα» 60%) και τα καταναλωτικά στο 3% (άρα με «κούρεμα» 97%), προτείνει τα εξής:

(α) Το «κούρεμα» των ενυπόθηκων δανείων κατά 30%, στο ύψος περίπου της πτώσης του ΑΕΠ της χώρας, εφόσον συμφωνηθεί η εφάπαξ πληρωμή τους από το δανειολήπτη. Άλλωστε οι τράπεζες έχουν ήδη αποσβέσει το 50% των δανείων τους και ως εκ τούτου θα απολαμβάνουν φορολογικά οφέλη για πολλά χρόνια.

(β) Το «κούρεμα» των καταναλωτικών κατά 80%, εφόσον συμφωνηθεί η εφάπαξ πληρωμή τους από το δανειολήπτη.

(γ) Εναλλακτικά τις άλλες μεθόδους των τραπεζών, οι οποίες όμως πρέπει να θεσμοθετηθούν μαζί με τις παραπάνω από το κράτος.

Σε κάθε περίπτωση, είναι ανεπίτρεπτο να χάνει ο οφειλέτης το σπίτι του και να παραμένει χρεωμένος στην τράπεζα, οπότε η νομοθεσία που θα υποχρεώνει τις τράπεζες να διαγράφουν το 100% του δανείου με την παράδοση του σπιτιού αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα. Όλοι γνωρίζουμε άλλωστε πως όσον αφορά τα δάνεια, δεν φταίει μόνο ο οφειλέτης αλλά, επίσης, ο δανειστής, ενώ η πολιτική δανεισμού των τραπεζών πριν από την κρίση ήταν συχνά ανεύθυνη και καταστροφική.

Σε κάθε περίπτωση, έως πρόσφατα τα κόκκινα στεγαστικά δάνεια ήταν 28 δις €, εκ των οποίων μόλις τα 12 δις € αφορούσαν την πρώτη κατοικία. Επομένως το πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ προτείνει επί πλέον τη δημιουργία μίας κακής τράπεζας κατά τα πρότυπα των άλλων χωρών. 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ θα επιδιώξει την ίδρυση εταιριών διαχείρισης τουλάχιστον των κόκκινων στεγαστικών δανείων πρώτης κατοικίας από δήμους και κοινότητες, με τη σύμπραξη ιδιωτών, έτσι ώστε να εξαγοράζουν τα ακίνητα σε χαμηλές τιμές από τις τράπεζες και να τα προσφέρουν στους ιδιοκτήτες τους με ακόμη μεγαλύτερο «κούρεμα». 

.      ΤΟΛΜΑΜΕ την αλλαγή, με στόχο την ανάπτυξη της χώρας και την ανακούφιση των πολιτών.

.      ΕΙΜΑΣΤΕ απαλλαγμένοι από κομματικά και μικρο­πολιτικά συμφέροντα.

.      ΚΑΛΟΥΜΕ όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλ­ληνες να ενωθούν μαζί μας για την ΑΝΑΣΤΑΣΗ της ΕΛ­ΛΑΔΑΣ.

Οι Έλληνες ΜΠΟΡΟΥΜΕ και ΠΡΕΠΕΙ να πάρουμε ξανά τη χώρα στα χέρια μας! Το μόνο που χρειάζεται είναι ένας στρα­τηγικός σχεδιασμός που θα στοχεύει στο εθνικό συμ­φέρον και ισχυρή πολιτική βούληση. Στην ΕΛΛΗΝΙ­ΚΗ ΛΥΣΗ διαθέτουμε και τα δύο, καλώντας όλες τις Ελληνίδες και τους Έλληνες να μας ακολουθήσουν! Πρώτο μας μέλημα είναι η ανάκτηση της εμπιστοσύνης των Πολιτών προς την Πολιτεία, προς το κράτος, η οποία θα φέρει πίσω αποταμιεύσεις άνω των 100 δις €, καθιστώντας μεταξύ άλλων εφικτή τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης.