Κατηγορία: Άρθρα

Τα δέκα βήματα της Λύσης για την Ελλάδα

Τα δέκα βήματα της Λύσης για την Ελλάδα

Εισαγωγικά, έχουμε αναφερθεί ήδη στο βρώμικο παιχνίδι των τελευταίων ετών εις βάρος της Ελλάδας, με τη συμπαιγνία των διεφθαρμένων πολιτικών της κομμάτων – μέσω των οποίων της επιβλήθηκαν τα αποδεδειγμένα εγκληματικά μνημόνια και οι αντισυνταγματικές δανειακές συμβάσεις, καταστρέφοντας εντελώς την οικονομία της. Επομένως, οι πρώτες ενέργειες μίας νέας κυβέρνησης που φυσικά δεν θα αποτελούταν από τα παλαιά και ανίκανα, βυθισμένα στο βούρκο της διαφθοράς και της διαπλοκής κομματικά στελέχη, θα ήταν σήμερα (η οικονομία δεν είναι στάσιμη) οι εξής:

(1) Η εξασφάλιση της λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος, έτσι ώστε να μην μπορεί να το κλείσει ξαφνικά  η ΕΚΤ – με τους ελέγχους κεφαλαίων που απαιτούνται, καθώς επίσης με την κεφαλαιακή του θωράκιση, η οποία είναι απόλυτα εφικτή τεχνικά.

(2)  Η προετοιμασία (όχι η κυκλοφορία) ενός φορολογικού νομίσματος που να μην απαγορεύεται από τη νομοθεσία της Ευρωζώνης – όπως ακριβώς τα Mini Bots που θέλει να υιοθετήσει η Ιταλία. Υπενθυμίζουμε εδώ πως το φορολογικό νόμισμα με στόχο την τόνωση της οικονομίας και την άνοδο της ανταγωνιστικότητας της χώρας, δεν έρχεται σε σύγκρουση με την ισχύουσα νομοθεσία της Ευρώπης – επειδή δεν πρόκειται για νόμισμα, αφού δεν επιβάλλεται η αποδοχή του από τους Πολίτες και τις επιχειρήσεις. Ειδικότερα, δεν παραβιάζεται η αρχή του νομισματικού μονοπωλίου της ΕΚΤ, όσον αφορά την έκδοση του μοναδικού νόμιμου χρήματος, του ευρώ, ενώ δεν αυξάνει τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, οπότε δεν κλιμακώνει το δημόσιο χρέος – γεγονός που σημαίνει πως είναι σύμφωνο και με τους κανόνες της Eurostat, αφού το κράτος δεν αναγκάζεται να πραγματοποιήσει πληρωμές.

(3)  Η ίδρυση μίας κρατικής επενδυτικής τράπεζας, στελεχωμένης με διεθνούς κύρους Έλληνες τραπεζικούς και «προικισμένης» με κερδοφόρες συμμετοχές σε περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου – έτσι ώστε να λειτουργεί με κέρδος, να μπορεί να εισαχθεί σε κάποιο μεγάλο χρηματιστήριο όπως για παράδειγμα της Μ. Βρετανίας ή των Η.Π.Α. και να είναι σε θέση να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές με ανταγωνιστικά επιτόκια. Η τράπεζα αυτή θα μπορούσε να αγοράζει ομόλογα του δημοσίου σε ποσά που δεν θα προκαλούσαν πρόβλημα στην κεφαλαιακή της επάρκεια – ενώ θα αναλάμβανε μεταξύ άλλων την τιτλοποίηση κρατικών περιουσιακών στοιχείων, όπως είναι τα μελλοντικά έσοδα από την εξόρυξη ενέργειας, για την εξασφάλιση της καλύτερης χρηματοδότησης του κράτους.

(4) Η άσκηση ποινικών διώξεων εναντίων όλων των βασικών υπευθύνων του εγκλήματος εναντίον της χώρας – πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί και υφυπουργοί των κυβερνήσεων μετά το 2009.

(5) Η προσφυγή στο ευρωπαϊκό δικαστήριο εναντίον όλων των παράνομων δανειακών συμβάσεων (μεταξύ άλλων για να αρθούν οι όποιες εμπράγματες εγγυήσεις με ακίνητη περιουσία) και των μνημονίων που τις συνοδεύουν – παράλληλα με το σταμάτημα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, έως ότου ανακτήσουν την πραγματική τους αξία οι δημόσιες επιχειρήσεις (οι κοινωφελείς και οι στρατηγικές δεν πρέπει να πουλιούνται ποτέ), καθώς επίσης των νέων μέτρων που σχεδιάζεται να επιβληθούν.

(6) Η αγωγή αποζημίωσης εναντίον της Τρόικα για τις ζημίες που προκάλεσε στην Ελλάδα – αφού διενεργηθεί μία πραγματογνωμοσύνη από ανεξάρτητους ξένους οικονομολόγους-εμπειρογνώμονες, για να διαπιστωθεί το πραγματικό μέγεθος της καταστροφής. Εν προκειμένω, οποιοδήποτε ποσόν επιδικαζόταν, θα χρησιμοποιούταν για τον περιορισμό του δημοσίου χρέους, με τον συμψηφισμό του – ενώ θα έπρεπε να συσταθεί μία ειδική επιτροπή για να ασχοληθεί μόνο με αυτό το θέμα, στελεχωμένη με τους καλύτερους Έλληνες επιστήμονες, καθώς επίσης πλαισιωμένη με εξειδικευμένες διεθνείς οικονομικές και νομικές εταιρείες.

(7)  Η σύσταση μίας δεύτερης επιτροπής για τη διεκδίκηση των χρημάτων που μας οφείλει η Γερμανία από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τα οποία θα έπρεπε να πληρωθούν μετά από τυχόν ένωση της, όπως είχε συμφωνηθεί τότε. Τα χρήματα αυτά, τα οποία κατά τους ίδιους τους Γερμανούς επιστήμονες είναι της τάξης των 180 δις €, θα έπρεπε επίσης να χρησιμοποιηθούν για τη μείωση του δημοσίου χρέους, συμψηφιζόμενα μαζί του.

(8) Η μείωση των υπουργείων (τομέων καλύτερα), με εκ περιτροπής υπουργούς ανά εξάμηνο –  όλων ανεξαιρέτως με κατεύθυνση την παραγωγή πλούτου κατά το παράδειγμα της Ελβετίας (1. Εξωτερικών, 2. Εσωτερικών, 3. Δικαιοσύνης, 4. Άμυνας, μετανάστευσης και Ασφάλειας του Πολίτη, 5. Οικονομίας 6. Ανάπτυξης, παιδείας, έρευνας, οικογένειας, πολιτισμού και 7. Περιβάλλοντος, συγκοινωνιών, επικοινωνιών, ενέργειας). Να έχουν όλα ανεξαιρέτως δηλαδή έσοδα και όχι μόνο έξοδα,  κάτι που είναι εφικτό, εάν λειτουργούν σωστά – ενώ από το παράδειγμα της Γερμανίας φαίνεται πως ακόμη και τα «Hot Spots» των προσφύγων μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς να επιβαρύνουν την οικονομία, αρκεί να εργάζονται οι πρόσφυγες σε αυτά διατηρώντας οι ίδιοι τους χώρους τους σε ικανοποιητικό, πολιτισμένο επίπεδο, καθώς επίσης να μην εισπράττονται οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις από τις ληστρικές ΜΚΟ, αλλά από το κράτος.

(9)  Ο εσωτερικός δανεισμός με εθνικά ομόλογα, όπου θα συνέβαλαν επίσης οι καταθέσεις των Ελλήνων στο εξωτερικό, εάν υπήρχε εμπιστοσύνη στη χώρα. Η εμπιστοσύνη βέβαια κερδίζεται – για παράδειγμα, με την επίτευξη πλεονασμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και στον προϋπολογισμό, με την καταπολέμηση της πολιτικής διαφθοράς μέσω ενός σώματος δίωξης της υπό την εποπτεία της Δικαιοσύνης κοκ. Παράλληλα, η χρησιμοποίηση του χρηματιστηρίου ως πηγή άντλησης επενδυτικών κεφαλαίων – όπου βέβαια προέχει η σωστή λειτουργία του, η οποία σήμερα, με κριτήριο την περίπτωση της Folli Follie, είναι αξιοθρήνητη.

(10) Η αντιμετώπιση της Ελλάδας ως μία «boutique» – με την έννοια ότι μπορεί και πρέπει να προσφέρει προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής ποιότητας και αντίστοιχων τιμών, αφού διαθέτει πάρα πολλά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα. Για παράδειγμα το κλίμα, τη γη και τις «ποικιλίες» στον αγροτικό τομέα, (τα ψάρια στην αλιεία, τη φέτα στην κτηνοτροφία κοκ.), τα δεκάδες παραδεισένια νησιά και την πολιτιστική της κληρονομιά στον τουρισμό (ιατρικός κλπ.) ή τη νούμερο ένα ναυτιλία στον πλανήτη.

Περαιτέρω, επειδή τίποτα δεν αποδίδει από το σήμερα στο αύριο και απαιτείται πάντοτε χρόνος, η κυβέρνηση δεν θα περιμένει άπραγη να αποφασίσει το ευρωπαϊκό δικαστήριο –ενώ φυσικά θα αποφύγει τις μονομερείς ενέργειες που δεν είναι ποτέ προς το συμφέρον ενός μικρού κράτους, παραμένοντας εντός των πλαισίων της νομιμότητας. Η πρώτη της ενέργεια εδώ θα είναι η μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, με ανταγωνιστικούς συντελεστές στην περιοχή (για παράδειγμα, 15% φόρος εισοδήματος στις επιχειρήσεις), έτσι ώστε να διενεργηθούν επενδύσεις – πρώτα από τους Έλληνες, αφού διαφορετικά δεν πρόκειται να επενδύσει κανένας ξένος (εκτός από τους ευκαιριακούς κερδοσκόπους).

Παράλληλα, η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των Πολιτών προς την Πολιτεία και η δημιουργία ενός πλαισίου φιλικού προς την επιχειρηματικότητα – με στόχο την επιστροφή των 120 δις € καταθέσεων που έχουν διαφύγει στο εξωτερικό βοηθώντας άλλες χώρες να αναπτυχθούν, για να χρηματοδοτηθούν οι επενδύσεις στην Ελλάδα.

Με τον τρόπο αυτό θα μπορέσει η Ελλάδα να ανακτήσει γρήγορα ένα μεγάλο ποσόν από τα χρήματα που έχουν χαθεί λόγω της απαξίωσης της (600 δις € από τα ιδιωτικά ακίνητα, 250 δις € από τα ακίνητα του δημοσίου, 150 δις € από το χρηματιστήριο κοκ.) – οπότε να βελτιώσει την πιστοληπτική ικανότητα τόσο του δημοσίου, όσο και του ιδιωτικού τομέα, διευκολύνοντας το δανεισμό του που είναι απαραίτητος για τη διεξαγωγή επενδύσεων. Εκτός αυτού θα μειωθεί το πρόβλημα των κόκκινων δανείων, αφού τα ακίνητα που έχουν δοθεί ως εγγύηση στις τράπεζες θα ανατιμηθούν – οπότε οι τράπεζες θα βρεθούν σχεδόν αυτόματα σε καλύτερη οικονομική θέση.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση, έχοντας προηγουμένως εκπονήσει ένα αναπτυξιακό σχέδιο για την Ελλάδα, στηριζόμενο στους βασικούς πυλώνες της οικονομίας της (πρωτογενής τομέας με τη μεταποίηση του, τουρισμός, ναυτιλία) και με τα πενιχρά μέσα που διαθέτει, θα το δρομολογήσει άμεσα – χωρίς να περιμένει τίποτα και διαβεβαιώνοντας τις αγορές ότι θα εξασφαλίσει έναν δημοσιονομικό έλλειμμα κάτω του 3% όπως απαιτείται από τη συμφωνία του Μάαστριχτ, καθώς επίσης, το σημαντικότερο, ένα πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Φυσικά δε θα έπρεπε να προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί (α) τις συνθήκες που θα δημιουργηθούν από τη νέα ιταλική κυβέρνηση, συμμαχώντας μαζί της, καθώς επίσης με ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο – όπου δυστυχώς η Γαλλία υπό τον κ. Macron έχει υποταχθεί στη Γερμανία και στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό και (β) τη γεωπολιτική της θέση, η οποία έχει αποκτήσει μεγάλη σημασία και αποτελεί ένα εξαιρετικά σημαντικό της πλεονέκτημα.

Η σημερινή μας κατάσταση

Περαιτέρω η υφιστάμενη κυβέρνηση, μετά την ανόητη συμφωνία της 21ης Ιουνίου με αντάλλαγμα την ενδοτική παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας που ασφαλώς δεν πρέπει να περάσει, προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη των αγορών για να πουλήσει ομόλογα και να συνεχίσει να δανείζεται, αντί των επενδυτών – οι οποίοι θα βοηθούσαν την ανάπτυξη της χώρας, χωρίς την οποία δεν υπάρχει λύση.

Έτσι εκδίδει διαφημιστικά έντυπαστα οποία υπάρχει μεταξύ άλλων το παρακάτω γράφημα – όπου επάνω αριστερά φαίνεται το ύψος του δημοσίου χρέους πριν τη δόση των 15 δις € (345,4 δις, άρα σήμερα 360,4 δις € ή 202% του ΑΕΠ – αναλυμένα σε κατηγορίες δανεισμού), δεξιά τα χρέη στον επίσημο τομέα και κάτω διάφορα άλλα στοιχεία.

Εκτός αυτού αναφέρει τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα ανά έτος που πρέπει να ανακυκλώνονται με τη χρηματοδότηση της από τις αγορές – από τα οποία φαίνεται πως το «μαξιλάρι» (cash buffer) των περίπου 24 δις € που έχει δημιουργήσει (δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει χωρίς την έγκριση των δανειστών) αρκεί για την πληρωμή τους έως το 2022 – εάν βέβαια τα πρωτογενή πλεονάσματα θα καλύπτουν τους ετήσιους τόκους, εάν η οικονομία δεν παρουσιάσει κάποια ξαφνική υστέρηση εσόδων, εάν τα τουριστικά έσοδα και οι εξαγωγές δεν καταρρεύσουν από την υποτίμηση της τουρκικής λίρας,  εάν οι διεθνείς συνθήκες δεν αλλάξουν απότομα από ένα ενδεχόμενο παγκόσμιο κραχ κοκ.

Βέβαια, εάν οι αγορές διαπιστώσουν πως η κυβέρνηση κάνει χρήση του μαξιλαριού, τα επιτόκια θα εκτιναχθούν στα ύψη – ενώ ήδη ευρίσκονται στο 4,24% που θα σήμαινε ετήσιους τόκους περί τα 15 δις € εάν το δημόσιο χρέος χρηματοδοτούταν εξ ολοκλήρου από τις αγορές, αντί 6 δις € που πληρώνουμε σήμερα.

Σε κάθε περίπτωση το 2023 λήγουν ομόλογα αξίας 12,2 δις € (κεφάλαιο), ενώ το 2022 λήγει η δεκαετής αναβολή τόκων του δανείου του EFSF, εάν δεν κάνουμε λάθος – οπότε θα χρειαστεί το διπλάσιο ποσόν για την πληρωμή τόκων, το οποίο ασφαλώς δεν θα διαθέτει η χώρα,εκτός εάν το εξασφαλίσει έως τότε από τις αγορές πληρώνοντας τοκογλυφικά επιτόκια.

Με δεδομένο δε το ότι, κανένα κράτος δεν πέτυχε ποτέ στην ιστορία (με ελάχιστες εξαιρέσεις ορισμένων πετρελαιοπαραγωγών) για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα τέτοιου ύψους πρωτογενή πλεονάσματα, όπως αυτά που υπεγράφησαν (3,5% έως το 2022, 2,2% έως το 2060), πόσο μάλλον μία χώρα που έχει χρεοκοπήσει το δημόσιο, οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις, τα νοικοκυριά και το ασφαλιστικό της σύστημα, όπως η Ελλάδα, η επόμενη πτώχευση είναι μάλλον προδιαγεγραμμένη – εάν δεν υιοθετηθούν άμεσα μέτρα, όπως αυτά που αναφέραμε παραπάνω.

Ειδικά όσον αφορά τους επενδυτές, είτε στα ομόλογα, είτε στην πραγματική οικονομία, Έλληνες ή ξένους, αυτό που τους προσελκύει δεν είναι άλλο από την ανάπτυξη και τις μελλοντικές προοπτικές ενός κράτους, μίας εταιρείας ή ενός επενδυτικού εγχειρήματος – κάτι που ασφαλώς δεν βλέπουν σήμερα στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα των ενεργειών μίας μίζερης, ανεπαρκούς κυβέρνησης που αντί να παράγει πλούτο δημιουργεί φτώχεια, θέλοντας στη συνέχεια να προβληθεί με το δίκαιο μοίρασμα της (προφανώς για να υφαρπάξει ξανά τις ψήφους των 2.600.000 συνταξιούχων και των 600.000 μόνιμων ΔΥ που στην ουσία εκλέγουν τις κυβερνήσεις).

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, ορθολογικές λύσεις για την Ελλάδα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντοτε – αρκεί φυσικά να αλλάξει ριζικά αντιλήψεις η ελληνική κοινωνία και να πάψει να τρομοκρατείται από τους πιστωτές.

Ασφαλώς βέβαια πρέπει να επιλέξει και να στηρίξει σύσσωμη, χωρίς περιττούς φόβους, αυτούς που θα έχουν τη θέληση και τις δυνατότητες να εφαρμόσουν τις λύσεις.Χωρίς φυσικά να εμποδίζονται από το κομματικό-πελατειακό κράτος, καθώς επίσης από την διαφθορά του παρελθόντος – μέσω της οποίας τα υφιστάμενα κόμματα εκβιάζονται, από αυτούς που διατηρούν αναλυτικούς φακέλους στα συρτάρια τους (τα μνημόνια πάντως δεν απέτυχαν για τους πιστωτές και ειδικά για τη Γερμανία, αλλά πέτυχαν ακριβώς αυτά που επεδίωκαν).

Οι λύσεις αυτές δεν προϋποθέτουν την έξοδο από το ευρώ, όπου η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη, πόσο μάλλον όταν η συμμετοχή στην Ευρωζώνη είναι αμετάκλητη – δεν μπορεί δηλαδή να εγκαταλειφθεί από καμία χώρα, ούτε εκούσια, ούτε ακούσια. Όσον αφορά δε τις απειλές του κ. Σόιμπλε στο παρελθόν ήταν «άσφαιρα φυσίγγια» – χρησιμοποιούμενα για τον εκφοβισμό της ελληνικής κοινωνίας, έτσι ώστε να μην αντιδράσει στην πρωτοφανή ληστεία της.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που προέχει δεν είναι η παραμονή ή μη στο ευρώ, όπου ασφαλώς η καλύτερη λύση θα ήταν η επιστροφή όλων των χωρών μαζί στην αφετηρία, μεταξύ άλλων λόγω των ασυμμετριών που έχουν δημιουργηθεί με ευθύνη της Γερμανίας, αλλά η εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας – από την οποία εξαρτάται η άμυνα της χώρας, η ασφάλεια των Πολιτών της, η Υγεία, η Παιδεία, οι συντάξεις κοκ.

Δεν απαιτείται δε καν η χρεοκοπία της Ελλάδας, αλλά η σωστή και συνετή διαχείριση των οικονομικών της, σε συνδυασμό με αυτά που έχει το δικαίωμα σήμερα να απαιτήσει – όπως είναι η αποζημίωση από την Τρόικα, η κατάργηση των μνημονίων, το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων σε εξευτελιστικές τιμές και η ενεργητική διεκδίκηση των χρημάτων που μας οφείλει η ΓερμανίαΠαράλληλα η ορθολογική εκμετάλλευση των τεράστιων ανταγωνιστικών της πλεονεκτημάτων – μαζί με αυτήν του υπογείου πλούτου της, όταν όμως θα είμαστε ως κράτος σε θέση να τον προστατεύσουμε.

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος

Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Λύσης

 

Κόκκινα δάνεια

Κόκκινα δάνεια

H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύει πως τα κόκκινα δάνεια αποτελούν τεράστιο πρόβλημα για την Ελλάδα και μεγάλο εμπόδιο για την ανάπτυξη της. Πριν ακόμη λοιπόν αναλύσει τις προγραμματικές της θέσεις, θεωρεί πως πρέπει να δώσει μία εικόνα των κόκκινων δανείων και να προτείνει τις δικές της λύσεις.

Στα πλαίσια αυτά, υπάρχουν δύο κατηγορίες κόκκινων Δανείων (α) τα προσωπικά, στεγαστικά και καταναλωτικά, καθώς επίσης (β) τα επιχειρηματικά.

Προσωπικά: Η λύση για τα καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια που αφορούν φυσικά πρόσωπα θα ήταν πολύ πιο απλή, αλλά χρειαζόταν σχεδιασμό: να υπάρχει δηλαδή κανονικό Πτωχευτικό Δίκαιο για φυσικά πρόσωπα, όπως γίνεται σε πολιτισμένες χώρες, το οποίο να επιφέρει σημαντικές συνέπειες σε αυτόν που το επικαλείται. Ο Νόμος Κατσέλη όμως (ο οποίος στην αιτιολογική έκθεσή του προσπαθεί να καθιερώσει Πτωχευτικό Δίκαιο για φυσικά πρόσωπα) δεν είχε καμία συνέπεια σε αυτόν που τον επικαλείται, γι’ αυτό προσφεύγουν όλοι και ότι καταφέρουν.

Εκτός από τις λίγες περιπτώσεις που οφειλέτες απαλλάχτηκαν από τα δάνεια τους με τον Νόμο Κατσέλη, οι περισσότεροι που προσέφυγαν στην προστασία του και απορρίφθηκε το αίτημά τους είναι πολλαπλά ζημιωμένοι. Για όσο διάστημα οι οφειλές ήταν σε εκκρεμότητα, δεν εξυπηρετούσαν τα δάνειά τους και όταν πλέον η προσφυγή τους απορρίφθηκε, έχουν πολύ περισσότερα (τόκους και χρεολύσια) να πληρώσουν. Ουσιαστικά έκανε κακό τόσο στις τράπεζες όσο και στους δανειολήπτες. Σημειώνουμε εδώ ότι υπάρχουν προσφυγές για τις οποίες ορίστηκε δικάσιμος το 2032!!! Και κάτι ακόμα που αποδεικνύει την προχειρότητα του αρχικού Νόμου. Έχει τροποποιηθεί πέντε φορές (Ν.3996 ΦΕΚ Α 170/05.08.2011, Ν.4019 ΦΕΚ Α 216/30.09.2011, Ν.4161 ΦΕΚ Α 143/14.06.2013, N.4336 ΦΕΚ Α 94/14.08.2015 και N. 4346 ΦΕΚ A 152/ 20.11.2015) για να φτάσει στη σημερινή του μορφή, αλλά και πάλι δεν είναι αποτελεσματικός.

Επιχειρηματικά δάνεια. Υποχρεωθήκαμε (εδώ και δύο χρόνια περίπου) από το τρίτο Μνημόνιο να προχωρήσουμε στον λεγόμενο «εξωδικαστικό συμβιβασμό» Ν4469/2017. Δηλαδή, στην άμεση τακτοποίηση των καθυστερημένων δανείων για να μπορεί να λειτουργήσει η οικονομία. Όσον αφορά την ουσία του εξωδικαστικού συμβιβασμού, η μέχρι τώρα πορεία του είναι απογοητευτική. Απαιτείται να γίνουν μια σειρά από τροποποιήσεις σε δικαιολογητικά και στον τρόπο που τα προσκομίζει ο Οφειλέτης προκειμένου η διαδικασία να επιταχυνθεί. Η εξέταση των αιτημάτων ρύθμισης από τους Δημόσιους Πιστωτές (ΑΑΔΕ, ΚΕΑΕΟ) πρέπει να τροποποιηθεί και να εκδοθούν οι κατάλληλες ΚΥΑ προκειμένου να εκκαθαρίζονται σύντομα σε σχέση με τους υπόλοιπους Πιστωτές.

Πλειστηριασμοί: Η πρώτη φάση εφαρμογής των πλειστηριασμών έχει αλλάξει τα δεδομένα στα κόκκινα στεγαστικά δάνεια, καθώς ο φόβος της απώλειας περιουσίας έχει οδηγήσει πολλούς δανειολήπτες στη λύση της ρύθμισης με τις τράπεζες. Αυτές οι ρυθμίσεις αυξήθηκαν κατά τουλάχιστον 20% μετά από την έναρξη των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, ενώ παράλληλα το γεγονός ότι τα δάνεια στη στεγαστική πίστη καλύπτονται από τα ακίνητα που έχουν χρηματοδοτηθεί, αυξάνει σημαντικά τη διαπραγματευτική δύναμη των πιστωτών.

Είναι δεδομένο πως οι τράπεζες δεν επιθυμούν να κρατήσουν οι ίδιες τα φθηνά ακίνητα, καθώς έτσι δεν διασφαλίζεται η αξία τους και ταυτόχρονα παραμένει το κεφαλαιακό τους πρόβλημα, αλλά είναι πρόθυμες στην εύρεση μιας λύσης, ώστε να αρχίσει το δάνειο να αποπληρώνεται. Οι τράπεζες εκτιμούν άλλωστε ότι η τάση αυτή θα ενισχύεται όσο περνούν οι μήνες και αυξάνεται ο αριθμός των εκποιήσεων μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας των συμβολαιογράφων. Να σημειώσουμε εδώ πως έχουν προγραμματιστεί 8.500 πλειστηριασμών έως και το τέλος του 2018, και 25.000 για το 2019.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι πιστωτές εφαρμόζουν τα εξής μέτρα, ώστε να δώσουν κίνητρα στους οφειλέτες να προσέλθουν για ρύθμιση των χρεών τους:

  1. Ρύθμιση της οφειλής: Αναπροσαρμόζονται οι αρχικοί όροι του δανείου με στόχο τη μείωση της μηνιαίας δόσης σε λογικά, για τα οικονομικά δεδομένα του πελάτη τους, επίπεδα. Αυτό μπορεί να συμβεί ως εξής:

Μείωση επιτοκίου: Το ετήσιο κόστος εξυπηρέτησης του δανείου μειώνεται με αυτόν τον τρόπο, ενώ αναπροσαρμόζεται σε χαμηλότερα επίπεδα και η μηνιαία δόση.

Επιμήκυνση διάρκειας δανείου: Ο χρόνος μέχρι την πλήρη αποπληρωμή του δανείου, ανάλογα με την ηλικία του δανειολήπτη, επιμηκύνεται και μπορεί να φτάσει έως και τα 40 χρόνια. Με τον τρόπο αυτόν μειώνεται σημαντικά και μόνιμα η μηνιαία δόση.

Διαχωρισμός δανείου: Η οφειλή διαχωρίζεται σε δύο μέρη, σε αυτήν που αντιστοιχεί στην εμπορική αξία του ακινήτου, η οποία εξυπηρετείται κανονικά και σε αυτήν που «παγώνει» για ένα διάστημα.

Συνδυασμός επιμήκυνσης και μείωσης επιτοκίου. Οι δύο παραπάνω λύσεις εφαρμόζονται και συνδυαστικά, εξασφαλίζοντας τη μείωση της μηνιαίας δόσης, με περιορισμό των τόκων.

Πληρωμή μέρους της δόσης: Για ένα διάστημα από 2 έως και 15 χρόνια ο δανειολήπτης καταβάλλει μέρος της δόσης, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει τόκους ή και κεφάλαιο.

  1. Οριστική διευθέτηση δανείου. Με τις λύσεις οριστικής διευθέτησης που έχουν σχεδιάσει οι τράπεζες, είναι δυνατή η απαλλαγή του δανειολήπτη από το χρέος ως εξής:

Εθελοντική παράδοση ακινήτου: Ο δανειολήπτης παραδίδει το ακίνητο και η τράπεζα του χαρίζει έως και το 100% του χρέους.

Μίσθωση ακινήτου: Προτείνεται στον πελάτη να ανταλλάξει το σπίτι του με το σύνολο του χρέους και να συνεχίσει να μένει σε αυτό πληρώνοντας ενοίκιο στην τράπεζα.

Υπάρχει όμως και η δυνατότητα για «κούρεμα» μέρους της οφειλής, ειδικά στις περιπτώσεις όπου το χρέος υπερβαίνει σημαντικά την εμπορική αξία του ακινήτου, όπως για παράδειγμα με ανταλλαγή ακινήτου με μικρότερο. Με τον τρόπο αυτόν η οφειλή του κουρεύεται» σημαντικά, κατά το ύψος της διαφοράς μεταξύ της εμπορικής αξίας του νέου ακινήτου και του αρχικού δανειακού υπολοίπου.

Δημιουργία Εθνικής Εταιρίας Διαχείρισης Περιουσιακών στοιχείων (Bad Bank): Σύμφωνα με τα όσα επισήμως ανακοινώθηκαν από τον αντιπρόεδρο της επιτροπής, Valdis Dombrovskis, το μη δεσμευτικό σχέδιο στρατηγικής παρέχει καθοδήγηση στα κράτη μέλη σχετικά με τη διαδικασία ίδρυσης εθνικής εταιρείας διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων (ΕΔΠΣ), εφόσον το κρίνουν χρήσιμο, σε πλήρη συμμόρφωση με τους κανόνες της ΕΕ για τις τράπεζες και τις κρατικές ενισχύσεις.

Αν και οι ΕΔΠΣ που περιλαμβάνουν στοιχεία κρατικής ενίσχυσης θεωρούνται ως έκτακτη λύση, το σχέδιο διευκρινίζει τον επιτρεπόμενο σχεδιασμό ΕΔΠΣ που λαμβάνουν δημόσια ενίσχυση. Το σχέδιο στρατηγικής αξιοποιεί την πείρα και τις βέλτιστες πρακτικές από ΕΔΠΣ που έχουν ήδη συσταθεί στα κράτη μέλη. Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες  είχε επισημανθεί από Ευρωπαίους Οικονομολόγους ότι χώρες όπως οι Ιρλανδία, Ισπανία και Σλοβακία κατάφεραν να «σώσουν» τα τραπεζικά τους ιδρύματα δημιουργώντας κεντρικούς φορείς διαχείρισης των προβληματικών τους χαρτοφυλακίων.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ, γνωρίζοντας πως οι τράπεζες θα πουλήσουν τα ενυπόθηκα δάνεια το ανώτατο στο 40% της αξίας τους (άρα με «κούρεμα» 60%) και τα καταναλωτικά στο 3% (άρα με «κούρεμα» 97%), προτείνει τα εξής:

(α) Το «κούρεμα» των ενυπόθηκων δανείων κατά 30%, στο ύψος περίπου της πτώσης του ΑΕΠ της χώρας, εφόσον συμφωνηθεί η εφάπαξ πληρωμή τους από το δανειολήπτη. Άλλωστε οι τράπεζες έχουν ήδη αποσβέσει το 50% των δανείων τους και ως εκ τούτου θα απολαμβάνουν φορολογικά οφέλη για πολλά χρόνια.

(β) Το «κούρεμα» των καταναλωτικών κατά 80%, εφόσον συμφωνηθεί η εφάπαξ πληρωμή τους από το δανειολήπτη.

(γ) Εναλλακτικά τις άλλες μεθόδους των τραπεζών, οι οποίες όμως πρέπει να θεσμοθετηθούν μαζί με τις παραπάνω από το κράτος.

Σε κάθε περίπτωση, είναι ανεπίτρεπτο να χάνει ο οφειλέτης το σπίτι του και να παραμένει χρεωμένος στην τράπεζα, οπότε η νομοθεσία που θα υποχρεώνει τις τράπεζες να διαγράφουν το 100% του δανείου με την παράδοση του σπιτιού αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα. Όλοι γνωρίζουμε άλλωστε πως όσον αφορά τα δάνεια, δεν φταίει μόνο ο οφειλέτης αλλά, επίσης, ο δανειστής, ενώ η πολιτική δανεισμού των τραπεζών πριν από την κρίση ήταν συχνά ανεύθυνη και καταστροφική.

Σε κάθε περίπτωση, έως πρόσφατα τα κόκκινα στεγαστικά δάνεια ήταν 28 δις €, εκ των οποίων μόλις τα 12 δις € αφορούσαν την πρώτη κατοικία. Επομένως το πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ προτείνει επί πλέον τη δημιουργία μίας κακής τράπεζας κατά τα πρότυπα των άλλων χωρών. 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ θα επιδιώξει την ίδρυση εταιριών διαχείρισης τουλάχιστον των κόκκινων στεγαστικών δανείων πρώτης κατοικίας από δήμους και κοινότητες, με τη σύμπραξη ιδιωτών, έτσι ώστε να εξαγοράζουν τα ακίνητα σε χαμηλές τιμές από τις τράπεζες και να τα προσφέρουν στους ιδιοκτήτες τους με ακόμη μεγαλύτερο «κούρεμα». 

.      ΤΟΛΜΑΜΕ την αλλαγή, με στόχο την ανάπτυξη της χώρας και την ανακούφιση των πολιτών.

.      ΕΙΜΑΣΤΕ απαλλαγμένοι από κομματικά και μικρο­πολιτικά συμφέροντα.

.      ΚΑΛΟΥΜΕ όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλ­ληνες να ενωθούν μαζί μας για την ΑΝΑΣΤΑΣΗ της ΕΛ­ΛΑΔΑΣ.

Οι Έλληνες ΜΠΟΡΟΥΜΕ και ΠΡΕΠΕΙ να πάρουμε ξανά τη χώρα στα χέρια μας! Το μόνο που χρειάζεται είναι ένας στρα­τηγικός σχεδιασμός που θα στοχεύει στο εθνικό συμ­φέρον και ισχυρή πολιτική βούληση. Στην ΕΛΛΗΝΙ­ΚΗ ΛΥΣΗ διαθέτουμε και τα δύο, καλώντας όλες τις Ελληνίδες και τους Έλληνες να μας ακολουθήσουν! Πρώτο μας μέλημα είναι η ανάκτηση της εμπιστοσύνης των Πολιτών προς την Πολιτεία, προς το κράτος, η οποία θα φέρει πίσω αποταμιεύσεις άνω των 100 δις €, καθιστώντας μεταξύ άλλων εφικτή τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης.

Οι θέσεις της Ελληνικής Λύσης για τη φορολογία

Οι θέσεις της Ελληνικής Λύσης για τη φορολογία

Οι ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών προσπαθούν να αυξήσουν τα κρατικά έσοδα με τον παράλογο και εκ προοιμίου αποτυχημένο τρόπο της υπερβολικής φορολόγησης των πολιτών και της επιβολής φόρων στους ήδη υπάρχοντες φόρους! Δεν θέλουν να καταλάβουν το οικονομικό αξίωμα, σύμφωνα με το οποίο όταν οι φορολογικοί συντελεστές υπερβαίνουν ένα ανώτατο όριο ανοχής των Πολιτών, τότε τροφοδοτείται η φοροδιαφυγή και τα φορολογικά έσοδα του κράτους μειώνονται, αντί να αυξάνονται.

Η υπερβολική φορολόγηση, η διόγκωση των οφειλών των Πολιτών στο κράτος που έχουν υπερβεί τα 100 δις €, τα μηδενικά έσοδα στα κρατικά ταμεία και η επιβολή νέων φόρων, οδηγούν την ελληνική οικονομία σε βαθιά ύφεση! Παράλληλα, οι πολίτες γίνονται κάθε χρόνο όλο και πιο φτωχοί και ο ιδιωτικός τομέας που ήταν η «ατμομηχανή» της οικονομίας και τροφοδοτούσε τα κρατικά ασφαλιστικά ταμεία, έχει πλέον διαλυθεί!

Το άδικο φορολογικό σύστημα και η επιβολή στους Πολίτες φόρων που δεν μπορούν να αποδώσουν, οδηγεί αναπόφευκτα στη φοροδιαφυγή. Με την υπάρχουσα φορολογική καταιγίδα, με συντελεστές που κυμαίνονται από 22% έως 45% από το εισόδημα όλων των πολιτών (13% για αγροτικούς συνεταιρισμούς και ομάδες αγροτών, 15% για έσοδα από ακίνητα έως 12.000 €), οι άμεσοι φόροι που εισέπραξε το κράτος το 2015 ήταν 19,94 δις € και οι έμμεσοι 23,78 δις €.

Το συνολικό εισόδημα που δήλωσαν 8.516.953 φορολογούμενοι το 2015 ήταν 73,93 δις €, εκ των οποίων οι μισθωτοί 32 δις €, οι συνταξιούχοι 24,65 δις €, οι εισοδηματίες ακινήτων 5,94 δις €, οι εισοδηματίες από επενδύσεις 4,15 δις €, οι επιχειρηματίες-ελεύθεροι επαγγελματίες 4,82 δις €, οι αγρότες 1,34 δις €, οι ναυτικοί 769,5 εκ. € και οι καταθέτες 183 εκ. €.

Το ποσοστό τώρα των άμεσων φόρων επί των εισοδημάτων των πολιτών διαμορφώθηκε στο 27% περίπου, ενώ οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι δήλωσαν εισοδήματα 56,65 δις € ή το 76,62% των συνολικών, επιβαρυνόμενοι με το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό των φόρων. Αντίθετα, οι επιχειρηματίες-επαγγελματίες με 4,82 δις €, δήλωσαν μόλις το 6,5% των εισοδημάτων.

Με κριτήριο τους ποσοστιαίους στόχους της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων για το 2017, όπως είχαν αποτυπωθεί στον προϋπολογισμό, οι πηγές εσόδων συνολικού ύψους 46,858 δις € (τελικά διαμορφώθηκαν στο 47,56 δις €) ήταν οι εξής:

Άμεσοι φόροι 20,415 δις €: Φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων 9,172 δις €, Φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων 3,236 δις €, Ειδικών κατηγοριών 1,251 δις €, Φόρος περιουσίας (ΕΝΦΙΑ) 3,132 δις €, Άμεσοι φόροι Π.Ο.Ε. 1,291 δις € και Λοιποί άμεσοι φόροι 2,333 δις €.

Έμμεσοι φόροι 26,443 δις €: ΦΠΑ 15,476 €, Πετρελαιοειδών 1,879 δις €, Καπνού 0,663 δις €, Λοιποί φόροι συναλλαγών 0,509 δις €, Μεταβιβάσεις κεφαλαίων 0,225 δις €, Χαρτόσημα 0,281 δις €, Φόρος ασφαλίστρων 0,384 δις €, Τέλος ταξινόμησης οχημάτων 0,165 δις €, Λοιποί Ε.Φ.Κ. (καπνού κλπ.) 3,013 δις €, Τέλη κυκλοφορίας οχημάτων 1,106 δις €, Λοιποί φόροι κατανάλωσης 0,369 δις €, Έμμεσοι φόροι Π.Ο.Ε. 0,549 δις €, Λοιποί έμμεσοι 0,362 δις € κλπ.

Στα πλαίσια αυτά η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ προτείνει μείωση του συντελεστή φορολόγησης νομικών προσώπων (επιχειρήσεων) στο 15% με 50% προκαταβολή, η οποία θα κόστιζε στο δημόσιο έσοδα της τάξης των 1,67 δις € συν τη διαφορά της προκαταβολής. Η διαφορά αυτή θα μπορούσε να καλυφθεί εύκολα από την άνοδο του τζίρου των εταιρειών, από την προσέλκυση νέων επενδύσεων και από τον εκούσιο περιορισμό της φοροδιαφυγής λόγω του χαμηλού συντελεστή.

Όσον αφορά τους ιδιώτες, ξανά με στόχο τη μείωση της φοροδιαφυγής, το κράτος πρέπει να θεσπίσει ένα απλό και δίκαιο φορολογικό σύστημα, όπως το εξής: αφορολόγητο εισόδημα έως 12.000 €, από 12.000 μέχρι 20.000 φορολόγηση με συντελεστή 15%, από 20.000 ευρώ μέχρι 50.000 με 25% και άνω από 50.000, όσο αν είναι το εισόδημα, με 35%.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να δημιουργηθεί φορολογική συνείδηση των πολιτών είναι οι δίκαιοι φόροι, ο συστηματικός έλεγχος από την Πολιτεία, η παραδειγματική στάση των ιθυνόντων, το αδίκημα της φοροδιαφυγής να καταστεί ιδιώνυμο, όπως είναι στην Αμερική και οι ποινές να είναι εξοντωτικές σε όποιον  φοροδιαφεύγει.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ έχει ετοιμάσει προτάσεις που μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα, να βοηθήσουν στη δημιουργία ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος και να διευκολύνουν την απόδοση των φόρων.

Οι βασικές λύσεις που προτείνουμε και που είναι άμεσα εφαρμόσιμες είναι οι κάτωθι:

  1. Μειωμένους συντελεστές φορολογίας, με εφαρμογή τους από το επόμενο Οικονομικό Έτος, όπως οι παραπάνω (15% για τις επιχειρήσεις, κλίμακα από 15% έως 35% για τους ιδιώτες, με αφορολόγητο 12.000 €). Η Ελλάδα διαθέτει έναν από τους υψηλότερους συντελεστές φορολόγησης της μισθωτής εργα­σίας σε σχέση με τις χώρες του ΟΟΣΑ. Το ίδιο συμ­βαίνει με τον συντελεστή ΦΠΑ και με τον συντε­λεστή φορολογίας εισοδήματος των νομικών προ­σώπων. Ειδικά όσον αφορά τα νομικά πρόσωπα, ο υψηλός φορολογικός συντελεστής, σε συνδυασμό με το ΕΦΚΑ, με την επί πλέον φορολογία των μερισμάτων κατά 15% και με την απαράδεκτη 100% προκαταβολή φόρου, καθιστά εντελώς ασύμφορη την επιχειρηματική δραστηριοποίηση.

Εκτός αυτού, συνεχώς προκύπτουν νέοι έκτακτοι φόροι επί των ήδη φορολογηθέντων εισοδημάτων, όπως για παράδειγμα η εισφορά αλληλεγγύης ή το τέλος ακινήτων. Η παγκόσμια εμπειρία έχει δείξει ότι το ύψος των φορολογικών συντελεστών συνδέεται με τον ρυθμό ανάπτυξης. Όσο χαμηλότεροι οι φορολογικοί συντελεστές, τόσο μεγαλύτεροι οι ρυθμοί ανάπτυξης του κράτους!

  1. Ειδικό Καθεστώς ΦΠΑ Τροφίμων και Φαρμάκων στο 10%, των Νησιών στο 7% και όλων των λοιπών συναλλαγών στο 15%. Η Ελλάδα διαθέτει από τους υψηλότερους συντελεστές ΦΠΑ στο ΟΟΣΑ, ενώ ταυτόχρονα δεν λαμβάνονται υπόψη ειδικές συνθήκες και ιδιαιτερότητες του ελλαδικού χώρου, όπως τα πολλά μικρά και μεγάλα νησιά μας κλπ.
  2. Αντιγραφή του Αμερικανικού μοντέλου φορολόγησης, που είναι 100% επιτυχημένο και ηλεκτρονική σύνδεση όλων των συναλλαγών και παραγωγικών διαδικασιών, από τη βάση της παραγωγής μέχρι την τελική κατανάλωση. Διευκρινίζεται όμως πως αυτή η κάρτα δεν σχετίζεται με την «Ηλεκτρονική Κάρτα του Πολίτη», την εφαρμογή και την χρήση της οποίας καταδικάζουμε!

Η επιβολή των capital controls το καλοκαίρι του 2015 έκανε τις συναλλαγές με πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες μια καθημερινότητα. Οι συναλλαγές θα γίνονται με ειδικές κάρτες (όχι RFID) που θα καθιστούν την φοροδιαφυγή σχεδόν ανέφικτη. Είναι όμως και ένα ουσιαστικό βήμα προς την κατεύθυνση της ηλεκτρονικής τιμολόγησης, που μπορεί να καταπολεμή­σει την καθυστέρηση ή την αποφυγή της απόδοσης του ΦΠΑ.

  1. Κατάργηση των Τεκμηρίων και Θέσπιση Δίκαιου Φορολογικού Συστήματος, όπου ο καθένας θα φορολογείται βάσει των πραγματικών και καθαρών εσόδων του και όχι βάσει αυτών που φαντάζεται ή υποθέτει το Υπουργείο Οικονομικών! Όσο πιο δίκαιο είναι το φορολογικό σύστημα, τόσο περιορίζεται η φοροδιαφυγή. Όταν το κράτος φτάνει στο σημείο να καταληστεύει το 70% των εσόδων ενός ιδιοκτήτη μιας μικρομεσαίας επιχείρησης, όπως για παράδειγμα ένα περίπτερο ή ένα εμπορικό κατάστημα, τότε είναι επόμενο ο πολίτης να κρύβει τα έσοδα!

Η φορολογία δεν μπορεί να ξεπερνά το 15% των πραγματικών καθαρών εσόδων και είναι ανεπίτρεπτο να μην αφαιρούνται αυθαίρετα οι δαπάνες των νοικοκυριών ή των επιχειρήσεων από τα φορολογητέα έσοδα τους, όπως για παράδειγμα ο ΕΦΚΑ. Επιπλέον, με τη μείωση της υπερφορολόγησης το Κράτος θα ωφελη­θεί γιατί ο κάθε πολίτης θα έχει περισσότερα χρήματα για να καταναλώσει, να τα διαθέσει στην αγορά, να επωφεληθούν πολλοί κλάδοι και επιχειρήσεις και το κράτος να εισπράττει περισσότερα έσοδα από το ΦΠΑ.

  1. Καταπολέμηση των φαινομένων διαφθοράς και δωροδοκίας στο δημόσιο. Τα μεγαλύτερα και πε­ρισσότερα κρούσματα διαφθοράς απαντώνται στον δημόσιο τομέα. Το κράτος οφείλει να ελέγχει εξονυ­χιστικά τους δημόσιους λειτουργούς του, αλλά και τα περιουσιακά τους στοιχεία, ώστε να διαπιστώνεται εάν αυτά συνάδουν με τους μισθούς τους.
  2. Προσαρμογή των μισθών των εφοριακών, με τους μισθούς που ισχύουν σε ολόκληρη την Ευ­ρώπη.
  3. Εφαρμογή σταθερού και δίκαιου φορολογικού συστήματος
  4. Αυτόματος Συμψηφισμός Οφειλών και Επιστρο­φών.
  5. Κατάργηση και Διαγραφή όλων των Προστί­μων-Προσαυξήσεων που έχουν επιβληθεί από το Δημόσιο προς τους Πολίτες, ώστε ο πολίτης θα κληθεί να καταβάλλει μόνο το οφειλόμενο κεφάλαιο και όχι τους τοκογλυφικούς τόκους που το ίδιο το Δημόσιο του έχει επιβάλλει.
  6. Δημιουργία Φορολογικής Κλίμακας με βάση το Κριτήριο: «Έσοδα – Έξοδα = Υποκείμενα σε Φόρο».
  7. Δίνουμε λύση στο πρόβλημα των ασφαλισμέ­νων – ανασφάλιστων ελεύθερων επαγγελματι­ών με τα παρακάτω μέτρα:

–       Διαγραφή του 50% των ανεξόφλητων εισφορών που δημιουργήθηκαν κατά τα χρόνια της ύφεσης.

–       Επανυπολογισμός των εισφορών με βάση τα ετήσια εισόδημα τους.

–       Αφαίρεση της ιατροφαρμακευτικής εισφοράς, μιας και ο ελεύθερος επαγγελματίας που ήταν ανασφάλιστος κλήθηκε να καταβάλλει την αντίστοιχη εισφορά.

–       Αφαίρεση όλων των παράνομων τόκων (από 3 έως 48%) και προσαυξήσεων που επιβλήθηκαν, γιατί οι εισφορές του επαγγελματία είναι ατομικές και όχι εργοδοτικές.

–       Το ποσό που θα προκύψει θα ρυθμιστεί με τέτοιο τρόπο, ώστε ο επαγγελματίας να μπορεί να το αποπληρώσει μέχρι να βγει στην σύνταξη του, αλλά και να είναι σε θέση να καλύπτει τις τρέχουσες εισφορές, που θα είναι εναρμονισμένες με το πραγματικό ετήσιο εισόδημα του και όχι σε πίνακες με αύξηση ανά τριετία.

– Ηλεκτρονική σύνδεση όλων των συναλλαγών, από τα διυλιστήρια μέχρι το πρατήριο, από το χωράφι έως το κατάστημα, από το εργοστάσιο έως τον καταναλωτή.

– Λειτουργία του συστήματος ελέγχου εισροών-εκροών καυσίμων που έχουν τοποθετηθεί αλλά δεν έχουν λειτουργήσει ποτέ.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ έχει σαφείς και ρεαλιστικές προτάσεις για τη δημιουργία ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος στην χώρα, που παράλληλα θα βοηθήσει και στη μείωση της φοροδιαφυγής.

Βασικές αρχές της Ελληνικής Λύσης

Βασικές αρχές της Ελληνικής Λύσης

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ είναι σίγουρη πως η Ελλάδα δεν είχε κανένα λόγο να ζητήσει τη βοήθεια του ΔΝΤ, αφού το συνολικό χρέος της, δημόσιο και ιδιωτικό, ήταν τεκμηριωμένα από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη. Άλλωστε το ΔΝΤ καλείται παραδοσιακά από χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα με το νόμισμα τους, ως αποτέλεσμα των εξωτερικών τους χρεών λόγω ελλειμμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τους, σε συνδυασμό με τα χαμηλά συναλλαγματικά τους αποθέματα. Κάτι τέτοιο δεν ίσχυε για την Ελλάδα, αφού το ευρώ είναι το δεύτερο μεγαλύτερο αποθεματικό νόμισμα του πλανήτη και δεν υποτιμάται από μια τόσο μικρή οικονομία της Ευρωζώνης (το 2017 η Ελλάδα είχε ΑΕΠ μικρότερο από το 1,6% του ΑΕΠ της νομισματικής ένωσης).

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύει πως η Ελλάδα θα μπορούσε μόνη της να χρηματοδοτηθεί με εσωτερικό δανεισμό, με την έκδοση εθνικών ομολόγων δηλαδή, πριν φύγουν πάνω από 100 δις € καταθέσεις στο εξωτερικό, αρκεί να εμπιστευόταν οι Έλληνες το κράτος τους, όπως πολλοί άλλοι λαοί.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ θεωρεί πως η σημερινή καταστροφή της πατρίδας μας οφείλεται στην κακή διαχείριση της κρίσης τόσο από τους νέους πιστωτές της μέσω της Τρόικα που τη δάνεισαν για να διασώσουν τις τράπεζες τους, όσο και από τις κυβερνήσεις της. Ότι το PSI αποτελεί ένα πολύ μεγάλο έγκλημα, αφού μέσω αυτού υποθηκεύθηκε ολόκληρη η χώρα, έχασε τη δυνατότητα της ενδεχόμενης επιστροφής της στο εθνικό νόμισμα, δεν συμμετείχε στη στήριξη της ΕΚΤ το 2012, ούτε στα πακέτα ποσοτικής διευκόλυνσης του 2015, χρεοκόπησε και της επιβλήθηκε το αγγλικό δίκαιο, έναντι μόλις 50 δις € μείωσης του χρέους!

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ γνωρίζει πως τα αμέσως επόμενα μεγάλα εγκλήματα ήταν (α) η καταστροφική διαπραγμάτευση του 2015, με την οποία χάθηκαν οι τράπεζες, επιβαρύνοντας επί πλέον το δημόσιο χρέος με περίπου 40 δις € και (β) η υπογραφή της τρίτης δανειακής σύμβασης από τη συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών, με αποτέλεσμα να κατοχυρωθούν όλες οι προηγούμενες, καθώς επίσης να δεθεί χειροπόδαρα η Ελλάδα.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ έχει ως πρώτη προτεραιότητα της την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των Πολιτών προς την Πολιτεία, μεταξύ άλλων με την καταπολέμηση του πελατειακού και κομματικού κράτους – αφού η ενέργεια αυτή από μόνη της θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ επιθυμεί να ελέγχονται απόλυτα από τους ικανότερους Έλληνες και όχι από ξένους το Υπουργείο Οικονομικών, η Τράπεζα της Ελλάδος, η ΕΛΣΤΑΤ και η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, θεωρώντας πως οι τέσσερις αυτοί πυλώνες μπορούν να εγγυηθούν την πρόοδο και την ευημερία της χώρας.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ θεωρεί πως η Ελλάδα πρέπει να καταρτίσει άμεσα έναν Κρατικό Ισολογισμό για να γνωρίζουν κάθε φορά οι Πολίτες όχι μόνο τι χρωστούν, αλλά και τι τους ανήκει. Είναι το κόμμα που καταλαβαίνει πως το σημαντικότερο για την Ελλάδα είναι η ανάκτηση των τιμών της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, όπου χάθηκε σχεδόν 1 τρις €, αφού μόνο έτσι μπορούν να εξυγιανθούν οι τράπεζες, να κρατήσουν τα σπίτια τους αρκετοί Πολίτες και να επανέλθει η χαμένη πιστοληπτική τους ικανότητα. Μόνο έτσι θα είναι σε θέση το κράτος και οι ιδιώτες να δανείζονται για τη διεξαγωγή επενδύσεων, ώστε να εισέλθει η Ελλάδα σε μία βιώσιμη πορεία ανάπτυξης.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ έχει ως στόχο της ένα δημοσιονομικό έλλειμμα του προϋπολογισμού κάτω από το 3% της συμφωνίας του Μάαστριχτ και σε ανάλογο ύψος με τον πληθωρισμό. Επίσης ένα ισοσκελισμένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που δεν θα στηρίζεται όμως στη φτωχοποίηση που επιβλήθηκε στην πατρίδα μας από τα μνημόνια, αλλά στην παραγωγή πλούτου από τους τρεις βασικούς πυλώνες της οικονομίας μας: από τον πρωτογενή τομέα, από τη ναυτιλία και από τον τουρισμό, συνεπικουρούμενους από τη μεταποίηση και τη βιομηχανία. Σκοπός μας είναι να μειώνουμε συνεχώς το χρέος ως προς το ΑΕΠ αυξάνοντας το ΑΕΠ, έτσι ώστε να μην είναι εις βάρος της ευημερίας του ελληνικού λαού, όπως η ακριβώς αντίθετη πολιτική των μνημονίων. Η Ελλάδα έχει άλλωστε τεράστιες δυνατότητες και προοπτικές, αρκεί να «ξυπνήσει» η δημιουργικότητα και η επιχειρηματικότητα των Πολιτών της, ενώ ως χώρα αποτελεί μία ιδανική επενδυτική επιλογή, αρκεί να εξασφαλιστούν οι κατάλληλες συνθήκες.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ γνωρίζει πως μόνο οι προοπτικές βιώσιμης ανάπτυξης μίας χώρας επιβραβεύονται σήμερα από τους εγχώριους και διεθνείς επενδυτές, ενώ μόνο μέσω της ανάπτυξης μπορούν να επιλυθούν τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, όπως η ανεργία, το συνταξιοδοτικό, το ασφαλιστικό και τόσα άλλα.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ είναι ΕΔΩ με λεπτομερείς, χρονικά προσδιορισμένες και συγκεκριμένες προτάσεις για τα Κόκκινα Δάνεια, για τον Πρωτογενή Τομέα, την Οικονομία, την Εξωτερική Πολιτική, την Εκπαίδευση, τη Δημόσια Διοίκηση, την αντιμετώπιση της Ανεργίας, την εκμετάλλευση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, την Προώθηση των Επενδύσεων, την ανάπτυξη του Τουρισμού και της Ναυτιλίας, την Επαναβιομηχανοποίηση, τη στήριξη της Καινοτομίας, την αναδιάρθρωση του Συστήματος Υγείας, τον έλεγχο της παράνομης μετανάστευσης, τη στήριξη των Ελλήνων του Εξωτερικού και των Ομογενών, καθώς και τη δημιουργία ενός Κράτους Πρόνοιας. Όλες οι προτάσεις μας θέτουν στο επίκεντρο το εθνικό συμφέρον.

 

Η σημασία της πρωτογενούς παραγωγής

Η σημασία της πρωτογενούς παραγωγής

Η Ελληνική Λύση πιστεύει στις προοπτικές του πρωτογενούς τομέα, ενώ ο βασικός στόχος της είναι η παραγωγή πλούτου, στηριζόμενη στους τρεις κεντρικούς πυλώνες της ελληνικής οικονομίας: στον πρωτογενή σε συνδυασμό με τη μεταποίηση, στον τουρισμό και στη ναυτιλία. Το κυβερνητικό πρόγραμμα της είναι ξεκάθαρο, ενώ η στελέχωση της εγγυάται τη σωστή διακυβέρνηση της χώρας – με πρώτη προτεραιότητα την εκδίωξη της Τρόικα και του τεσσαρακονταετούς μνημονίου που μας έχει επιβάλλει.

Ανάλυση

Η γεωργική παραγωγή στην Ελλάδα έφτανε μέχρι πρόσφατα στο 6,5% του ΑΕΠ ή στα 12,1 δις € – ενώ από τα 132.000.000 στρέμματα της συνολικής επιφάνειας της χώρας αντιστοιχεί στο 25,78% ή στα 34.037.000 στρέμματα (εξαιρούνται τα βοσκοτόπια). Οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις είναι της τάξης των 800.000, με μέση έκταση τα 44 στρέμματα – ενώ η αξία του τομέα των κτηνοτροφικών προϊόντων ανέρχεται στο 15% της γεωργικής παραγωγής.

Το εργατικό δυναμικό που απασχολείται στη γεωργία έχει  μειωθεί κάτω του 16%, από 28% το 1981 – ενώ μόνο το 10% των αγροτών είναι κατά κύριο επάγγελμα αγρότες. Εξαιρετικά σημαντικό είναι το γεγονός ότι το σπουδαιότερο, η μεταποίηση της αγροτικής παραγωγής, έχει φθίνουσα πορεία – με αποτέλεσμα να διευρύνεται συνεχώς το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου αγροτικών προϊόντων. Το αγροτικό εισόδημα στην ΕΕ το 2006 είχε ως εξής (πηγή: Αρχοντής):

Κράτος Ποσοστά Κράτος Ποσοστά Κράτος Ποσοστά
Ολλανδία 17,6% Ουγγαρία 4,5% Ισπανία 0,3%
Γαλλία 8,6% Πολωνία 4,0% Βρετανία 0,2%
Αυστρία 6,6% Λουξεμβούργο 4,0% Σλοβακία -0,8%
Λιθουανία 6,5% Βέλγιο 2,6% Σλοβενία -2,7%
Τσεχία 6,4% Κύπρος 2,0% Ιταλία -4,2%
Δανία 5,8% Ελλάδα 1,7% Εσθονία -4,4%
Γερμανία 5,1% Σουηδία 1,2% Μάλτα -5,5%
Λετονία 4,9% Πορτογαλία 1,2% Φινλανδία -6,2%
Ιρλανδία -10,2%
ΕΕ συνολικά 2,6%

Περαιτέρω, ο πλανήτης έχει εισέλθει σε μία νέα αγροτική εποχή, με την έννοια πως για να καταφέρει ο σύγχρονος αγρότης να παράγει, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει πολλές υπηρεσίες και εφόδια που στο παρελθόν δεν ήταν απαραίτητα – ενώ διαμορφώνουν, μαζί με την εργασία και με όλα τα υπόλοιπα, το τελικό κόστος των προϊόντων.

Δυστυχώς όμως τα περισσότερα από αυτά εισάγονται στην Ελλάδα από άλλες χώρες, με αποτέλεσμα για κάθε 1 ευρώ που λαμβάνουν από την πώληση των προϊόντων τους οι αγρότες, τα 0,90 € περίπου να οδηγούνται εκτός της χώρας – όπως για παράδειγμα τα παρακάτω (πηγή: Ν. Χρυσίνας):

(α) Σπόροι: Εισάγονται σχεδόν στο σύνολο τους από Ολλανδία, ΗΠΑ, Ιαπωνία, Ισραήλ, Ιταλία, Γαλλία.

(β) Φυτοχώματα: Εισαγωγές από Λιθουανία, Γερμανία, Ολλανδία, Φινλανδία.

(γ) Αγροτικά μηχανήματα και ανταλλακτικά: Εισάγονται από Ιταλία, Γερμανία, Ολλανδία, ΗΠΑ.

(δ)  Αυτοματισμοί και συστήματα ελέγχου περιβάλλοντος: Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία.

(ε)  Λιπάσματα: Γερμανία, Ισραήλ, Ιταλία, ΗΠΑ.

(στ) Θερμοκήπια: Εισάγονται κατά ένα μεγάλο μέρος τους από Ολλανδία, Ισραήλ, Γαλλία, Ιταλία, ενώ διαθέτουμε ελάχιστα (30.000 στρέμματα, όταν μόνο η Almeria στην Ισπανία, με τη μισή έκταση της Πελοποννήσου, 680.000).

(ζ) Δίχτυα σκίασης: Ιταλία, Ισραήλ

(η) Συγκροτήματα άντλησης, προϊόντα προστασίας φυτών, τεχνικός εξοπλισμός, επαγγελματικά οχήματα και άλλα μέσα μεταφοράς, υλικά συσκευασίας, εξοπλισμός άρδευσης, ζυγοί, συσκευαστήρια, ψυγεία, ζωοτροφές, ζωικό κεφάλαιο αναπαραγωγής κοκ. – σχεδόν στο σύνολο τους εισαγόμενα από άλλες χώρες.

Ακόμη και η μισθωτή εργασία στη γεωργική παραγωγή είναι εισαγόμενη, αφού απασχολούνται συνήθως μετανάστες από την Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τα Σκόπια, το Πακιστάν, την Ινδία, το Ιράκ, την Αίγυπτο κοκ.-  «εξάγοντας» ένα μέρος των εισοδημάτων τους εις βάρος της οικονομίας μας.

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα δε των αγροτών που είναι ανίκανο να επιλύσει το κράτος είναι το ότι, οι περισσότεροι μετανάστες δεν έχουν χαρτιά και δεν μπορούν να δηλωθούν νόμιμα, οπότε πληρώνονται με μαύρα χρήματα – με αποτέλεσμα το δημόσιο να χάνει τεράστια ποσά, ενώ οι αγρότες να φορολογούνται υψηλότερα, αφού το κέρδος τους είναι θεωρητικά μεγαλύτερο λόγω των δήθεν μικρότερων εξόδων.

 

Ως εκ τούτου, όταν αυξάνεται το ΑΕΠ από τις εξαγωγές, κλιμακώνεται το εμπορικό έλλειμμα της χώρας (γράφημα), με αποτέλεσμα να μην προσφέρουν τίποτα – όπως συμβαίνει επίσης με τον τουρισμό (ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών), αφού η ελληνική παραγωγή καλύπτει μόνο το 15% των αναγκών του, όταν η ιταλική το 75%. Με τον τρόπο αυτό η χώρα βρίσκεται σε αδιέξοδο – αφού η επιζητούμενη ανάπτυξη της προκαλεί μεγαλύτερες ζημίες, από τη στασιμότητα!

Ειδικά όσον αφορά τα κρέατα, η εξάρτηση της Ελλάδας από τις εισαγωγές είναι τεράστια (γράφημα), ύψους περίπου 1,1 δις € – ενώ οι εξαγωγές μας δεν υπερβαίνουν τα 100 εκ. €. Επομένως θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς ότι, η Ελλάδα είναι αδύνατον να καταφέρει να αναπτύξει την πρωτογενή της παραγωγή – πληρώνοντας ακριβά το μεγάλο λάθος του παρελθόντος, όπου η τότε κυβέρνηση της επέλεξε ανόητα την επιδότηση των μεγάλων αγροτικών καλλιεργειών (με αποτέλεσμα οι αγρότες να πάψουν να εργάζονται, αφού εισέπρατταν μεγάλες επιδοτήσεις που στη συνέχεια σπατάλησαν), όταν οι ανεπτυγμένες χώρες της ΕΕ την επιδότηση της μεταποίησης και των παράπλευρων προϊόντων (σπόρων κλπ.), έχοντας αποκτήσει πια ένα σημαντικότατο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα απέναντι μας.

Το παράδειγμα του Ισραήλ

Συνεχίζοντας ο πρωτογενής τομέας στην Ελλάδα, παρά τα λάθη του παρελθόντος, με τη μεταποίηση που τον αφορά, καθώς επίσης με τις υπηρεσίες και με τα εφόδια που αναφέραμε παραπάνω, έχει τεράστιες προοπτικές κερδοφόρων επενδύσεων και ανάπτυξης – τον τριπλασιασμό του με κριτήριο τη Δανία ή τον πενταπλασιασμό του με κριτήριο τη Γαλλία, αφήνοντας εν πρώτοις εκτός την Ολλανδία, οι τεράστιες εξαγωγές της οποίας (άνω των 93 δις €) οφείλονται κυρίως στο ότι, έχει μετατραπεί σε ένα σύγχρονο κέντρο διακίνησης αγροτικών προϊόντων που εισάγει και από άλλες χώρες (κάτι που φυσικά θα μπορούσε να επιτύχει και η χώρα μας, επενδύοντας στις σύγχρονες υποδομές και τροφοδοτώντας τη γύρω περιοχή της, από τα Βαλκάνια έως τη Μέση Ανατολή).

Εν προκειμένω, το πλησιέστερο στην Ελλάδα παράδειγμα προς μίμηση είναι το Ισραήλ, το οποίο πριν το 1960 δεν παρήγαγε απολύτως τίποτα, ενώ η έλλειψη νερού που είχε καθιστούσε απίθανη τη χρήση του για τις καλλιέργειες – οι οποίες ήταν φυσικά ελάχιστες λόγω της εδαφικής του δομής (έρημοι και πέτρες), καθώς επίσης των κλιματολογικών συνθηκών του.

Λίγες δεκαετίες όμως αργότερα κατάφερε να παράγει στην άμμο με τη βοήθεια των σύγχρονων θερμοκηπίων, καθώς επίσης των διχτύων σκίασης (=καλοκαιρινά θερμοκήπια) – τα οποία εμποδίζουν να παθογόνα έντομα, ενώ επιτρέπουν μόνο ένα μέρος της ηλιακής ακτινοβολίας να εισέλθει.

Έχει δε λύσει το πρόβλημα του νερού από τη θάλασσα, μέσω των μονάδων αφαλάτωσης, ενώ παράγει πλέον τα πάντα – αν και επικεντρώνεται σε ορισμένους κωδικούς, διαθέτοντας ένα αποτελεσματικότατο δίκτυο διανομής και πωλήσεων σε ολόκληρο τον πλανήτη (ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα της Ελλάδας, όπου οι παραγωγοί πουλούν μέσω μεσαζόντων κυρίως στα ελληνικά Σ/Μ, με εξευτελιστικές τιμές και με τεράστιες πιστώσεις).

Φυσικά υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός εκ μέρους της κυβέρνησης του Ισραήλ, η οποία εγγυάται ελάχιστες τιμές ανά προϊόν στους αγρότες – ενώ τους επιτρέπει να κερδίζουν μόνοι τους τα όποια ποσά υπερβαίνουν τις ελάχιστες τιμές, παρέχοντας τους σωστά κίνητρα για επενδύσεις και ανάπτυξη. Ο στόχος του όμως δεν είναι μόνο η παραγωγή τροφίμων, αλλά τα αγροτικά εφόδια – όπως στο παράδειγμα των σπόρων, όπου οι 1.000 υβριδίων ντομάτας, βάρους 5 γραμμαρίων, πωλούνται γύρω στα 250 € (άρα το ένα κιλό κοστίζει πάνω από 50.000 €!).

Με δεδομένο δε το ότι, μία μέση μονάδα με θερμοκήπια έκτασης 10 στρεμμάτων στην Κρήτη και κόστους κατασκευής περί τα 23.000 € ανά στρέμμα χρειάζεται το χρόνο 40.000 σπόρους συν τις απώλειες, άρα πάνω από 10.000 €, τους οποίους εισάγει αφού δεν παράγονται στην Ελλάδα παρά τις ιδανικές κλιματολογικές συνθήκες που διαθέτει η χώρα μας, κατανοεί κανείς το μέγεθος της ευκαιρίας – κάτι που έχει συνειδητοποιήσει το Ισραήλ, έχοντας εξελιχθεί σε μία από τις ηγέτιδες δυνάμεις στο χώρο, με εκατομμύρια πελάτες σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Το Ισραήλ λοιπόν, έχοντας μετατρέψει τα προβλήματα του σε ευκαιρίες, ενώ εμείς οι Έλληνες τις ευκαιρίες σε προβλήματα, κατόρθωσε να κατακτήσει μία κορυφαία θέση στην τεχνολογία διαχείρισης υδάτινων πόρων και αφαλάτωσης – αντίθετα, εμείς θέλουμε να ξεπουλήσουμε ακόμη και τα νερά μας, την μπλε ενέργεια σήμερα, προφανώς για να συνεχίσει το «πάρτι της μίζας». Εκτός αυτού θεωρείται ως μία ανερχόμενη δύναμη στην παραγωγή εξειδικευμένων λιπασμάτων, ωφέλιμων εντόμων για τη βιολογική γεωργία, σύγχρονων θερμοκηπίων, διχτυοκηπίων, τεχνολογίας ελέγχου περιβάλλοντος (όλες οι καλλιέργειες του ελέγχονται με ειδικούς σένζορες) κοκ. – ενώ η Ελλάδα δεν κάνει απολύτως τίποτα.

Έχει επομένως κατανοήσει πως το μέλλον βρίσκεται στην παραγωγή προϊόντων εντάσεως τεχνολογίας και όχι μόνο στη βασική πρωτογενή παραγωγή – ενώ οι αγρότες του είναι κατά κάποιον τρόπο επιστήμονες, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με τους παραδοσιακούς της Ελλάδας.

Στα πλαίσια αυτά οι Έλληνες αγρότες, ένα μέρος των οποίων στηρίζεται από τις επιδοτήσεις της ΕΕ, έτσι ώστε να συνεχίσουν να απασχολούνται στο δύσκολο αυτό κλάδο, θα μπορούσαν να πετύχουν θαύματα εάν εκσυγχρονίζονταν και δεν εμποδίζονταν από το πελατειακό κράτος – το οποίο αρνείται να παραδεχθεί ότι άλλες χώρες, με πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, όπως η Ουγγαρία, τα κατάφεραν χωρίς να ζητήσουν τη βοήθεια κανενός, εφαρμόζοντας το αυτονόητο: στηρίζοντας δηλαδή σωστά τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά τους, με διάφορους τρόπους.

Υπενθυμίζουμε εδώ πως η Ουγγαρία, μία πρώην κομμουνιστική χώρα, με στόχο να μειώσει το τεράστιο εξωτερικό χρέος της (στο 180% του ΑΕΠ της) εκπόνησε ένα καθαρά δικό της οικονομικό μοντέλο, εξοφλώντας και διώχνοντας το ΔΝΤ, αποτελούμενο κυρίως (α) από την ενίσχυση των νοικοκυριών, (β) από την επιβάρυνση των τραπεζών με ένα μέρος των επισφαλών δανείων τους (δεν φταίει ποτέ μόνο ο οφειλέτης αλλά, επίσης, ο δανειστής), (γ) από τη μείωση των φορολογικών συντελεστών για τις εγχώριες επιχειρήσεις και τους εργαζομένους στο 9% και 15% αντίστοιχα, καθώς επίσης (δ) από την υποχρέωση των ξένων επιχειρήσεων να συμμετέχουν στις κρατικές δαπάνες.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, σε πλήρη αντίθεση με την Ουγγαρία ή/και με την Ισλανδία, οι ελληνικές κυβερνήσεις εφάρμοσαν ή δέχθηκαν να εφαρμόσουν τα ακριβώς αντίθετα για να διατηρήσουν τα προνόμια της εξουσίας, με τα εκ προμελέτης εγκλήματα των μνημονίων – με αποτέλεσμα να οδηγήσουν την ελληνική οικονομία κατ’ ευθείαν στο χείλος του γκρεμού.

Ακόμη και σήμερα δε η αξιωματική αντιπολίτευση τάσσεται ανόητα υπέρ των μνημονίων υποσχόμενη μεταξύ άλλων μείωση των φορολογικών συντελεστών στο 20% – όταν στη Βουλγαρία είναι 5-10%, στην Ουγγαρία 9%, στην Ολλανδία μηδαμινοί, στην Κύπρο 12,5% κοκ!

Αδυνατεί λοιπόν η ελληνική πολιτική ηγεσία να κατανοήσει τα αυτονόητα: πως εάν δεν παράγουμε πλούτο, προσφέροντας τα σωστά κίνητρα για επενδύσεις και σχεδιάζοντας την οικονομία μας, στηριζόμενοι στον πρωτογενή τομέα και στη μεταποίηση ως άνω, στον τουρισμό, στη ναυτιλία, στον ορυκτό πλούτο μας κοκ., εκεί δηλαδή που διαθέτουμε ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα, η Ελλάδα δεν θα έχει μέλλον – ενώ είναι χωρίς καμία αμφιβολία σε θέση όχι μόνο να τα καταφέρει αλλά, στην κυριολεξία, να μεγαλουργήσει.

Η Ελληνική Λύση πιστεύει στις προοπτικές του πρωτογενούς τομέα, ενώ ο βασικός στόχος της είναι η παραγωγή πλούτου, στηριζόμενη στους τρεις κεντρικούς πυλώνες της ελληνικής οικονομίας: στον πρωτογενή σε συνδυασμό με τη μεταποίηση, στον τουρισμό και στη ναυτιλία. Το κυβερνητικό πρόγραμμα της εδώ είναι ξεκάθαρο, ενώ η στελέχωση της εγγυάται τη σωστή διακυβέρνηση της χώρας, με πρώτη προτεραιότητα την εκδίωξη της Τρόικα και του τεσσαρακονταετούς μνημονίου που μας έχει επιβάλλει.

Η Ελληνική Λύση και τα ΑμεΑ

Η Ελληνική Λύση και τα ΑμεΑ

Είμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των Ελλήνων Πολιτών με αναπηρίες και ειδικές ικανότητες, που τόσα χρόνια ήταν παραγκωνισμένοι από τις κυβερνήσεις και βρίσκονταν στο περιθώριο του κοινωνικού βίου.

 

Βελτίωση Προγραμματικών Θέσεων

Η Ελληνική Λύση βελτιώνει συνεχώς το πρόγραμμα της, με τη βοήθεια των ειδικών συνεργατών και των φίλων της. Μία από τις βελτιώσεις είναι η κατωτέρω που αφορά τους Έλληνες Πολίτες με αναπηρίες και ειδικές ικανότητες, η οποία θα ενσωματωθεί στο πρόγραμμα μαζί με άλλες όταν ολοκληρωθούν. Ειδικότερα τα εξής:

Το ελληνικό Κράτος ανέκαθεν ήταν ανάλγητο και αδιάφορο απέναντι στις ανάγκες των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ). Οι κυβερνήσεις που πέρασαν, αντιμετώπισαν τα ΑμεΑ σαν να είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ενώ τα πενιχρά επιδόματα που τους παρείχαν, και τα οποία περιέκοψαν, δόθηκαν ύστερα από πιέσεις της ΕΕ. Επρόκειτο δηλαδή για προσπάθεια των κυβερνήσεων να συμβαδίσουν με την πολιτική της ΕΕ και όχι για έμπρακτη εκδήλωση της ευαισθησίας και του σεβασμού απέναντι στα ΑμεΑ.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ είναι εδώ για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών με αναπηρίες και ειδικές ικανότητες, που τόσα χρόνια ήταν παραγκωνισμένοι από τις κυβερνήσεις και βρίσκονταν στο περιθώριο του κοινωνικού βίου. Οι ΛΥΣΕΙΣ που προτείνει η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ είναι οι ακόλουθες:

  1. Άμεση Υιοθέτηση και Έκδοση Κάρτας ΑμεΑ για τους έχοντες αναπηρία με ποσοστό από 67% και άνω,* όπως αυτές ορίζονται από σχετικές Διατάξεις. Με την κάρτα αυτή θα μπορούν να πραγματοποιούν ΟΛΕΣ τις συναλλαγές τους, δηλαδή οικονομικές και λοιπές δραστηριότητες, με δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς. Ταυτόχρονα, κατηγοριοποιούμε και καταγράφουμε ανά κατηγορία όλους τους Έλληνες Πολίτες με Βαριά ή Πολλαπλή Αναπηρία, αποφεύγοντας τις διπλές εγγραφές.

Επειδή στην πράξη των συναλλαγών εφαρμόζεται η έννοια της ασφαλιστικής αναπηρίας (άρθρο 27, Ν.1902/90), όπου διακρίνονται τρεις βαθμίδες αναπηρίας, η μερική, η κανονική και η βαριά αναπηρία, συνήθως οι περισσότερες παροχές και διευκολύνσεις παρέχονται στις αναπηρίες που ανήκουν στις δύο τελευταίες βαθμίδες, δηλαδή σε αυτούς που έχουν κανονική αναπηρία (με ποσοστό αναπηρίας από 67% έως 79%) και σε αυτούς που έχουν βαριά αναπηρία (από 80% και άνω).

  1. Επανασχεδιασμός των χορηγούμενων επιδομάτων αναπηρίας, όπως και της διαδικασίας επίδοσής τους ανά Περιφέρεια. Αποκεντρώνουμε τη διαδικασία και δίνουμε περισσότερες αρμοδιότητες στις Περιφέρειες και τους ΟΤΑ*, για να είναι όσο το δυνατόν αμεσότερη και πιο ουσιαστική η επίδοσή τους και ο έλεγχος τους.

*Σε τούτες τις στιγμές η Κυβέρνηση σχεδιάζει τη μερική απεμπλοκή των ΟΤΑ επικεντρώνοντας τη διαδικασία στον νεοσύστατο Οργανισμό Προνοιακών Επιδομάτων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΟΠΕΚΑ), προκειμένου να μειώσει το γραφειοκρατικό κόστος και να αυτοματοποιήσει τις διαδικασίες. Παραμένει άγνωστος ο μελλοντικός ρόλος των ΟΤΑ, ενδεχομένως να συνεχίσουν μόνο για το κομμάτι της συγκέντρωσης και της αρχειοθέτησης των δικαιολογητικών και των φακέλων των δικαιούχων, τα οποία θα μπορούσαν με την κατάλληλη χρήση της τεχνολογίας και του διαδικτύου να καταργηθούν όσον αφορά τους νέους δικαιούχους τουλάχιστον.

  1. Επαναφορά όλων των επιδομάτων ΑμεΑ που έχουν περικοπεί άδικα. Θα υπάρξει συνεργασία με τις περιφέρειες και τις κατά τόπους αρμόδιες επιτροπές*, ώστε να επανεξεταστούν όλες οι περιπτώσεις και να χορηγηθούν πλήρη επιδόματα και συντάξεις στους πραγματικούς δικαιούχους, των οποίων η αξιοπρεπής διαβίωση είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου εξαρτώμενη από την πρόνοια του κράτους.

*Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι, ως επί το πλείστον, οι αρμόδιες επιτροπές είναι οι Υγειονομικές Επιτροπές των ΚΕ.Π.Α (Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας) του ΕΦΚΑ. Για την εφαρμογή των άδικων περικοπών τα ΚΕ.Π.Α. έχουν εφαρμόσει ένα αδιαφανές σύστημα το οποίο επιτρέπει να εξετάζονται οι ασθενείς από ιατρούς που διατηρούν ανωνυμία και απόκρυψη ιατρικής ιδιότητας. Κατά αυτόν τον τρόπο, το άτομο με αναπηρία δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τι ειδικότητας ιατρός το εξετάζει, αν ο ιατρός είναι της ειδικότητας που αντιστοιχεί στην πάθησή του, δεν γνωρίζει το όνομα του ιατρού, δεν του παραδίδεται η ιατρική γνωμάτευση στα χέρια του, παρά μόνο ένα διοικητικό έγγραφο απόφασης αξιολόγησης της αναπηρίας του.

Αυτή η έλλειψη διαφάνειας, όμως, επιτρέπει σε πολλές περιπτώσεις τα μέλη των υγειονομικών επιτροπών να συμπεριφέρονται ανάγωγα και απολίτιστα στα εξεταζόμενα ΑμεΑ, τα οποία δεν έχουν τη δυνατότητα να προστατεύσουν την αξιοπρέπειά τους και τα δικαιώματά τους. Τα ΑμεΑ υποβάλλονται σε ψυχική οδύνη αφού η διαδικασία της υγειονομικής εξέτασης, σε πολλές περιπτώσεις που μας έχουν αναφέρει, γίνεται οδυνηρή (ψυχολογικά) για εκείνα. Φυσικά η ανωνυμία μπορεί και προσφέρει το ελεύθερο να περικόπτονται τα ποσοστά των αναπήρων με αποτέλεσμα να μειώνεται ο αριθμός των δικαιούχων και το ύψος των παροχών.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι χάριν της ανωνυμίας τους τα μέλη των υγειονομικών επιτροπών των ΚΕ.Π.Α. κάπνιζαν στους χώρους εξέτασης των ασθενών! Μετά από συνεχείς καταγγελίες μας σταμάτησε επιτέλους αυτή η παραβατική συμπεριφορά.
Αντίθετα με τις υγειονομικές επιτροπές των ΚΕΠΑ, η ΑΣΥΕ (Ανωτάτη Στρατιωτική Υγειονομική Επιτροπή) που είναι η αρμόδια για δημοσίους υπαλλήλους και στρατιωτικούς, καθώς και οι υπόλοιπες υγειονομικές επιτροπές των σωμάτων ασφαλείας (του Ναυτικού (Α.Ν.Υ.Ε.), της Αεροπορίας (Α.Α.Υ.Ε.), της Ελληνικής Αστυνομίας και του Πυροσβεστικού Σώματος), χορηγούν γνωματεύσεις αναπηρίας στις οποίες οι ιατροί αναγράφουν τα ονοματεπώνυμά τους και την ιατρική τους ιδιότητα, με τις υπογραφές τους.

Αυτή η διαφορετικότητα στη λειτουργία μεταξύ των ΚΕ.Π.Α. και των υπολοίπων υγειονομικών επιτροπών παραπέμπει σε άνιση μεταχείριση εις βάρος των ΑμεΑ, κατά παράβαση διεθνών συμβάσεων (ΟΗΕ και ευρωπαϊκών συμβάσεων) για τα δικαιώματα των αναπήρων.

  1. Υποβολή Στρατηγικού Σχεδίου Μετακίνησης των ΑμεΑ ανά Περιφέρεια. Το Στρατηγικό Σχέδιο περιλαμβάνει την αγορά ή τη δωρεά Οχημάτων Μεταφοράς ΑμεΑ (λίγων και πολλών θέσεων για ΑμεΑ και συνοδούς τους).
  2. Υποβολή σχεδίου ανάπτυξης και επαναλειτουργίας όλων των ειδικών σχολείων για παιδιά ΑμεΑ, που θα είναι ολοήμερα και θα έχουν ως βασικότερο στόχο της ομαλή ένταξη των παιδιών στο κοινωνικό σύνολο.
  3. Εφαρμογή σχεδίου Ανασυγκρότησης της Εκπαίδευσης και των Κτιριακών Εγκαταστάσεων των Σχολείων των ΑμεΑ*.

*Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η πρόσβαση πρέπει να αφορά κάθε σχολείο, ακόμα και αυτά για τα οποία δεν προβλέπεται, μέχρι τουλάχιστον το 2020, υποχρέωση από τον νέο Οικοδομικό Κανονισμό (ν. 4067/2012)

  1. Μείωση του Παράβολου που καταβάλλουν τα προς εξέταση ΑμεΑ για τις κατηγορίες Β και Γ των ΚΕΠΑ από τα 46,16 Ευρώ στα 10 Ευρώ. Η καταβολή αυτή θα γίνεται μόνο μία φορά και στην 3ετία, με την ολοκλήρωση του Αναπτυξιακού Προγράμματος του Κόμματός μας, θα καταργηθεί πλήρως για όλες τις κατηγορίες ΑμεΑ. Με μια εξαίρεση, που ήδη εφαρμόζεται: Τα ΑμεΑ που τα ίδια είναι άπορα. Ακόμα και το ποσό των δέκα ευρώ είναι σημαντική επιβάρυνση γι’ αυτά.
  2. Υποβάλουμε Νόμο για Αλλαγή της διαδικασίας έκδοσης Απόφασης για ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΕΣ Παθήσεις, αναφορικά με την χορήγηση των Επιδομάτων για ΑμεΑ. Τα ΑμεΑ που ανήκουν σε αυτές τις κατηγορίες, θα εξετάζονται ΑΠΑΞ, ανεξαρτήτως της ηλικίας που θα βεβαιώνεται η πάθηση και από την έκδοση της Απόφασης και μετά, θα λαμβάνουν εφόρου ζωής το επίδομα, άνευ επανεξέτασης τους.

Με το υπάρχον πλαίσιο έχει δημιουργηθεί μια σύγχυση ως προς τις έννοιες «μη αναστρέψιμες παθήσεις», «χρόνιες αναπηρίες», «αναπηρίες με επ’ αόριστο διάρκεια» και «παθήσεις με διάρκεια εφόρου ζωής» με αποτέλεσμα να δημιουργείται επιπλέον γραφειοκρατικό κόστος για τις απαραίτητες διευκρινήσεις κάθε φορά, καθώς και άνιση μεταχείριση σε κάποιες παροχές. Χρειάζεται απλούστευση των διαδικασιών και ξεκαθάρισμα των εννοιών.

  1. Εφαρμόζουμε Σχέδιο Ψυχικής Υγείας και Αποκατάστασης των ΑμεΑ, με προγραμματισμό 15ήμερων διακοπών ανά ΑμεΑ και ανά Περιφέρεια σε χώρους κατάλληλους γι’ αυτά, σε συνεργασία με τις Περιφέρειες, τους ΟΤΑ και τις Μητροπόλεις.
  2. Συνεργασία με τις Περιφέρειες, τους ΟΤΑ και τις Μητροπόλεις ανά την Ελλάδα, ώστε να παραχωρηθούν οι κατασκηνώσεις που υπάρχουν στην Αττική και στην Περιφέρεια – που τώρα ανήκουν στους ΟΤΑ και οι οποίες εκχωρήθηκαν σε αυτούς από το Υπουργείο Υγείας – στους τοπικούς συλλόγους των ΑμεΑ ή στα συνδικαλιστικά τους όργανα (ΕΣΑμεΑ, ΠΟΣΓΚΑμεΑ) για να μπορούν να τις χρησιμοποιούν κάποια συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα του ημερολογιακού έτους (π.χ. Σαββατοκύριακα, Χριστούγεννα, Πάσχα, Καθαρά Δευτέρα κλπ) και όχι μόνο την θερινή περίοδο. Με αυτό το μέτρο βοηθούμε ΑΜΕΣΑ, όχι μόνο στη διασκέδαση των ΑμεΑ και των οικογενειών τους, αλλά πολύ περισσότερο τα εγκαταλελειμμένα ΑμεΑ του ΠΙΚΠΑ Βούλας και άλλων Ιδρυμάτων της Περιφέρειας.
  3. Υποβολή ολοκληρωμένου στρατηγικού σχεδίου για την ανάπτυξη και δημιουργία όλων των απαραίτητων υποδομών που θα μπορούν να διευκολύνουν την πρόσβαση των ΑμεΑ σε όλα τα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια. Επιπλέον, σε συνεργασία με την πολεοδομία θα επιβληθεί η υποχρεωτική δημιουργία υποδομών για ΑμεΑ σε όλα τα καταστήματα εστίασης, διασκέδασης και στα εμπορικά καταστήματα, ώστε αυτοί οι πολίτες να μην είναι αποκομμένοι από απλές δραστηριότητες της καθημερινής ζωής.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ δείχνει με ρεαλιστικές προτάσεις πως ενδιαφέρεται για τα ΑμεΑ, τα αντιμετωπίζει με τη δέουσα προσοχή και σεβασμό και επιδιώκει την ισότιμη μεταχείρισή τους διεκδικώντας τα ίδια δικαιώματα που έχουν όλοι οι Έλληνες πολίτες!

Σχέδιο για τη Ναυτιλία

Σχέδιο για τη Ναυτιλία

Η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει σημαντικά οικονομικά οφέλη, εάν γινόταν έδρα ναυτιλιακών επιχειρήσεων ανεξάρτητα από τη σημαία, στην οποία θα ήταν νηολογημένα τα πλοία τους – υπολογιζόμενα στα 25,9 δις € ετησίως, με τη δημιουργία 550.000 θέσεων εργασίας.

Άποψη

Ο εμπορικός στόλος της Ελλάδας είναι ο μεγαλύτερος και παραγωγικότερος σε ολόκληρο τον πλανήτη – το νούμερο ένα μετά τη δεκαετία του 1970, ακολουθούμενος από τον ιαπωνικό και τον κινεζικό. Αν και δεν έχει δοθεί ποτέ ιδιαίτερη σημασία, είναι γεγονός πως από το 1999 έως το 2008 η Ελλάδα γνώρισε έμμεσα μία εξαγωγική έκρηξη, όσο καμία άλλη χώρα της δυτικής Ευρώπης, με εξαίρεση μόνο τη Νορβηγία – επιτυγχάνοντας ισχυρότατες εξαγωγικές επιδόσεις, οι οποίες δεν συγκρίνονται με κανένα άλλο κράτος.

Ειδικότερα, με βάση διεθνείς μελέτες, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Ελλάδας θα ήταν έως το 2008 περισσότερο πλεονασματικό από αυτό της Γερμανίας, εάν απεικονιζόταν στα επίσημα στατιστικά στοιχεία της η ναυτιλία – η οποία αποτελεί τον κυρίαρχο κλάδο της ελληνικής οικονομίας, μετά το 1960. Δυστυχώς όμως ο κλάδος βασίζεται στο δολάριο, τόσο όσον αφορά τα έσοδα, όσο και τα έξοδα του, διατηρώντας παραδοσιακά τραπεζικούς λογαριασμούς στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο και στη Γενεύη.

Έως την εποχή τώρα που υιοθετήθηκε το ευρώ από τη χώρα μας, οι συναλλαγές της ναυτιλίας δεν διενεργήθηκαν σχεδόν ποτέ μέσω των ελληνικών τραπεζών. Η αιτία ήταν κυρίως το ότι, μετά την ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδας (1929), από το 1932, υπήρξε ένα νομισματικό καθεστώς με άκαμπτους ελέγχους κεφαλαίων, το οποίο παρέμεινε περισσότερο ή λιγότερο ως είχε, μέχρι το 1994.

Ουσιαστικά λοιπόν δεν υπήρχε η δυνατότητα να διενεργηθούν διεθνείς κεφαλαιακές συναλλαγές μέσω των ελληνικών τραπεζών – οπότε η Τράπεζα της Ελλάδας έπαψε να καταχωρεί τα έσοδα από τις μεταφορές (κόμιστρα) των πλοίων των Ελλήνων εφοπλιστών, δηλώνοντας τα ως εξαγωγές, αποτελώντας τη μοναδική εξαίρεση συγκριτικά με όλες τις άλλες χώρες.

Ως εκ τούτου, αυτό που καταχωρούταν από την Ελλάδα έως το 1998 περίπου (πηγή: Bernegger), ήταν μόνο το εσωτερικό κόστος της ναυτιλίας, όπως οι μισθοί, οι καταθέσεις στο συνταξιοδοτικό ταμείο των ναυτικών (ΝΑΤ), οι δαπάνες των γραφείων, οι πληρωμές μερισμάτων εντός της χώρας κλπ. Σε κάθε περίπτωση, τα έσοδα από τις μεταφορές του ελληνικού στόλου (τζίρος) έως το 1998, δεν καταχωρούνταν καθόλου στο ισοζύγιο της Ελλάδας, αλλά σε μία σειρά άλλες χώρες.

Το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων και της ρευστότητας της ναυτιλίας παρέμενε σε λογαριασμούς δολαρίων στο εξωτερικό, χωρίς ποτέ να εισέρχεται στο κυκλοφοριακό σύστημα της ελληνικής οικονομίας – ενώ μέχρι το 2002, ακόμη και τα έσοδα από τις επανεπενδύσεις των εφοπλιστών δεν καταγράφονταν, κάτι που άλλαξε μόνο εν μέρει το 2003.

Όσον αφορά γενικότερα τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων εφοπλιστών, τα οποία αυξάνονται συνεχώς, παραμένοντας στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους στο εξωτερικό, δεν καταγράφονται επίσης στις στατιστικές της χώρας μας, όπως συμβαίνει με τα άλλα κράτη (στη θέση «απ’ ευθείας επενδύσεις στο εξωτερικό»).

Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, η δυνητική συνδρομή της ναυτιλίας στο ελληνικό ΑΕΠ, καθώς επίσης στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, ιδίως στα έτη της κατακόρυφης ανόδου των ναυτιλιακών εσόδων (1999 – 2008), υπολογίζεται στα 60 δις $. Δυστυχώς όμως καταγράφονταν μόνο εν μέρει στην Ελλάδα, κατά 10% έως το 2008, μετά δε κατά περίπου 25%.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται επίσης από τις στατιστικές της ΕΕ, η οποία το 2014 κατείχε το 40% του παγκοσμίου στόλου με κριτήριο την ολική χωρητικότητα (gross tonnage), με την ελληνική ναυτιλία να υπολογίζεται γύρω στο 50% της ευρωπαϊκής. Ο άμεσος τζίρος της ΕΕ ήταν 56 δις €, τα άμεσα φορολογικά έσοδα 6 δις €, ενώ ο συνολικός τζίρος, άμεσος και έμμεσος (για κάθε 1 € άμεσου δημιουργείται 1,6 € έμμεσου, σύμφωνα με μελέτη της Oxford Economics – γράφημα) 145 δις €.

Συνολικά, άμεσα και έμμεσα δηλαδή, είναι υπεύθυνη για 2.300.000 θέσεις εργασίας στην ΕΕ, προσφέροντας φορολογικά έσοδα 41 δις € – ενώ πρώτη στη ναυτιλιακή απασχόληση είναι η Μ. Βρετανία (2014), ακολουθούμενη από τη Γερμανία και τη Νορβηγία. Με βάση λοιπόν τα παραπάνω, καθώς επίσης με την ελληνική ναυτιλία να συμμετέχει κατά 50%, συνειδητοποιεί κανείς το τζίρο, την απασχόληση (γράφημα) και τα φορολογικά έσοδα που παρέχει στην ΕΕ, με την Ελλάδα να υστερεί λόγω της μη εκμετάλλευσης του τεραστίου αυτού πλούτου της.

Με δεδομένο πάντως το ότι, τα θαλάσσια κόμιστρα μειώθηκαν από το 2008 σχεδόν κατά 90%, κυρίως στα ξηρά φορτία, ενώ το κόστος του πετρελαίου αυξήθηκε κατακόρυφα, κατανοεί κανείς πως η κρίση κόστισε έμμεσα στην Ελλάδα περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον πλανήτη.

Η έξοδος τώρα της ελληνικής οικονομίας από τα δεσμά του χρέους και της ύφεσης εξαρτάται από το βαθμό που θα μπορέσει να γίνει περισσότερο εξωστρεφής και διεθνώς ανταγωνιστική. Αυτά όμως είναι δύο χαρακτη­ριστικά που, ήδη εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες, έχει καταφέρει να αποκτήσει με τις δικές της δυνάμεις η ελληνική εμπορική ναυτιλία. Επομένως, εάν η Ελλάδα τη μιμηθεί, θα μπορέσει να επιτύχει πολλά πράγματα – κάτι που δυστυχώς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση, σημειώνοντας πως δυστυχώς ποτέ οι κυβερνήσεις μας δεν ήταν φιλικά διακείμενες προς τους Έλληνες εφοπλιστές.

Σύμφωνα τώρα με μία μελέτη της Ernst & Young, η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει σημαντικά οικονομικά οφέλη, εάν γινόταν έδρα ναυτιλιακών επιχειρήσεων ανεξάρτητα από τη σημαία, στην οποία θα ήταν νηολογημένα τα πλοία τους. Τα οφέλη αυτά υπολογίσθηκαν στα 25,9 δις € ετησίως, δημιουργώντας 550.000 θέσεις εργασίας και επιλύοντας το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων μας. Εν προκειμένω, το Ντουμπάι θεωρείται το καλύτερο παράδειγμα ως ναυτιλιακό κέντρο, το οποίο παρέχει δυνατότητες διαχείρισης των ναυτιλιακών εταιρειών ενώ δεν διαθέτει ναυτιλιακό στόλο.

Κατά την έρευνα της E&Y στον Πειραιά λειτουργούν 3.273 ναυτιλιακές επιχειρήσεις και στη Θεσσαλονίκη δραστηριοποιούνται 118 εταιρείες, με το συνολικό τους αριθμό να ανέρχεται σε 3.391 επιχειρήσεις, οι οποίες αντιπροσωπεύουν 28 διαφορετικούς τομείς (εκ των οποίων το 70,5% δεν είναι εταιρείες διαχείρισης και λειτουργίας πλοίων).  Από την έρευνα προέκυψε πως το 97% των εταιρειών δεν πραγματοποιούν κάποιες λειτουργίες διαχείρισης πλοίων στην Ελλάδα και μόλις το 3% έδωσε θετική απάντηση.

Στα πλαίσια αυτά, είναι φανερά τα οφέλη που θα μπορούσε να έχει η Ελλάδα από τη ναυτιλία της, εάν κατάφερνε τουλάχιστον να προσελκύσει τους εφοπλιστές – έτσι ώστε να αναδειχθεί σε έδρα των επιχειρήσεων τους ανεξάρτητα από τις σημαίες νηολόγησης των πλοίων τους, όπως το Ντουμπάι. Δυστυχώς όμως, οι προοπτικές δεν είναι οι καλύτερες, επειδή δεν φαίνεται να το κατανοεί καμία κυβέρνηση – ελπίζοντας πως θα αλλάξουν οι συνθήκες στο μέλλον, καθώς επίσης πως θα δείξουν την ανάλογη προθυμία οι Έλληνες εφοπλιστές, βοηθώντας πραγματικά την πατρίδα τους σε μία εποχή που το έχει απόλυτη ανάγκη.

Ελληνική Λύση

Ελληνική Λύση

Στην Ελληνική Λύση, πιστεύουμε ότι το συμφέρον της Ελλάδας είναι να διευρύνει τον προσανατολισμό της. Γι’ αυτό, στρέφουμε το βλέμμα παντού, διεκδικώντας για την Ελλάδα όχι τη θέση του επαίτη της Δύσης, αλλά τη θέση του ισχυρού και ισότιμου εταίρου και συμμάχου.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύει στην απόλυτη ανάγκη

(α) ενός Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας & Εξωτερικής πολιτικής,

(β) ενός Εθνικού Συμβουλίου Διαπραγμάτευσης του μη βιώσιμου δημοσίου χρέους, το οποίο επιδεινώθηκε από την πολιτική των μνημονίων με ευθύνη της Τρόικα, κοστίζοντας στην πατρίδα μας πάνω από 1 τρις € και

(γ) ενός Εθνικού Συμβουλίου για την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και πολεμικών επανορθώσεων, οι οποίες κατά τους ίδιους τους Γερμανούς επιστήμονες είναι τουλάχιστον ύψους 180 δις €. Τα δύο τελευταία Εθνικά Συμβούλια πρέπει να είναι στελεχωμένα με εξαιρετικά ικανούς τεχνοκράτες και πλαισιωμένα από εξειδικευμένες διεθνείς εταιρείες.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ επιθυμεί να ελέγχονται απόλυτα από τους ικανότερους Έλληνες και όχι από ξένους το Υπουργείο Οικονομικών, η Τράπεζα της Ελλάδος, η ΕΛΣΤΑΤ και η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, θεωρώντας πως οι τέσσερις αυτοί πυλώνες μπορούν να εγγυηθούν την πρόοδο και την ευημερία της χώρας.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ θεωρεί πως η Ελλάδα πρέπει να καταρτίσει άμεσα  έναν Κρατικό Ισολογισμό για να γνωρίζουν κάθε φορά οι Πολίτες όχι μόνο τι χρωστούν, αλλά και τι τους ανήκει. Είναι το κόμμα που καταλαβαίνει πως το σημαντικότερο για την Ελλάδα είναι η ανάκτηση των τιμών της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, όπου χάθηκε σχεδόν 1 τρις €,  αφού μόνο έτσι μπορούν να εξυγιανθούν οι τράπεζες, να κρατήσουν τα σπίτια τους αρκετοί Πολίτες και να επανέλθει η χαμένη πιστοληπτική τους ικανότητα. Μόνο έτσι θα είναι σε θέση το κράτος και οι ιδιώτες να δανείζονται για τη διεξαγωγή επενδύσεων, ώστε να εισέλθει η Ελλάδα σε μία βιώσιμη πορεία ανάπτυξης.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ έχει ως στόχο της ένα δημοσιονομικό έλλειμμα του προϋπολογισμού κάτω από το 3% της συμφωνίας του Μάαστριχτ και σε ανάλογο ύψος με τον πληθωρισμό. Επίσης ένα ισοσκελισμένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που δεν θα στηρίζεται όμως στη φτωχοποίηση που επιβλήθηκε στην πατρίδα μας από τα μνημόνια, αλλά στην παραγωγή πλούτου από τους τρεις βασικούς πυλώνες της οικονομίας μας: από τον πρωτογενή τομέα, από τη ναυτιλία και από τον τουρισμό, συνεπικουρούμενους από τη μεταποίηση και τη βιομηχανία. Σκοπός μας είναι να μειώνουμε συνεχώς το χρέος ως προς το ΑΕΠ αυξάνοντας το ΑΕΠ, έτσι ώστε να μην είναι εις βάρος της ευημερίας του ελληνικού λαού, όπως η ακριβώς αντίθετη πολιτική των μνημονίων. Η Ελλάδα έχει άλλωστε τεράστιες δυνατότητες και προοπτικές, αρκεί να «ξυπνήσει» η δημιουργικότητα και η επιχειρηματικότητα των Πολιτών της, ενώ ως χώρα αποτελεί μία ιδανική επενδυτική επιλογή, αρκεί να εξασφαλιστούν οι κατάλληλες συνθήκες.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ γνωρίζει πως μόνο οι προοπτικές βιώσιμης ανάπτυξης  μίας χώρας επιβραβεύονται σήμερα από τους εγχώριους και διεθνείς επενδυτές, ενώ μόνο μέσω της ανάπτυξης μπορούν να επιλυθούν τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, όπως η ανεργία, το συνταξιοδοτικό, το ασφαλιστικό και τόσα άλλα.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ είναι ΕΔΩ με λεπτομερείς, χρονι­κά προσδιορισμένες και συγκεκριμένες προτάσεις για τα Κόκκινα Δάνεια, για τον Πρωτογενή Τομέα, την Οικονομία, την Εξωτερική Πολιτική, την Εκ­παίδευση, τη Δημόσια Διοίκηση, την αντιμετώπιση της Ανεργίας, την εκμετάλλευση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, την Προώθηση των Επενδύσεων, την ανά­πτυξη του Τουρισμού και της Ναυτιλίας, την Επαναβιομηχανοποίηση, τη στήριξη της Καινοτομίας, την αναδιάρθρωση του Συστήματος Υγείας, τον έλεγχο της παράνομης μετανάστευσης, τη στήριξη των Ελλήνων του Εξωτερικού και των Ομογενών, καθώς και τη δημι­ουργία ενός Κράτους Πρόνοιας. Όλες οι προτάσεις μας θέτουν στο επίκεντρο το εθνικό συμφέρον.