Ο Βασίλης Βιλιάρδος, Βουλευτής Επικρατείας της Ελληνικής Λύσης, κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής στις 16/09/2021, του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής: «Κύρωση κώδικα νομοθεσίας για την ολοκληρωμένη θαλάσσια πολιτική στον νησιωτικό χώρο και για τον μηχανισμό εφαρμογής, την κρατική εποπτεία και τους γενικούς όρους υλοποίησης του Μεταφορικού Ισοδυνάμου».
Έγιναν οι εξής παρατηρήσεις :
– Ότι το να έρχονται τέτοια νομοσχέδια στη Βουλή αλλά να μην ενημερωνόμαστε καν για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας, ειδικά των στρατηγικής σημασίας κρατικών επιχειρήσεων μας είναι εντελώς απαράδεκτο. Για παράδειγμα δεν ενημερωθήκαμε για την παραχώρηση της Εγνατίας, που διασχίζει τη μισή Ελλάδα, -πού αλλού;- στον εθνικό μας κατασκευαστή, την ΤΕΡΝΑ, για το ξεπούλημα της ΔΕΠΑ σε μία εποχή που η ζήτηση για το φυσικό αέριο έχει εκτοξευθεί στα ύψη, για την πώληση του 49% του ΔΕΔΔΗΕ, του δικτύου λιανικής της ΔΕΗ που καμία ευνομούμενη χώρα δεν εκποιεί, ούτε για καμία άλλη.
– Εν προκειμένω, το πολίτευμα ενός κράτους που λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο δεν λέγεται δημοκρατία αλλά κοινοβουλευτική δικτατορία με έναν μονάρχη πρωθυπουργό. Ειδικά όταν στις εκλογές ψήφισε μόλις το 58% των Ελλήνων. Η κυβέρνηση πήρε πενήντα έδρες δωρεάν. Ας μην το ξεχνάμε. Ας μην το ξεχνάει η κυβέρνηση η οποία από τους Έλληνες πήρε μόλις εκατόν οκτώ Βουλευτικές έδρες.
– Σε σχέση με τις θριαμβολογίες λόγω της πρόβλεψης της θυγατρικής της Moodis για ρυθμό ανάπτυξης 8,2% το 2021 ακόμη κι αν επαληθευτεί, όπως φυσικά ευχόμαστε, θα επιστρέψουμε απλά στα επίπεδα του 2019 έχοντας όμως χάσει δυο χρόνια, έχοντας δανειστεί 41 δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον που αύξησαν το δημόσιο χρέος μας στα 387 δισεκατομμύρια ευρώ, έχοντας ζημιωθεί πάνω από 30 δισεκατομμύρια ευρώ λόγω των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού με μεγάλα ελλείμματα στο εμπορικό ισοζύγιο καθώς επίσης στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και ούτω καθεξής. Προφανώς δεν πρόκειται για επιτυχία αλλά για μία παταγώδη αποτυχία. Πόσο μάλλον όταν ξοδεύεις ένα ευρώ για να αγοράσεις 60 σεντ ΑΕΠ και 18 σεντ έξοδα του δημοσίου όπως το 2021 εάν βέβαια επαληθευτεί η πρόβλεψη της Moodis.
– Το σημερινό σχέδιο νόμου τώρα είναι στην ουσία μια απλή κωδικοποίηση της υφιστάμενης νομοθεσίας, η πρώτη που φέρνει στη Βουλή η κυβέρνηση μετά από δύο ολόκληρα χρόνια. Προφανώς είναι απαραίτητη αφού έτσι συγκεκριμενοποιείται το εκάστοτε ρυθμιστικό πλαίσιο. Εν προκειμένω αυτό που αφορά θέματα της νησιωτικής πολιτικής, όπως το αντιλαμβάνεται βέβαια ο Υπουργός.
– Ειδικά σε σχέση με το κόστος επαναλάβαμε τα ερωτήματά μας από το προηγούμενο νομοσχέδιο που είτε δεν απαντήθηκαν καθόλου, είτε οι απαντήσεις δεν ήταν πειστικές, όπως για την αοριστία της αναφοράς πως οι πόροι θα προέλθουν από τα ΕΣΠΑ. Εν προκειμένω, αφού με βάση τα στοιχεία που προσκομίσαμε αποδείχθηκε πως τα ποσά του ΕΣΠΑ ήταν χαμηλά ο Υπουργός απάντησε τότε πως θα μοχλευτούν δέκα έως είκοσι φορές.
– Εντούτοις όταν τον ρωτήσαμε τι μόχλευση επιτεύχθηκε έως τώρα δεν πήραμε καμία απάντηση, σημειώνοντας πως πολιτική, όπως η νησιωτική, χωρίς δημοσιονομικό κόστος, καθώς επίσης με το επιθυμητό αντίστοιχο όφελος για την κοινωνία και για το δημόσιο, δεν υπάρχει.
– Δεν διαπιστώσαμε ότι αυτά τα 13 άρθρα συνιστούν μια ολοκληρωμένη πολιτική ενώ δεν είδαμε καμία αναφορά στην αντιμετώπιση του φαινομένου της εγκατάλειψης των μικρών νησιών, ειδικά των ακριτικών που έχουν γερασμένο πληθυσμό, συντριπτικά λιγότερο από προηγούμενες δεκαετίες λόγω της μετανάστευσης και της υπογεννητικότητας.
– Η νησιωτική μας χώρα πάντως έχει πολλά προβλήματα, ενώ εμείς πιστεύουμε ότι η θάλασσα είναι η καρδιά της Ελλάδος. Πραγματικά πρέπει να το καταλάβουμε, η θάλασσα είναι η καρδιά της Ελλάδας. Πρόκειται για τη δική μας γαλάζια πατρίδα που εποφθαλμιούν οι βάρβαροι γείτονές μας μαζί με τους Γερμανούς συμμάχους τους και ότι κανένα νησί μας δεν είναι μακριά.
– Αυτή η Κυβέρνηση δεν θα αφήσει κυριολεκτικά τίποτα όρθιο. Θα ξεπουλήσει τα πάντα για να μπορεί να δανείζεται και να σπαταλάει μεταξύ άλλων για εξαγορά ψήφων και με μοναδικό της στόχο τη νομή της εξουσίας. Τα ίδια άλλωστε έκανε η Νέα Δημοκρατία το 2004-2009 που υπερχρέωσε την πάμπλουτη χώρα μας, έχοντας το θράσος και τη δειλία αργότερα να αποδράσει μέσω των εκλογών για να μην αναλάβει τις ευθύνες της.
