Το παρόν νομοσχέδιο, χαρακτηρίζεται από προχειρότητα και ασάφεια στις επιμέρους διατυπώσεις και φυσικά από την έλλειψη οικονομοτεχνικής μελέτης.
Τα μουσεία είναι ήδη λειτουργικά και επωμίζονται μεγάλο βάρος.
Θα μπορούσαν αντί να αλλάξουν σύσταση να στελεχωθούν με περισσότερο εξειδικευμένο προσωπικό αλλά και με υλικοτεχνικές υποδομές.
Σε άλλες χώρες όπως η Ολλανδία και η Γερμανία, η μετάβαση από το ένα καθεστώς στο άλλο και η νομοθέτηση διήρκεσαν περί τα πέντε χρόνια, χωρίς μάλιστα να απουσιάζει η απαραίτητη χρηματοοικονομική μελέτη για τη δομή και βιωσιμότητα των Μουσείων μετά την εφαρμογή του προτεινόμενου μοντέλου, σύμφωνα με την Ένωση Αποφοίτων της ΕΣΔΔΑ (Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης).
Η κ. Καραμανώφ, πρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας και αντιπρόεδρος ΣτΕ επί τιμή, επισημαίνει, όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά, ότι «καταρχάς η νομοθετική αυτή πρωτοβουλία δεν τεκμηριώνει την ανάγκη της» και συνεχίζει λέγοντας ότι «σε κάθε περίπτωση, η επιχειρούμενη ρήξη δημιουργεί σοβαρά συνταγματικά προβλήματα.
Το Σύνταγμα ρητά επιφυλάσσει τρεις δημόσιους σκοπούς, τη στοιχειώδη και μέση παιδεία (άρθ. 16), τη χωροταξία και την προστασία της πολιτιστικής κληρονομίας (άρθ. 24), αποκλειστικά και μόνο στο νομικό πρόσωπο του ίδιου του Κράτους, δηλαδή στα καθ’ ύλην αρμόδια υπουργεία.
Όπως έχει κριθεί από το ΣτΕ, οι τρεις αυτοί δημόσιοι σκοποί δεν μπορούν να ανατίθενται όχι μόνο σε ιδιώτες, φυσικά ή νομικά πρόσωπα, αλλά ούτε σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου».
Η κ. Καραμανώφ δίνει έμφαση και στο σκοπό των αρχαιολογικών μουσείων της χώρας που «σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ειδικός, αυτοτελής και αυτόνομος σε σχέση με τη δημόσια πολιτική διοίκησης και διαχείρισης της αρχαιολογικής μας κληρονομιάς, ώστε να μπορεί να αποσπαστεί από το υπουργείο Πολιτισμού και να ανατεθεί σε αυτοτελές, ανεξάρτητο και αυτοδιοίκητο νομικό πρόσωπο».
(;) Πλήγμα θα υποστεί και ο αναγκαίος συντονισμός μεταξύ Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και Μουσείων, όπως επισημαίνει η επίτιμη αντιπρόεδρος του ΣτΕ κ. Καραμανώφ μέσα από ένα απλό παράδειγμα: «αν για παράδειγμα προκύψει διαφωνία για τη μεταχείριση ενός αντικειμένου ή μιας συλλογής, ποιος θα έχει τον τελευταίο λόγο;
(;) Η αρμόδια επαγγελματική Διοίκηση, δηλαδή η Αρχαιολογική Υπηρεσία, ή το Διοικητικό Συμβούλιο του Μουσείου στο οποίο θα ανήκει πλέον η αποφασιστική αρμοδιότητα για τη διοίκηση και διαχείριση των αντικειμένων αυτών;».
Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο τον τελευταίο καιρό δέχεται τα βέλη των επικριτών του ως προς την εξωστρέφεια και την επισκεψιμότητά του.
Συχνά το συγκρίνουν με τον «πρωταθλητή» των μουσείων της Αθήνας, το Μουσείο Ακρόπολης.
Ωστόσο, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο το 2009 δέχτηκε 258.139 επισκέπτες και μέσα σε μια δεκαετία κατάφερε να τους υπερδιπλασιάσει, φτάνοντας τους 608.876 επισκέπτες το 2019.
Όσο για τις δράσεις και την εξωστρέφεια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, από το 2009, τη χρονιά που ανανέωσε τις μόνιμες εκθέσεις του, μέχρι το 2022, έχει διοργανώσει 13 μεγάλες διεθνείς περιοδικές εκθέσεις, από τις οποίες τρεις ταξίδεψαν στο εξωτερικό με μεγάλη επιτυχία.
Στο ίδιο χρονικό διάστημα, το Μουσείο Ακρόπολης ως ΝΠΔΔ πραγματοποίησε 5 περιοδικές εκθέσεις.
Τα μαθητικά εκπαιδευτικά προγράμματα του Εθνικού Αρχαιολογικού παρακολουθούν περίπου 5 χιλιάδες παιδιά κάθε χρόνο, και εκτελούνται από μόλις 2 υπαλλήλους του μουσείου.
Σε ένα τόσο θεμελιώδες ζήτημα όσο είναι η πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μας δεν χωρούν ούτε αυθαιρεσίες, ούτε πειραματισμοί, ούτε ιδιωτικοποιήσεις!
