Πάντοτε όταν μιλάμε για τον πολιτισμό, και ιδιαίτερα για τον πολιτισμό της χώρας μας, μιλάμε για ένα πολύτιμο αγαθό, που χρειάζεται συνεχή αξιοποίηση και αναβάθμιση.
Χρειάζεται να διαφυλαχθεί, να αναδειχθεί και να κληροδοτηθεί στις επόμενες γενιές.
Η Ελλάδα για όλο τον κόσμο αποτελεί την κοιτίδα του πολιτισμού, καθώς σ’ αυτή γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν οι πρώτες μορφές του.
Δεν είναι όμως μόνο η αρχαία πολιτιστική κληρονομιά που διαθέτουμε.
Η πατρίδα μας χαρακτηρίζεται από πλήθος στοιχείων σύγχρονου πολιτισμού.
Η κινηµατογραφική τεχνική, µε την πάροδο των ετών, µετασχηµατίστηκε σε κινηµατογραφική επικοινωνία και διαδραµατίζει σπουδαίο ρόλο στην κοινωνική – πολιτισµική µας ζωή.
Ιδιαίτερα στην σημερινή εποχή του θεάματος και των διευρυμένων κωδίκων επικοινωνίας μέσα από τις νέες ψηφιακές μορφές έκφρασης, ο ρόλος του κινηματογράφου επαναπροσδιορίζεται, αποκτώντας μια νέα διάσταση, η οποία, αν και εφόσον χρησιμοποιηθεί σωστά από τους «πολιτιστικούς διαχειριστές» του, μπορεί να προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες κοινωνικής μάθησης και αισθητικής καλλιέργειας στους θεατές.
Η κινηματογραφική παιδεία προσφέρει τη δυνατότητα στους θεατές να «διαβάζουν πίσω από τις γραμμές», να αποκωδικοποιούν τα στοιχεία από τα οποία πηγάζει και το πραγματικό νόημα.
Σαφέστατες οι επιφυλάξεις μας, επίσης και για το γεγονός ότι η συμμετοχή των συμπαραγωγών για το δημιουργικό, τεχνικό και καλλιτεχνικό προσωπικό, τους ερμηνευτές και τις εγκαταστάσεις πρέπει να είναι ανάλογη της επένδυσής τους.
Ανάλογες της επένδυσής τους, επομένως, τα κράτη με μικρότερη οικονομική δυνατότητα θα παραγκωνίζονται πλήρως.
Είναι επισφαλής επιλογή τα κριτήρια συμμετοχής να είναι μόνο οικονομικά.
Δεν προσδιορίζονται επαρκώς, παρακάτω, τα σχετικά με τις χρηματοοικονομικές συμπαραγωγές, πρόκειται για μία γενικόλογη διάταξη.
Φαίνεται να δίνεται η δυνατότητα εισόδου παραγωγών με υποκειμενικά κριτήρια.
Συνεχίζοντας, θεωρούμε πως είναι εξαιρετικά άδικο το κριτήριο για την προβολή σε διεθνή φεστιβάλ να είναι μόνο οικονομικό και να γίνεται από το Μέρος όπου είναι εγκατεστημένος ο μεγαλύτερος συμπαραγωγός.
Δίνεται επιπλέον η δυνατότητα στην Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, μετά από διαβούλευση με τα Μέρη, να προσκαλούν οποιοδήποτε Κράτος που δεν είναι μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης.
(;) Με ποιο ακριβώς σκεπτικό;
Ο κινηματογράφος ως ένα «άλλος» παροχέας περιεχομένου, μπορεί να συμβάλλει σε μια ρεαλιστικότερη πρόσληψη της πραγματικότητας, σε μια κοινωνική νοημοσύνη, γεφυρώνοντας τις γνώσεις με τις εμπειρίες του εξω-κινηματογραφικού κόσμου.
Δυστυχώς όμως ο σύγχρονος πολιτισμός κατρακυλάει.
Έχει χτυπηθεί βαθιά και βαριά από τις διαδοχικές κρίσεις.
Κάνετε λόγο επίσης στο Μνημόνιο, για τη μετάφραση, δημοσίευση και έκδοση τουλάχιστον είκοσι πέντε (25) τίτλων από κάθε συμβαλλόμενο μέρος ή τουλάχιστον 50 τίτλων συνολικά, εντός πέντε ετών.
Ρωτήσαμε και ρωτούμε, σε τι ποσοστό θα αφορούν «οι 50 τίτλοι συνολικά» για την Ελλάδα και για την Κίνα.
Ρωτήσαμε και ρωτούμε, για το πόσο θα επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός του κάθε Μέρους.
Θα συγκροτηθεί, σύμφωνα με το Μνημόνιο, Κοινή Συντονιστική Ομάδα του Έργου.
Αφήνετε αόριστο όμως, το ποιός θα την συγκροτεί και προφανέστατα σε αοριστίες, δεν ψηφίζουμε εν λευκώ.
(;) Εκτός από τους εκπροσώπους των ενδιαφερομένων υπηρεσιών των Υπουργείων και τους επιστήμονες, ποιοί άλλοι θα συγκροτούν την Κοινή Συντονιστική Ομάδα του Έργου;
Δεν μας ξεκαθαρίζετε ταυτόχρονα με ποια κριτήρια θα επιλέγονται οι εκδοτικοί οργανισμοί!
Σε περιπτώσεις αδιαφάνειας και ανακρίβειας, εμείς στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ είμαστε αντίθετοι!
Ως προς το ζήτημα της διευκόλυνσης «όπου αυτό είναι απαραίτητο» από το ένα συμβαλλόμενο μέρος στο άλλο για την απόκτηση της πνευματικής ιδιοκτησίας, θεωρούμε ότι η φράση αυτή – το «όπου είναι απαραίτητο» δηλαδή- πρέπει να διαγραφεί.
Κι αυτό γιατί αφήνει «παραθυράκια» και δημιουργεί ξεκάθαρη ανασφάλεια δικαίου.
Τα τελευταία χρόνια έχει αναληφθεί σειρά πρωτοβουλιών π.χ. κινηματογράφηση ντοκυμαντέρ με θέμα την Ελλάδα ως τουριστικό προορισμό, περιήγηση ομάδων Κινέζων δημοσιογράφων σε επιλεγμένα θέρετρα, οι οποίες αρχίζουν να αποδίδουν καρπούς.
Όπως φαίνεται με το υπό ψήφιση μνημόνιο, η προσέλκυση του κινεζικού βιβλίου προς τη χώρα αλλά και το αντίστροφο, αποτελεί στόχο της ελληνικής πλευράς και αντίστοιχα της Κίνας.
Όμως, η ακόμα πιο ουσιαστική στόχευση θα πρέπει να είναι η καλύτερη γνωριμία των δύο πολιτισμών μέσω των βιβλίων.
Χωρίς να ελλοχεύει ο κίνδυνος τα μέσα, οι οίκοι και οι οργανισμοί που θα χρησιμοποιηθούν για τον σκοπό αυτόν, να αλλοιώσουν το πνεύμα αυτό.
Για εμάς στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ η ακεραιότητα της Πατρίδας, η ιστορία μας, ο οικουμενικός πολιτισμός μας καθώς και η οικονομική ανάπτυξη μέσω αυτού, αποτελούν όπλα ισχυρά.
Αυτά τα σπουδαία στοιχεία, οφείλουμε να τα προστατεύουμε αλλά και να τα αξιοποιούμε με γνώμονα την προστασία της βαλλόμενης εθνικής κοινωνίας.
