Ο Βασίλης Βιλιάρδος, Βουλευτής Επικρατείας της Ελληνικής Λύσης, κατά τη συζήτηση στην Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου στις 25/11/2021, του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων «Στρατηγικές επενδύσεις και βελτίωση του επενδυτικού περιβάλλοντος μέσω της επιτάχυνσης διαδικασιών στις ιδιωτικές και στρατηγικές επενδύσεις και δημιουργία πλαισίου για τις εταιρείες τεχνοβλαστούς»
Έγιναν οι εξής παρατηρήσεις :
– Πρώτη φορά βλέπουμε να θριαμβολογεί κάποιος για την άνοδο του τζίρου και όχι για τα κέρδη – εννοώντας στην περίπτωση του κράτους το ρυθμό ανάκαμψης του ΑΕΠ, με τίμημα τα τεράστια ελλείμματα του προϋπολογισμού, τις ζημίες δηλαδή.
– Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών επιδεινώθηκε σε 7,9% το 2020, έναντι 2,4% το 2019 – γεγονός που αντιστοιχεί στη χειρότερη επίδοση από το 2011.
– Το αποτέλεσμα του ισοζυγίου της γενικής κυβέρνησης, μεταστράφηκε σε έλλειμμα 10,1% του ΑΕΠ – από πλεόνασμα τα προηγούμενα τέσσερα έτη. Το χρέος της γενικής κυβέρνησης ανήλθε στο 206,3% του ΑΕΠ, από 180,7% του ΑΕΠ το 2019 – οπότε αυξήθηκε κατά 25,6%.
– Εάν εδώ αναφέρουμε το κόκκινο ιδιωτικό χρέος, ύψους 244 δις € τον Ιούλιο του 2021, χωρίς τις επιβαρύνσεις και τις προσαυξήσεις που υπολογίζονται στα 90 δις €, θα έχουμε την πραγματική εικόνα του ιδιωτικού τομέα της χώρας μας – κατά την άποψη μας, μοναδική στα παγκόσμια ιστορικά χρονικά.
– Τέλος, η καθαρή διεθνής θέση της Ελλάδας, επιδεινώθηκε κατά 20,8% του ΑΕΠ, στο -175% ή στα -290 δις € περίπου – ενώ το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών αναμένεται το 2021 να παραμείνει άνω του προ πανδημίας ύψους του, καταγράφοντας τη 2η χειρότερη επίδοση από το 2011, μετά το 2020.
– Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το εξωτερικό μας χρέος που τον Ιούλιο του 2021 ήταν στα 526,4 δις $, από περίπου 400 δις $ το 2018, αυξημένο κατά 125 δις $ μέσα σε 3 μόλις χρόνια, τεκμηριώνει την πλήρη απώλεια της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας.
– Το πρώτο άρθρο είναι γενικόλογο και ανούσιο – αφού δεν καθορίζονται με σαφήνεια, ούτε ικανοποιητικά, οι στρατηγικές επενδύσεις. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το δεύτερο άρθρο – το οποίο είναι αόριστο, όπως αναλύσαμε στη συζήτηση επί της αρχής.
– Ειδικά όσον αφορά τις εμβληματικές επενδύσεις εξαιρετικής σημασίας που θα αποφασίζονται από μία τριμελή επιτροπή επιστημόνων, ποιοι θα είναι αυτοί με ποια κριτήρια θα αποφασίζουν, αφού ο ορισμός είναι αόριστος; Δεν θα ελέγχονται από τη Βουλή και ποιο θα είναι το όφελος για την οικονομία;
– Εκτός αυτού, δεν αναφέρεται καν το κόστος της μισθοδοσίας της επιτροπής από το ΓΛΚ – το οποίο δεν εμφανίζει καμία κοστολόγηση για τις διάφορες επιτροπές και τους πιστοποιητές του παρόντος νόμου, για να μην το επαναλαμβάνουμε συνεχώς.
– Δημιουργείται αλήθεια ένας παράλληλος ελεγκτικός και αποφασιστικός μηχανισμός του Δημοσίου, χειρότερος από το αποτυχημένο παράδειγμα του Επιτελικού Κράτους, χωρίς καν να γνωρίζουμε το κόστος;
– Σε σχέση με το άρθρο 2.2, όπου παρέχονται φορολογικές ρυθμίσεις για στελέχη τρίτων χωρών και άδειες διαμονής 10 στελεχών, εάν είναι η επένδυση 10 εκ. € και δίνεται διαμονή σε δέκα στελέχη μαζί με τις οικογένειες τους, δεν μοιάζει με την παροχή χρυσής βίζας στο κάθε στέλεχος, χωρίς να έχει το ίδιο επενδύσει απολύτως τίποτα;
– Συνεχίζοντας στο άρθρο 3, θα εγκρίνονται κατά παρέκκλιση περιβαλλοντικοί όροι – οπότε, αφενός μεν παρακάμπτεται η νομοθεσία, αφετέρου δημιουργούνται περιθώρια εξυπηρετήσεων.
– Εκτός αυτού, τεκμηριώνεται η περιβαλλοντική υποκρισία της κυβέρνησης που εξαντλείται στους λιγνίτες, κατ’ εντολή των Γερμανών – αφού θα δίνονται άδειες σε περιοχές Natura, όπως φαίνεται από την παράγραφο 1.α κλπ.
– Στο άρθρο 4, εισάγονται απαράδεκτα παρεκκλίσεις από την πολεοδομική νομοθεσία, όσον αφορά τους συντελεστές δόμησης, κάλυψης κοκ. – ενώ στην παρ. 2 αναφέρεται ότι, εάν οι παρεκκλίσεις εμπίπτουν στα όρια αρχαιολογικού χώρου ή πλησίον μνημείου, απαιτείται έγκριση από τον Υπουργό Πολιτισμού.
– Δηλαδή, με απόφαση του Υπουργού θα μπορεί να εγκρίνεται μία επένδυση δίπλα σε μνημείο – όπως βλέπουμε ότι συμβαίνει με την κυρία Μενδώνη, στο παράδειγμα της Ακρόπολης. Είναι δυνατόν να μας ζητάτε να δώσουμε λευκή επιταγή σε υπουργούς, ειδικά μετά την απίστευτη κακοδιαχείριση της σημερινής κυβέρνησης;
– Στο άρθρο 5, προβλέπεται για την επένδυση το δικαίωμα χρήσης αιγιαλού, παραλίας, συνεχόμενου ή παρακείμενου θαλάσσιου χώρου ή του πυθμένα. Στην ουσία δηλαδή η παραχώρηση του αιγιαλού – κάτι που ενδεχομένως είναι αντισυνταγματικό. Οι ερωτήσεις μας εδώ είναι οι εξής:
– Θα υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση; Θα είναι εκμίσθωση; Δηλαδή, θα μπορεί να εκμισθωθεί για παράδειγμα η παραλία του ναυαγίου στη Ζάκυνθο; Εάν ναι, ποιος θα αποφασίζει για τους όρους και για το ενοίκιο; Οι υπουργοί;
– Στην παρ. 6, πρόκειται για μια ακόμα διευκόλυνση – αφού επιτρέπεται η αναγκαστική απαλλοτρίωση ακινήτων ή η σύσταση εμπραγμάτων δικαιωμάτων, μετά από κοινή υπουργική απόφαση.Δεν καταπατώνται έτσι τα δικαιώματα Πολιτών, προς όφελος ιδιωτικών εταιριών;
