Σοφία Ασημακοπούλου – Διαρκής μορφωτικών υποθέσεων 23/02/2022

Έχουμε σήμερα ενώπιόν μας μία σύμβαση που αφορά σε πολύ κρίσιμα ζητήματα, εκείνα της ασφάλειας, της προστασίας και των υπηρεσιών σε ποδοσφαιρικούς αγώνες και λοιπά αθλητικά γεγονότα, που υπεγράφη στη Γαλλία, στις 3 Ιουλίου 2016.

Και μόνο που αφήσατε να περάσουν τόσα χρόνια – ακόμη και από την έναρξη της διακυβέρνησής σας – αποδεικνύετε με τρόπο πανηγυρικό ότι τα σοβαρότατα αυτά θέματα, για τα οποία δυστυχώς έχουμε θρηνήσει πάρα πολλές φορές ανθρώπινες ζωές – δεν ήταν μέρος των προτεραιοτήτων σας.

Κι αυτό δεν είναι απλώς λυπηρό.

Είναι τουλάχιστον εξοργιστικό!

Προφανώς έπρεπε να γίνει το κακό – με τη δολοφονία του Άλκη στη Θεσσαλονίκη- για να συγκινηθείτε.

Η επίδραση των αθλητικών εκδηλώσεων και ιδιαίτερα των ποδοσφαιρικών αγώνων, στη δημόσια ζωή μεγαλώνει διαρκώς, δημιουργώντας ολοένα και πιο έντονα την ανάγκη για ασφάλεια.

Πόσο τραγικό μπορεί να είναι να πας στο γήπεδο για να δεις την αγαπημένη σου ομάδα και να μην επιστρέψεις ποτέ στο σπίτι σου…

Ο ελληνικός αθλητισμός και κυρίως το ποδόσφαιρο έχουν «χτυπηθεί» από περιστατικά βίας, που δυστυχώς είχαν θύματα ανθρώπινες ζωές.

Ο αθλητισμός και το ποδόσφαιρο, τόσο το επαγγελματικό όσο και το ερασιτεχνικό, διαδραματίζουν έναν ευρύ κοινωνικό ρόλο.

Νοσεί, όχι μόνο από μία, αλλά από πολλές νόσους που, όπως όλες οι σοβαρές ασθένειες, εξαντλούν τα υγιή κύτταρα και ευνοούν την επιβίωση των παρασίτων.
Η βία τόσο στα γήπεδα όσο και εκτός γηπέδων, έχει προσλάβει εκρηκτικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια, λόγω και της αδυναμίας εφαρμογής αποτελεσματικών μέτρων.
Έχει στοιχίσει ανθρώπινες ζωές, σοβαρούς τραυματισμούς αλλά και την περιουσία, τόσο των πολιτών, όσο και της χώρας μας.

Η βία στα γήπεδα, κυρίως ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης, συχνά τα μετατρέπει σε ρινγκ, όπου οπαδοί, αθλητές και διαιτητές χάνουν τον έλεγχο βιαιοπραγώντας με μίσος αδικαιολόγητο.

Η συμπεριφορά αυτή δεν λαμβάνει χώρα μόνο σε μεγάλες διοργανώσεις.

Είναι φαινόμενο που παρατηρείται από μερικά τοπικά πρωταθλήματα μέχρι το Κύπελλο και το πρωτάθλημα Ελλάδας.
…..
Τα ομαδικά αθλήματα για τους συμμετέχοντες στον αγωνιστικό χώρο δεν έχουν στόχο τον πόλεμο, αλλά την άθληση και την ευχαρίστηση της συμμετοχής με στόχο τη νίκη, όχι όμως με οποιοδήποτε τίμημα.

Ο αθλητισμός στην Ελλάδα περνάει σοβαρή κρίση.

Ιδιαίτερα όσον αφορά στα άτομα με αναπηρία, είναι σαφές ότι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως μέρος φιλανθρωπικής πολιτικής, αλλά ως πρόσωπα που τυγχάνουν ίσης μεταχείρισης και απολαμβάνουν ίσες ευκαιρίες μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Κι αυτό επιτυγχάνεται και με την εύλογη προσαρμογή του δομημένου περιβάλλοντος στις ανάγκες και στις ιδιαιτερότητές τους.

Η απομόνωση και η περιθωριοποίηση των ατόμων με αναπηρία, η μη συμμετοχή τους, μεταξύ άλλων σε αθλητικές, πολιτιστικές, ψυχαγωγικές και άλλες δραστηριότητες, είναι ξεκάθαρο ότι δεν οφείλεται στην αναπηρία τους, αλλά μεταξύ άλλων στα ανωτέρω εμπόδια των αθλητικών εγκαταστάσεων, τα οποία δεν είναι φιλικά για όλους, αλλά αντιθέτως είναι σχεδιασμένα και διαμορφωμένα για να εξυπηρετούν μόνο τα άτομα χωρίς αναπηρία.

Κάθε εμπόδιο στην προσβασιμότητα, είτε σε εσωτερικές είτε σε εξωτερικές εγκαταστάσεις, πρέπει να αίρεται ανεπιφύλακτα.

Το σύγχρονο επαγγελματικό ποδόσφαιρο αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης βιομηχανίας θεάματος.

Η οπαδική βία στη χώρα μας όμως έχει λάβει ακραίες διαστάσεις.

Ο θάνατος του Άλκη στην Θεσσαλονίκη δεν προήλθε καν από μια «διένεξη» οπαδών.

Ήταν μια εν ψυχρώ δολοφονία.

Ο «χουλιγκανισμός έχει γίνει κι αυτός «προσφιλές άθλημα».

Έχουμε δει και κατά το παρελθόν αναλύσεις και ευκαιριακές αποφάσεις που στοχεύουν στην καταστολή της βίας, οι οποίες άλλες φορές απλά προτείνονται, άλλες εφαρμόζονται πλημμελώς, χωρίς όμως ποτέ να καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά αυτή τη μάστιγα.
Δεν αρκεί μόνον η θέσπιση νόμων, αλλά απαιτείται η αμερόληπτη εφαρμογή τους.
Τα γήπεδα παραμένουν ανοχύρωτα και οι περισσότερες κάμερες «χαλασμένες», ενώ ελάχιστες είναι οι λέσχες που λειτουργούν βάσει του νόμου.
Και κάτι ακόμη πολύ σημαντικό:
(;) Πόσος χρόνος μπορεί να μεσολαβήσει μέχρι να τελεσιδικήσει μια υπόθεση οπαδικής βίας;
Οπως αποδεικνύεται, τα γρανάζια της απονομής Δικαιοσύνης κινούνται αργά.
Οι 36 κατηγορούμενοι για τα σοβαρά επεισόδια στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, στον τελικό Κυπέλλου μεταξύ ΠΑΟΚ και ΑΕΚ το 2017, δεν έχουν καθίσει ακόμη στο εδώλιο.
Έπειτα από δύο αναβολές, η δίκη τους έχει προσδιοριστεί για τον Μάιο στον Βόλο.
Εις βάρος ενός εκ των συλληφθέντων για τη φονική επίθεση κατά του Άλκη Καμπανού εκκρεμούν παλαιότερες κατηγορίες για πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών σε δύο οπαδούς του Άρη.
Φέρεται να τους είχε χτυπήσει με μαχαίρι το 2019 στο ίδιο σημείο στη Θεσσαλονίκη.
Αδίκημα για το οποίο δεν έχει ακόμη δικαστεί.
Εμείς στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύουμε ότι η αντιμετώπισή της βίας και η διασφάλιση της προστασίας απαιτεί συνδυασμένη στόχευση και συνεργασία της κοινωνίας, της πολιτείας και του ποδοσφαίρου.
Το πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπιστεί στη ρίζα του.
Αυστηρά και υπεύθυνα!

Προηγούμενο άρθροΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΣΕΑ
Επόμενο άρθροΒασίλης Βιλιάρδος – Ολομέλεια 23/02/2022