Ο Βασίλης Βιλιάρδος, Βουλευτής Επικρατείας της Ελληνικής Λύσης, κατά τη συζήτηση στην Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου στις 23/11/2021, του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων «Στρατηγικές επενδύσεις και βελτίωση του επενδυτικού περιβάλλοντος μέσω της επιτάχυνσης διαδικασιών στις ιδιωτικές και στρατηγικές επενδύσεις και δημιουργία πλαισίου για τις εταιρείες τεχνοβλαστούς»
Έγιναν οι εξής παρατηρήσεις :
– Το νομοσχέδιο παρουσιάζεται ως αναπτυξιακό επειδή δρομολογεί μία ακόμη διαφοροποίηση στις ρυθμίσεις και τις στρατηγικές επενδύσεις. Το βασικό του μειονέκτημα είναι η αοριστία στο κυριότερο σημείο του, δηλαδή, στο ποιοι ακριβώς είναι οι στρατηγικοί τομείς και οι κατευθύνσεις της οικονομίας μας.
– Εμπεριέχει βέβαια μία σημαντική καινοτομία που αφορά την ίδρυση τεχνοβλαστών ανωνύμων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, στο τρίτο μέρος και στα άρθρα 51 έως 65. Ένα πλαίσιο που υπάρχει προ πολλού παγκοσμίως και που το έχει απόλυτη ανάγκη η χώρα μας. Απόλυτη ανάγκη επειδή πρέπει να διατηρήσει τους νέους πτυχιούχους στην επικράτειά της. Επιπλέον, να αντιστρέψει το brain drain που μας έχει κοστίσει πάνω από 100 δισεκατομμύρια ευρώ σε δαπάνες εκπαίδευσης, με τις οποίες οι 650.000 περίπου νέοι μας που έφυγαν, προίκισαν τις χώρες υποδοχής τους καθώς επίσης πάνω από 30 δισεκατομμύρια ευρώ ετήσιο ΑΕΠ.
– Ο κύριος όγκος των ρυθμίσεων του νομοσχεδίου αφορά, δυστυχώς, τις στρατηγικές επενδύσεις που στην ουσία έχουν σχέση με ένα παρωχημένο μοντέλο εξυπηρέτησης κοινοτικών ενισχύσεων, όπως της Πράσινης και Ψηφιακής ατζέντας του Ταμείου Ανάκαμψης και των ΕΣΠΑ.
– Επίσης, τουριστικών εγκαταστάσεων που πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό πως δεν μπορούν να αποτελούν τη βασική απάντηση, όσον αφορά την ανάπτυξη στη χώρα μας, αφού πρόκειται για ένα μοντέλο φθηνών αφίξεων που εξυπηρετεί, κυρίως, τους ξένους εκμεταλλευτές των σχετικών υποδομών μας.
– Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα είναι επενδύσεις στον πρωτογενή της τομέα, στη μεταποίηση και γενικότερα στη βιομηχανία αν μη τι άλλο τουλάχιστον για λόγους τροφικής επάρκειας και για τον τουρισμό, κάτι που όμως απαιτεί όραμα. Όραμα που, δυστυχώς, δεν υπάρχει υπενθυμίζοντας πως ο Υπουργός Ανάπτυξης στην ερώτησή μας για τις αποζημιώσεις του Diesel Gate όπου ζητήσαμε να διεκδικηθεί τουλάχιστον η παραγωγή αυτοκινήτων στην Ελλάδα, απάντησε πως είναι μικρή χώρα μας για την παραγωγή αυτοκινήτων, όταν είναι η μοναδική σχεδόν στην Ε.Ε. χωρίς αυτοκινητοβιομηχανία, ενώ αποτελεί έναν βασικό πυρήνα ανάπτυξης της Πορτογαλίας, για παράδειγμα.
– Δυστυχώς, δεν είδαμε καμία αναφορά στην αμυντική μας βιομηχανία, τουλάχιστον, για αναπτυξιακούς σκοπούς.
– Θα έπρεπε, βέβαια, να επιλυθούν προηγουμένως άλλα προβλήματα όπως, το τι θα παράγει η βιομηχανία, με τι κόστος ενέργειας, τι θα εξάγουμε εκμεταλλευόμενοι τα ανταγωνιστικά μας πλεονεκτήματα- όπως το νικέλιο της ΛΑΡΚΟ μοναδικό στην Ε.Ε. μαζί με τη Φιλανδία- τι θα συμφέρει να εισάγουμε αντί να παράγουμε και ούτω καθεξής. Κάτι τέτοιο απαιτεί, βέβαια, δουλειά και σχεδιασμό αντί να περιμένουμε τους επενδυτές προσφέροντάς τους «γη και ύδωρ», όπως στην περίπτωση του Ομίλου Λάτση.
– Σε σχέση τώρα με την ανάπτυξη των τεχνοβλαστών, των εταιρειών, δηλαδή, από ερευνητές και προσωπικό των ΑΕΙ, αποτελεί ένα θετικό βήμα το οποίο εκτός των άλλων ,λύνει το θέμα του ασυμβίβαστου των καθηγητών των ΑΕΙ όσον αφορά τη συμμετοχή τους σε εταιρείες.
– Οι διατάξεις για τους τεχνοβλαστούς δεν φτάνουν από μόνες τους για να επιτευχθεί η ανάπτυξη, ενώ δεν συμφωνούμε με τις ρυθμίσεις για την εξυπηρέτηση των τουριστικών εγκαταστάσεων και των κοινοτικών κονδυλίων, με τις οποίες παρακάμπτονται όλοι οι κρατικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί με συνοπτικές διαδικασίες και με ελέγχους από τρίτους, χωρίς να υπάρχει κανένας στρατηγικός σχεδιασμός, ούτε φυσικά με τις υπερεξουσίες σε Υπουργούς.
