Σοφία Ασημακοπούλου – Ολομέλεια 03/11/2022

Η Σαουδική Αραβία έχει μία από τις χειρότερες θέσεις αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα στον κόσμο εδώ και δεκαετίες.

Χρόνο με το χρόνο οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, αναφέρουν τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, καθώς σύμφωνα με τη νομοθεσία της χώρας πολλά εξ αυτών, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας του λόγου και του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη, περιορίζονται ή δεν παρέχονται καν.

Παρά το γεγονός ότι έχουν σημειωθεί κάποιες συμβολικές πρόοδοι, όπως η παροχή δυνατότητας στις γυναίκες να οδηγούν, αυτές στην πραγματικότητα, είναι απλώς συμβολικές προσπάθειες συγκάλυψης της πραγματικότητας.

Οι γυναίκες παραμένουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Εξακολουθούν να μην μπορούν να παντρευτούν ή να λάβουν υγειονομική περίθαλψη χωρίς την άδεια των ανδρών κηδεμόνων τους.

Αυτή η κηδεμονία υπάρχει εδώ και δεκαετίες και ο υπόλοιπος κόσμος δυστυχώς την ανέχεται.

Όλα αυτά προφανώς και δεν γίνεται να τα επαινούμε εν έτει 2022.

Ο πολιτισμός δεν είναι μόνο τα αρχιτεκτονικά δημιουργήματα, τα σπουδαία αγάλματα και οι θεατρικές παραστάσεις.

Απλώνεται παντού γύρω μας στην καθημερινή ζωή και είναι υποκριτικό να κλείνουμε τα μάτια σε πρακτικές που θα έπρεπε να έχουν εξαλειφθεί.

Παρά το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία καταβάλλει προσπάθειες ούτως ώστε να «ικανοποιήσει» εντός εισαγωγικών την διεθνή κοινή γνώμη, θα πρέπει σε κάποιο βαθμό να αντιμετωπίσουμε με σκεπτικισμό τα κίνητρα της χώρας για τις μικρές αλλαγές που θα έπρεπε να ήταν αυτονόητες στις μέρες μας.

Με άλλα λόγια, αυτά τα μικρά βήματα, όπως και η σχετικά πρόσφατη δημιουργία Υπουργείου Πολιτισμού στη χώρα, κινούνται μεν σε θεμιτή κατεύθυνση, όμως, δεν γίνεται να παραβλέψουμε το γεγονός ότι αντιπροσωπεύουν μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

Διατηρούμε σοβαρές επιφυλάξεις αναφορικά με το παρόν μνημόνιο, καθώς η χώρα μας δεν ξέρουμε κατά πόσον μπορεί να ωφεληθεί στο κομμάτι του Πολιτισμού, από ένα κράτος που μόλις πριν λίγα χρόνια ίδρυσε σχετικό Υπουργείο.
Σαφή ερωτηματικά υπάρχουν για το Άρθρο τέταρτο, όσον αφορά στην ανταλλαγή αξιωματούχων και εμπειρογνωμόνων, τη διοργάνωση εκπαιδευτικών προγραμμάτων, εργαστηρίων, σεμιναρίων κ.λπ.
(;) Ποιο το είναι το μέγεθος της επιβάρυνσης του προϋπολογισμού;
Ειδικά την περίοδο που διανύουμε, που η ακρίβεια μαστίζει τα ελληνικά νοικοκυριά, αυτά δεν πρέπει επ ουδενί να μένουν γενικά και αόριστα.
Οι ίδιες επιφυλάξεις και τα ίδια ερωτηματικά ισχύουν και για το άρθρο πέμπτο, όπου ορίζεται ότι κάθε μέρος, με την επιφύλαξη των διαθέσιμων πόρων του, αναλαμβάνει το οικονομικό κόστος της εκπλήρωσης των υποχρεώσεών του στο πλαίσιο του υπό κύρωση Μνημονίου Κατανόησης.
(;) Πότε θα το μάθουμε αυτό το κόστος;
(;) Αφού ψηφιστεί;
Ψήφος εν λευκώ με τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων, δεν νοείται!
Με το άρθρο έβδομο, προβλέπεται η φιλική διευθέτηση μέσω της διπλωματικής οδού, οποιασδήποτε διαφοράς ήθελε προκύψει από την εφαρμογή της παρούσας συμφωνίας.

Σε όλες τις συμβάσεις μπορεί να υπάρξουν διαφωνίες, οι οποίες μπορεί επίσης να τύχει να χρειαστεί να μεσολαβήσει κάποια Επιτροπή για την επίλυσή τους.

Το να απαγορεύεται η προσφυγή σε δικαστήριο ή Επιτροπή για την διευθέτηση τυχόν διαφορών, είναι αν μη τι άλλο ιδιαιτέρως δεσμευτική επιλογή.

Τα δύο μέρη προσδιορίζουν μεταξύ άλλων τις οικονομικές τους υποχρεώσεις, όπως επισημαίνεται στο άρθρο ένατο, χωρίς να υπάρχει πάλι κάποιος έστω προσδιοριστικός παράγοντας των υποχρεώσεων αυτών ή έστω μία τάξη μεγέθους.

Στο άρθρο δεύτερο αναφορικά με την έγκριση Προγραμμάτων και Παραρτημάτων, του Μνημονίου Κατανόησης, αυτά θα εγκρίνονται με κοινή απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού και των κατά περίπτωση αρμόδιων Υπουργών.

Είμαστε ξεκάθαρα αντίθετοι σε τέτοιου είδους εξουσιοδοτικές διατάξεις.

Τα θέματα των διμερών σχέσεων της χώρας πρέπει να περνούν από τη Βουλή, τελεία και παύλα.

Εμείς στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ πιστεύουμε ότι ο πολιτισμός μας, ως το άθροισμα των πνευματικών και υλικών έργων, της παιδείας, της μόρφωσης, των αξιών, των παραδόσεων και των εθίμων του λαού μας, έχει ανάγκη από ανάδειξη και προστασία, περισσότερο από ποτέ και επιφυλασσόμαστε αν τέτοιου είδους μνημόνια οδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Ας μην ξεχνάμε τέλος ότι η εθνική αιμορραγία από την φυγή των 650.000 και πλέον νέων της πατρίδας μας στο εξωτερικό που αναγκάστηκαν να αναζητήσουν μια αξιοπρεπή εργασία και ένα ασφαλές εργασιακό περιβάλλον, πρέπει επιτέλους να θεραπευτεί και να ανατραπεί με την παροχή περισσότερων κινήτρων για την επιστροφή τους.

Προηγούμενο άρθροΑναστασία Αικατερίνη Αλεξοπούλου – Ολομέλεια 03/11/2022
Επόμενο άρθροΚυριάκος Βελόπουλος – Δηλώσεις από τα Χανιά 03/11/2022