Ο Βασίλης Βιλιάρδος, Βουλευτής Επικρατείας της Ελληνικής Λύσης, κατά τη εκδήλωση στην Ολομέλεια της Βουλής στις 17/11/2021, για τον εορτασμό της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στης 17ης Νοεμβρίου 1973.
Έγιναν οι εξής τοποθετήσεις :
– Η εξέγερση, με την τραγική κατάληξή της, συνετέλεσε στις εξελίξεις που οδήγησαν στην πτώση της χούντας, με την αλλαγή ηγεσίας αρχικά, ενώ δυστυχώς μετά με την τραγωδία της Κύπρου. Τελικά συνέβη ό,τι είχε προβλέψει ο μεγάλος Έλληνας της γενιάς του ’30, ο Γεώργιος Σεφέρης, ο οποίος είχε πει τα εξής λίγο πριν τον θάνατό του: «Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως, η τραγωδία παραμένει, περιμένει, αναπότρεπτη στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μάς βασανίζει συνειδητά ή ασυνείδητα όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία τόσο προχωρεί το κακό. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό, όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή». Δυστυχώς, δεν εισακούστηκε.
– Η 17η Νοέμβρη έχει παραμείνει επίσης ως παρακαταθήκη ή έμπνευση για πράξεις βίας, για πολιτικές καριέρες και για κομματικές τελετουργίες. Η αιτία είναι το ότι εκτός από τα ιστορικά γεγονότα, η 17η Νοέμβρη αποτελεί μια έκφραση αντίδρασης από τις πολλές που έχει να επιδείξει η ελληνική ιστορία, καθώς επίσης ο αντιδικτατορικός αγώνας, όπως η κατάληψη της Νομικής κ.λπ..
– Μπορεί τα πρόσωπα και οι συνθήκες να αλλάζουν, αλλά οι καταστάσεις συχνά μένουν οι ίδιες, αλλάζοντας μόνο τον τρόπο εκδήλωσης τους. Ειδικότερα, το απολυταρχικό καθεστώς του τότε ίσως έχει μετασχηματιστεί στο σημερινό του περιορισμού των συνταγματικών ελευθεριών μας για λόγους ασφάλειας της δημόσιας υγείας ή οτιδήποτε άλλο. Άλλωστε, πολλές τραγωδίες έχουν συντελεστεί στο όνομα του γενικού καλού, ενώ όταν ο φασισμός παίρνει μία νέα μορφή, νόμιμη ίσως, αυτήν της περιστολής της ελευθερίας μας, δύσκολα τολμάει κανείς να τον αντικρούσει.
– Δεν θα πρέπει να βλέπουμε στατικά την 17η Νοέμβρη, όπως άλλωστε όλες τις άλλες εθνικές επετείους. Μπορεί στους παλαιότερους να έχει ξεθωριάσει, μπορεί στους σημερινούς νέους να φαίνεται μακρινή μέσα από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες και τα βίντεο της εποχής. Όμως, τα αιτήματα, ο παλμός υπάρχουν ακόμη και σήμερα, ενώ θα υπάρχουν και στο μέλλον. Είναι τα αιτήματα για ψωμί, παιδεία, ελευθερία που υπήρχαν και τότε, ενώ αναβίωσαν το 2010 με το έγκλημα των μνημονίων. Αιτήματα για ένα καλύτερο μέλλον δικό μας, των παιδιών μας και της πατρίδας μας που χάθηκε με την υποθήκευση της Ελλάδας στους δανειστές της για ενενήντα εννέα χρόνια.
