Κατηγορία: Άρθρα

Η Ελληνική Λύση και τα ΑμεΑ

Η Ελληνική Λύση και τα ΑμεΑ

Είμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των Ελλήνων Πολιτών με αναπηρίες και ειδικές ικανότητες, που τόσα χρόνια ήταν παραγκωνισμένοι από τις κυβερνήσεις και βρίσκονταν στο περιθώριο του κοινωνικού βίου.

 

Βελτίωση Προγραμματικών Θέσεων

Η Ελληνική Λύση βελτιώνει συνεχώς το πρόγραμμα της, με τη βοήθεια των ειδικών συνεργατών και των φίλων της. Μία από τις βελτιώσεις είναι η κατωτέρω που αφορά τους Έλληνες Πολίτες με αναπηρίες και ειδικές ικανότητες, η οποία θα ενσωματωθεί στο πρόγραμμα μαζί με άλλες όταν ολοκληρωθούν. Ειδικότερα τα εξής:

Το ελληνικό Κράτος ανέκαθεν ήταν ανάλγητο και αδιάφορο απέναντι στις ανάγκες των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ). Οι κυβερνήσεις που πέρασαν, αντιμετώπισαν τα ΑμεΑ σαν να είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ενώ τα πενιχρά επιδόματα που τους παρείχαν, και τα οποία περιέκοψαν, δόθηκαν ύστερα από πιέσεις της ΕΕ. Επρόκειτο δηλαδή για προσπάθεια των κυβερνήσεων να συμβαδίσουν με την πολιτική της ΕΕ και όχι για έμπρακτη εκδήλωση της ευαισθησίας και του σεβασμού απέναντι στα ΑμεΑ.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ είναι εδώ για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών με αναπηρίες και ειδικές ικανότητες, που τόσα χρόνια ήταν παραγκωνισμένοι από τις κυβερνήσεις και βρίσκονταν στο περιθώριο του κοινωνικού βίου. Οι ΛΥΣΕΙΣ που προτείνει η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ είναι οι ακόλουθες:

  1. Άμεση Υιοθέτηση και Έκδοση Κάρτας ΑμεΑ για τους έχοντες αναπηρία με ποσοστό από 67% και άνω,* όπως αυτές ορίζονται από σχετικές Διατάξεις. Με την κάρτα αυτή θα μπορούν να πραγματοποιούν ΟΛΕΣ τις συναλλαγές τους, δηλαδή οικονομικές και λοιπές δραστηριότητες, με δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς. Ταυτόχρονα, κατηγοριοποιούμε και καταγράφουμε ανά κατηγορία όλους τους Έλληνες Πολίτες με Βαριά ή Πολλαπλή Αναπηρία, αποφεύγοντας τις διπλές εγγραφές.

Επειδή στην πράξη των συναλλαγών εφαρμόζεται η έννοια της ασφαλιστικής αναπηρίας (άρθρο 27, Ν.1902/90), όπου διακρίνονται τρεις βαθμίδες αναπηρίας, η μερική, η κανονική και η βαριά αναπηρία, συνήθως οι περισσότερες παροχές και διευκολύνσεις παρέχονται στις αναπηρίες που ανήκουν στις δύο τελευταίες βαθμίδες, δηλαδή σε αυτούς που έχουν κανονική αναπηρία (με ποσοστό αναπηρίας από 67% έως 79%) και σε αυτούς που έχουν βαριά αναπηρία (από 80% και άνω).

  1. Επανασχεδιασμός των χορηγούμενων επιδομάτων αναπηρίας, όπως και της διαδικασίας επίδοσής τους ανά Περιφέρεια. Αποκεντρώνουμε τη διαδικασία και δίνουμε περισσότερες αρμοδιότητες στις Περιφέρειες και τους ΟΤΑ*, για να είναι όσο το δυνατόν αμεσότερη και πιο ουσιαστική η επίδοσή τους και ο έλεγχος τους.

*Σε τούτες τις στιγμές η Κυβέρνηση σχεδιάζει τη μερική απεμπλοκή των ΟΤΑ επικεντρώνοντας τη διαδικασία στον νεοσύστατο Οργανισμό Προνοιακών Επιδομάτων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΟΠΕΚΑ), προκειμένου να μειώσει το γραφειοκρατικό κόστος και να αυτοματοποιήσει τις διαδικασίες. Παραμένει άγνωστος ο μελλοντικός ρόλος των ΟΤΑ, ενδεχομένως να συνεχίσουν μόνο για το κομμάτι της συγκέντρωσης και της αρχειοθέτησης των δικαιολογητικών και των φακέλων των δικαιούχων, τα οποία θα μπορούσαν με την κατάλληλη χρήση της τεχνολογίας και του διαδικτύου να καταργηθούν όσον αφορά τους νέους δικαιούχους τουλάχιστον.

  1. Επαναφορά όλων των επιδομάτων ΑμεΑ που έχουν περικοπεί άδικα. Θα υπάρξει συνεργασία με τις περιφέρειες και τις κατά τόπους αρμόδιες επιτροπές*, ώστε να επανεξεταστούν όλες οι περιπτώσεις και να χορηγηθούν πλήρη επιδόματα και συντάξεις στους πραγματικούς δικαιούχους, των οποίων η αξιοπρεπής διαβίωση είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου εξαρτώμενη από την πρόνοια του κράτους.

*Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι, ως επί το πλείστον, οι αρμόδιες επιτροπές είναι οι Υγειονομικές Επιτροπές των ΚΕ.Π.Α (Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας) του ΕΦΚΑ. Για την εφαρμογή των άδικων περικοπών τα ΚΕ.Π.Α. έχουν εφαρμόσει ένα αδιαφανές σύστημα το οποίο επιτρέπει να εξετάζονται οι ασθενείς από ιατρούς που διατηρούν ανωνυμία και απόκρυψη ιατρικής ιδιότητας. Κατά αυτόν τον τρόπο, το άτομο με αναπηρία δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τι ειδικότητας ιατρός το εξετάζει, αν ο ιατρός είναι της ειδικότητας που αντιστοιχεί στην πάθησή του, δεν γνωρίζει το όνομα του ιατρού, δεν του παραδίδεται η ιατρική γνωμάτευση στα χέρια του, παρά μόνο ένα διοικητικό έγγραφο απόφασης αξιολόγησης της αναπηρίας του.

Αυτή η έλλειψη διαφάνειας, όμως, επιτρέπει σε πολλές περιπτώσεις τα μέλη των υγειονομικών επιτροπών να συμπεριφέρονται ανάγωγα και απολίτιστα στα εξεταζόμενα ΑμεΑ, τα οποία δεν έχουν τη δυνατότητα να προστατεύσουν την αξιοπρέπειά τους και τα δικαιώματά τους. Τα ΑμεΑ υποβάλλονται σε ψυχική οδύνη αφού η διαδικασία της υγειονομικής εξέτασης, σε πολλές περιπτώσεις που μας έχουν αναφέρει, γίνεται οδυνηρή (ψυχολογικά) για εκείνα. Φυσικά η ανωνυμία μπορεί και προσφέρει το ελεύθερο να περικόπτονται τα ποσοστά των αναπήρων με αποτέλεσμα να μειώνεται ο αριθμός των δικαιούχων και το ύψος των παροχών.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι χάριν της ανωνυμίας τους τα μέλη των υγειονομικών επιτροπών των ΚΕ.Π.Α. κάπνιζαν στους χώρους εξέτασης των ασθενών! Μετά από συνεχείς καταγγελίες μας σταμάτησε επιτέλους αυτή η παραβατική συμπεριφορά.
Αντίθετα με τις υγειονομικές επιτροπές των ΚΕΠΑ, η ΑΣΥΕ (Ανωτάτη Στρατιωτική Υγειονομική Επιτροπή) που είναι η αρμόδια για δημοσίους υπαλλήλους και στρατιωτικούς, καθώς και οι υπόλοιπες υγειονομικές επιτροπές των σωμάτων ασφαλείας (του Ναυτικού (Α.Ν.Υ.Ε.), της Αεροπορίας (Α.Α.Υ.Ε.), της Ελληνικής Αστυνομίας και του Πυροσβεστικού Σώματος), χορηγούν γνωματεύσεις αναπηρίας στις οποίες οι ιατροί αναγράφουν τα ονοματεπώνυμά τους και την ιατρική τους ιδιότητα, με τις υπογραφές τους.

Αυτή η διαφορετικότητα στη λειτουργία μεταξύ των ΚΕ.Π.Α. και των υπολοίπων υγειονομικών επιτροπών παραπέμπει σε άνιση μεταχείριση εις βάρος των ΑμεΑ, κατά παράβαση διεθνών συμβάσεων (ΟΗΕ και ευρωπαϊκών συμβάσεων) για τα δικαιώματα των αναπήρων.

  1. Υποβολή Στρατηγικού Σχεδίου Μετακίνησης των ΑμεΑ ανά Περιφέρεια. Το Στρατηγικό Σχέδιο περιλαμβάνει την αγορά ή τη δωρεά Οχημάτων Μεταφοράς ΑμεΑ (λίγων και πολλών θέσεων για ΑμεΑ και συνοδούς τους).
  2. Υποβολή σχεδίου ανάπτυξης και επαναλειτουργίας όλων των ειδικών σχολείων για παιδιά ΑμεΑ, που θα είναι ολοήμερα και θα έχουν ως βασικότερο στόχο της ομαλή ένταξη των παιδιών στο κοινωνικό σύνολο.
  3. Εφαρμογή σχεδίου Ανασυγκρότησης της Εκπαίδευσης και των Κτιριακών Εγκαταστάσεων των Σχολείων των ΑμεΑ*.

*Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η πρόσβαση πρέπει να αφορά κάθε σχολείο, ακόμα και αυτά για τα οποία δεν προβλέπεται, μέχρι τουλάχιστον το 2020, υποχρέωση από τον νέο Οικοδομικό Κανονισμό (ν. 4067/2012)

  1. Μείωση του Παράβολου που καταβάλλουν τα προς εξέταση ΑμεΑ για τις κατηγορίες Β και Γ των ΚΕΠΑ από τα 46,16 Ευρώ στα 10 Ευρώ. Η καταβολή αυτή θα γίνεται μόνο μία φορά και στην 3ετία, με την ολοκλήρωση του Αναπτυξιακού Προγράμματος του Κόμματός μας, θα καταργηθεί πλήρως για όλες τις κατηγορίες ΑμεΑ. Με μια εξαίρεση, που ήδη εφαρμόζεται: Τα ΑμεΑ που τα ίδια είναι άπορα. Ακόμα και το ποσό των δέκα ευρώ είναι σημαντική επιβάρυνση γι’ αυτά.
  2. Υποβάλουμε Νόμο για Αλλαγή της διαδικασίας έκδοσης Απόφασης για ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΕΣ Παθήσεις, αναφορικά με την χορήγηση των Επιδομάτων για ΑμεΑ. Τα ΑμεΑ που ανήκουν σε αυτές τις κατηγορίες, θα εξετάζονται ΑΠΑΞ, ανεξαρτήτως της ηλικίας που θα βεβαιώνεται η πάθηση και από την έκδοση της Απόφασης και μετά, θα λαμβάνουν εφόρου ζωής το επίδομα, άνευ επανεξέτασης τους.

Με το υπάρχον πλαίσιο έχει δημιουργηθεί μια σύγχυση ως προς τις έννοιες «μη αναστρέψιμες παθήσεις», «χρόνιες αναπηρίες», «αναπηρίες με επ’ αόριστο διάρκεια» και «παθήσεις με διάρκεια εφόρου ζωής» με αποτέλεσμα να δημιουργείται επιπλέον γραφειοκρατικό κόστος για τις απαραίτητες διευκρινήσεις κάθε φορά, καθώς και άνιση μεταχείριση σε κάποιες παροχές. Χρειάζεται απλούστευση των διαδικασιών και ξεκαθάρισμα των εννοιών.

  1. Εφαρμόζουμε Σχέδιο Ψυχικής Υγείας και Αποκατάστασης των ΑμεΑ, με προγραμματισμό 15ήμερων διακοπών ανά ΑμεΑ και ανά Περιφέρεια σε χώρους κατάλληλους γι’ αυτά, σε συνεργασία με τις Περιφέρειες, τους ΟΤΑ και τις Μητροπόλεις.
  2. Συνεργασία με τις Περιφέρειες, τους ΟΤΑ και τις Μητροπόλεις ανά την Ελλάδα, ώστε να παραχωρηθούν οι κατασκηνώσεις που υπάρχουν στην Αττική και στην Περιφέρεια – που τώρα ανήκουν στους ΟΤΑ και οι οποίες εκχωρήθηκαν σε αυτούς από το Υπουργείο Υγείας – στους τοπικούς συλλόγους των ΑμεΑ ή στα συνδικαλιστικά τους όργανα (ΕΣΑμεΑ, ΠΟΣΓΚΑμεΑ) για να μπορούν να τις χρησιμοποιούν κάποια συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα του ημερολογιακού έτους (π.χ. Σαββατοκύριακα, Χριστούγεννα, Πάσχα, Καθαρά Δευτέρα κλπ) και όχι μόνο την θερινή περίοδο. Με αυτό το μέτρο βοηθούμε ΑΜΕΣΑ, όχι μόνο στη διασκέδαση των ΑμεΑ και των οικογενειών τους, αλλά πολύ περισσότερο τα εγκαταλελειμμένα ΑμεΑ του ΠΙΚΠΑ Βούλας και άλλων Ιδρυμάτων της Περιφέρειας.
  3. Υποβολή ολοκληρωμένου στρατηγικού σχεδίου για την ανάπτυξη και δημιουργία όλων των απαραίτητων υποδομών που θα μπορούν να διευκολύνουν την πρόσβαση των ΑμεΑ σε όλα τα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια. Επιπλέον, σε συνεργασία με την πολεοδομία θα επιβληθεί η υποχρεωτική δημιουργία υποδομών για ΑμεΑ σε όλα τα καταστήματα εστίασης, διασκέδασης και στα εμπορικά καταστήματα, ώστε αυτοί οι πολίτες να μην είναι αποκομμένοι από απλές δραστηριότητες της καθημερινής ζωής.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ δείχνει με ρεαλιστικές προτάσεις πως ενδιαφέρεται για τα ΑμεΑ, τα αντιμετωπίζει με τη δέουσα προσοχή και σεβασμό και επιδιώκει την ισότιμη μεταχείρισή τους διεκδικώντας τα ίδια δικαιώματα που έχουν όλοι οι Έλληνες πολίτες!

Σχέδιο για τη Ναυτιλία

Σχέδιο για τη Ναυτιλία

Η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει σημαντικά οικονομικά οφέλη, εάν γινόταν έδρα ναυτιλιακών επιχειρήσεων ανεξάρτητα από τη σημαία, στην οποία θα ήταν νηολογημένα τα πλοία τους – υπολογιζόμενα στα 25,9 δις € ετησίως, με τη δημιουργία 550.000 θέσεων εργασίας.

Άποψη

Ο εμπορικός στόλος της Ελλάδας είναι ο μεγαλύτερος και παραγωγικότερος σε ολόκληρο τον πλανήτη – το νούμερο ένα μετά τη δεκαετία του 1970, ακολουθούμενος από τον ιαπωνικό και τον κινεζικό. Αν και δεν έχει δοθεί ποτέ ιδιαίτερη σημασία, είναι γεγονός πως από το 1999 έως το 2008 η Ελλάδα γνώρισε έμμεσα μία εξαγωγική έκρηξη, όσο καμία άλλη χώρα της δυτικής Ευρώπης, με εξαίρεση μόνο τη Νορβηγία – επιτυγχάνοντας ισχυρότατες εξαγωγικές επιδόσεις, οι οποίες δεν συγκρίνονται με κανένα άλλο κράτος.

Ειδικότερα, με βάση διεθνείς μελέτες, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Ελλάδας θα ήταν έως το 2008 περισσότερο πλεονασματικό από αυτό της Γερμανίας, εάν απεικονιζόταν στα επίσημα στατιστικά στοιχεία της η ναυτιλία – η οποία αποτελεί τον κυρίαρχο κλάδο της ελληνικής οικονομίας, μετά το 1960. Δυστυχώς όμως ο κλάδος βασίζεται στο δολάριο, τόσο όσον αφορά τα έσοδα, όσο και τα έξοδα του, διατηρώντας παραδοσιακά τραπεζικούς λογαριασμούς στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο και στη Γενεύη.

Έως την εποχή τώρα που υιοθετήθηκε το ευρώ από τη χώρα μας, οι συναλλαγές της ναυτιλίας δεν διενεργήθηκαν σχεδόν ποτέ μέσω των ελληνικών τραπεζών. Η αιτία ήταν κυρίως το ότι, μετά την ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδας (1929), από το 1932, υπήρξε ένα νομισματικό καθεστώς με άκαμπτους ελέγχους κεφαλαίων, το οποίο παρέμεινε περισσότερο ή λιγότερο ως είχε, μέχρι το 1994.

Ουσιαστικά λοιπόν δεν υπήρχε η δυνατότητα να διενεργηθούν διεθνείς κεφαλαιακές συναλλαγές μέσω των ελληνικών τραπεζών – οπότε η Τράπεζα της Ελλάδας έπαψε να καταχωρεί τα έσοδα από τις μεταφορές (κόμιστρα) των πλοίων των Ελλήνων εφοπλιστών, δηλώνοντας τα ως εξαγωγές, αποτελώντας τη μοναδική εξαίρεση συγκριτικά με όλες τις άλλες χώρες.

Ως εκ τούτου, αυτό που καταχωρούταν από την Ελλάδα έως το 1998 περίπου (πηγή: Bernegger), ήταν μόνο το εσωτερικό κόστος της ναυτιλίας, όπως οι μισθοί, οι καταθέσεις στο συνταξιοδοτικό ταμείο των ναυτικών (ΝΑΤ), οι δαπάνες των γραφείων, οι πληρωμές μερισμάτων εντός της χώρας κλπ. Σε κάθε περίπτωση, τα έσοδα από τις μεταφορές του ελληνικού στόλου (τζίρος) έως το 1998, δεν καταχωρούνταν καθόλου στο ισοζύγιο της Ελλάδας, αλλά σε μία σειρά άλλες χώρες.

Το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων και της ρευστότητας της ναυτιλίας παρέμενε σε λογαριασμούς δολαρίων στο εξωτερικό, χωρίς ποτέ να εισέρχεται στο κυκλοφοριακό σύστημα της ελληνικής οικονομίας – ενώ μέχρι το 2002, ακόμη και τα έσοδα από τις επανεπενδύσεις των εφοπλιστών δεν καταγράφονταν, κάτι που άλλαξε μόνο εν μέρει το 2003.

Όσον αφορά γενικότερα τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων εφοπλιστών, τα οποία αυξάνονται συνεχώς, παραμένοντας στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους στο εξωτερικό, δεν καταγράφονται επίσης στις στατιστικές της χώρας μας, όπως συμβαίνει με τα άλλα κράτη (στη θέση «απ’ ευθείας επενδύσεις στο εξωτερικό»).

Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, η δυνητική συνδρομή της ναυτιλίας στο ελληνικό ΑΕΠ, καθώς επίσης στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, ιδίως στα έτη της κατακόρυφης ανόδου των ναυτιλιακών εσόδων (1999 – 2008), υπολογίζεται στα 60 δις $. Δυστυχώς όμως καταγράφονταν μόνο εν μέρει στην Ελλάδα, κατά 10% έως το 2008, μετά δε κατά περίπου 25%.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται επίσης από τις στατιστικές της ΕΕ, η οποία το 2014 κατείχε το 40% του παγκοσμίου στόλου με κριτήριο την ολική χωρητικότητα (gross tonnage), με την ελληνική ναυτιλία να υπολογίζεται γύρω στο 50% της ευρωπαϊκής. Ο άμεσος τζίρος της ΕΕ ήταν 56 δις €, τα άμεσα φορολογικά έσοδα 6 δις €, ενώ ο συνολικός τζίρος, άμεσος και έμμεσος (για κάθε 1 € άμεσου δημιουργείται 1,6 € έμμεσου, σύμφωνα με μελέτη της Oxford Economics – γράφημα) 145 δις €.

Συνολικά, άμεσα και έμμεσα δηλαδή, είναι υπεύθυνη για 2.300.000 θέσεις εργασίας στην ΕΕ, προσφέροντας φορολογικά έσοδα 41 δις € – ενώ πρώτη στη ναυτιλιακή απασχόληση είναι η Μ. Βρετανία (2014), ακολουθούμενη από τη Γερμανία και τη Νορβηγία. Με βάση λοιπόν τα παραπάνω, καθώς επίσης με την ελληνική ναυτιλία να συμμετέχει κατά 50%, συνειδητοποιεί κανείς το τζίρο, την απασχόληση (γράφημα) και τα φορολογικά έσοδα που παρέχει στην ΕΕ, με την Ελλάδα να υστερεί λόγω της μη εκμετάλλευσης του τεραστίου αυτού πλούτου της.

Με δεδομένο πάντως το ότι, τα θαλάσσια κόμιστρα μειώθηκαν από το 2008 σχεδόν κατά 90%, κυρίως στα ξηρά φορτία, ενώ το κόστος του πετρελαίου αυξήθηκε κατακόρυφα, κατανοεί κανείς πως η κρίση κόστισε έμμεσα στην Ελλάδα περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον πλανήτη.

Η έξοδος τώρα της ελληνικής οικονομίας από τα δεσμά του χρέους και της ύφεσης εξαρτάται από το βαθμό που θα μπορέσει να γίνει περισσότερο εξωστρεφής και διεθνώς ανταγωνιστική. Αυτά όμως είναι δύο χαρακτη­ριστικά που, ήδη εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες, έχει καταφέρει να αποκτήσει με τις δικές της δυνάμεις η ελληνική εμπορική ναυτιλία. Επομένως, εάν η Ελλάδα τη μιμηθεί, θα μπορέσει να επιτύχει πολλά πράγματα – κάτι που δυστυχώς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση, σημειώνοντας πως δυστυχώς ποτέ οι κυβερνήσεις μας δεν ήταν φιλικά διακείμενες προς τους Έλληνες εφοπλιστές.

Σύμφωνα τώρα με μία μελέτη της Ernst & Young, η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει σημαντικά οικονομικά οφέλη, εάν γινόταν έδρα ναυτιλιακών επιχειρήσεων ανεξάρτητα από τη σημαία, στην οποία θα ήταν νηολογημένα τα πλοία τους. Τα οφέλη αυτά υπολογίσθηκαν στα 25,9 δις € ετησίως, δημιουργώντας 550.000 θέσεις εργασίας και επιλύοντας το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων μας. Εν προκειμένω, το Ντουμπάι θεωρείται το καλύτερο παράδειγμα ως ναυτιλιακό κέντρο, το οποίο παρέχει δυνατότητες διαχείρισης των ναυτιλιακών εταιρειών ενώ δεν διαθέτει ναυτιλιακό στόλο.

Κατά την έρευνα της E&Y στον Πειραιά λειτουργούν 3.273 ναυτιλιακές επιχειρήσεις και στη Θεσσαλονίκη δραστηριοποιούνται 118 εταιρείες, με το συνολικό τους αριθμό να ανέρχεται σε 3.391 επιχειρήσεις, οι οποίες αντιπροσωπεύουν 28 διαφορετικούς τομείς (εκ των οποίων το 70,5% δεν είναι εταιρείες διαχείρισης και λειτουργίας πλοίων).  Από την έρευνα προέκυψε πως το 97% των εταιρειών δεν πραγματοποιούν κάποιες λειτουργίες διαχείρισης πλοίων στην Ελλάδα και μόλις το 3% έδωσε θετική απάντηση.

Στα πλαίσια αυτά, είναι φανερά τα οφέλη που θα μπορούσε να έχει η Ελλάδα από τη ναυτιλία της, εάν κατάφερνε τουλάχιστον να προσελκύσει τους εφοπλιστές – έτσι ώστε να αναδειχθεί σε έδρα των επιχειρήσεων τους ανεξάρτητα από τις σημαίες νηολόγησης των πλοίων τους, όπως το Ντουμπάι. Δυστυχώς όμως, οι προοπτικές δεν είναι οι καλύτερες, επειδή δεν φαίνεται να το κατανοεί καμία κυβέρνηση – ελπίζοντας πως θα αλλάξουν οι συνθήκες στο μέλλον, καθώς επίσης πως θα δείξουν την ανάλογη προθυμία οι Έλληνες εφοπλιστές, βοηθώντας πραγματικά την πατρίδα τους σε μία εποχή που το έχει απόλυτη ανάγκη.

Ελληνική Λύση

Ελληνική Λύση

Στην Ελληνική Λύση, πιστεύουμε ότι το συμφέρον της Ελλάδας είναι να διευρύνει τον προσανατολισμό της. Γι’ αυτό, στρέφουμε το βλέμμα παντού, διεκδικώντας για την Ελλάδα όχι τη θέση του επαίτη της Δύσης, αλλά τη θέση του ισχυρού και ισότιμου εταίρου και συμμάχου.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύει στην απόλυτη ανάγκη

(α) ενός Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας & Εξωτερικής πολιτικής,

(β) ενός Εθνικού Συμβουλίου Διαπραγμάτευσης του μη βιώσιμου δημοσίου χρέους, το οποίο επιδεινώθηκε από την πολιτική των μνημονίων με ευθύνη της Τρόικα, κοστίζοντας στην πατρίδα μας πάνω από 1 τρις € και

(γ) ενός Εθνικού Συμβουλίου για την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και πολεμικών επανορθώσεων, οι οποίες κατά τους ίδιους τους Γερμανούς επιστήμονες είναι τουλάχιστον ύψους 180 δις €. Τα δύο τελευταία Εθνικά Συμβούλια πρέπει να είναι στελεχωμένα με εξαιρετικά ικανούς τεχνοκράτες και πλαισιωμένα από εξειδικευμένες διεθνείς εταιρείες.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ επιθυμεί να ελέγχονται απόλυτα από τους ικανότερους Έλληνες και όχι από ξένους το Υπουργείο Οικονομικών, η Τράπεζα της Ελλάδος, η ΕΛΣΤΑΤ και η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, θεωρώντας πως οι τέσσερις αυτοί πυλώνες μπορούν να εγγυηθούν την πρόοδο και την ευημερία της χώρας.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ θεωρεί πως η Ελλάδα πρέπει να καταρτίσει άμεσα  έναν Κρατικό Ισολογισμό για να γνωρίζουν κάθε φορά οι Πολίτες όχι μόνο τι χρωστούν, αλλά και τι τους ανήκει. Είναι το κόμμα που καταλαβαίνει πως το σημαντικότερο για την Ελλάδα είναι η ανάκτηση των τιμών της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, όπου χάθηκε σχεδόν 1 τρις €,  αφού μόνο έτσι μπορούν να εξυγιανθούν οι τράπεζες, να κρατήσουν τα σπίτια τους αρκετοί Πολίτες και να επανέλθει η χαμένη πιστοληπτική τους ικανότητα. Μόνο έτσι θα είναι σε θέση το κράτος και οι ιδιώτες να δανείζονται για τη διεξαγωγή επενδύσεων, ώστε να εισέλθει η Ελλάδα σε μία βιώσιμη πορεία ανάπτυξης.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ έχει ως στόχο της ένα δημοσιονομικό έλλειμμα του προϋπολογισμού κάτω από το 3% της συμφωνίας του Μάαστριχτ και σε ανάλογο ύψος με τον πληθωρισμό. Επίσης ένα ισοσκελισμένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που δεν θα στηρίζεται όμως στη φτωχοποίηση που επιβλήθηκε στην πατρίδα μας από τα μνημόνια, αλλά στην παραγωγή πλούτου από τους τρεις βασικούς πυλώνες της οικονομίας μας: από τον πρωτογενή τομέα, από τη ναυτιλία και από τον τουρισμό, συνεπικουρούμενους από τη μεταποίηση και τη βιομηχανία. Σκοπός μας είναι να μειώνουμε συνεχώς το χρέος ως προς το ΑΕΠ αυξάνοντας το ΑΕΠ, έτσι ώστε να μην είναι εις βάρος της ευημερίας του ελληνικού λαού, όπως η ακριβώς αντίθετη πολιτική των μνημονίων. Η Ελλάδα έχει άλλωστε τεράστιες δυνατότητες και προοπτικές, αρκεί να «ξυπνήσει» η δημιουργικότητα και η επιχειρηματικότητα των Πολιτών της, ενώ ως χώρα αποτελεί μία ιδανική επενδυτική επιλογή, αρκεί να εξασφαλιστούν οι κατάλληλες συνθήκες.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ γνωρίζει πως μόνο οι προοπτικές βιώσιμης ανάπτυξης  μίας χώρας επιβραβεύονται σήμερα από τους εγχώριους και διεθνείς επενδυτές, ενώ μόνο μέσω της ανάπτυξης μπορούν να επιλυθούν τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, όπως η ανεργία, το συνταξιοδοτικό, το ασφαλιστικό και τόσα άλλα.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ είναι ΕΔΩ με λεπτομερείς, χρονι­κά προσδιορισμένες και συγκεκριμένες προτάσεις για τα Κόκκινα Δάνεια, για τον Πρωτογενή Τομέα, την Οικονομία, την Εξωτερική Πολιτική, την Εκ­παίδευση, τη Δημόσια Διοίκηση, την αντιμετώπιση της Ανεργίας, την εκμετάλλευση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, την Προώθηση των Επενδύσεων, την ανά­πτυξη του Τουρισμού και της Ναυτιλίας, την Επαναβιομηχανοποίηση, τη στήριξη της Καινοτομίας, την αναδιάρθρωση του Συστήματος Υγείας, τον έλεγχο της παράνομης μετανάστευσης, τη στήριξη των Ελλήνων του Εξωτερικού και των Ομογενών, καθώς και τη δημι­ουργία ενός Κράτους Πρόνοιας. Όλες οι προτάσεις μας θέτουν στο επίκεντρο το εθνικό συμφέρον.