Ο Βασίλης Βιλιάρδος, Βουλευτής Επικρατείας της Ελληνικής Λύσης, κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής στις 24/05/2022, σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών «Κίνητρα ανάπτυξης επιχειρήσεων μέσω συνεργασιών και εταιρικών μετασχηματισμών».
Έγιναν οι εξής παρατηρήσεις :
– Το ενδιαφέρον της αγοράς για το νομοσχέδιο είναι πολύ μικρό, κρίνοντας μεταξύ άλλων από το ότι είχε μόλις είκοσι δύο σχόλια στη διαβούλευση, παρά το ότι διήρκησε έναν ολόκληρο μήνα.
– Εύλογα, λοιπόν, στη συζήτηση επί της αρχής είπαμε πως δεν θα βοηθήσει καθόλου την οικονομία, αλλά μόνο τις μεγάλες επιχειρήσεις όσον αφορά στις εξαγορές, όπου στην πλειοψηφία τους πρόκειται για εξαγορές ελληνικών εταιρειών από ξένες ή και ξεπουλήματα κρατικών επιχειρήσεων.
– Εν προκειμένω, η λέξη «ξεπούλημα», που παρεξήγησε στην Επιτροπή ο Υπουργός, είπαμε πως δεν είναι δική μας, αλλά της «Guardian» σε άρθρο της για το ξεπούλημα της Ελλάδας από το 2015.
– Το σωστό, πάντως, θα ήταν να εξετάσουμε τους λόγους για τους οποίους έχουν αποχωρήσει μαζικά οι ελληνικές επιχειρήσεις, καθώς επίσης τα παιδιά μας, ακόμη και σε χώρες των Βαλκανίων που κάποτε ήταν κατά πολύ φτωχότερες της Ελλάδας. Εκεί πρέπει να βρούμε λύσεις, σταματώντας, εν πρώτοις, την αιμορραγία, αντί να εθελοτυφλούμε, αναφερόμενοι σε ξένες επενδύσεις, έτσι ώστε να μη συνεχιστεί η αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της πατρίδας μας, που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
– Αρκεί να συγκρίνουμε τη χώρα μας με την Ιρλανδία, μέλος της Ευρωζώνης, στην οποία επίσης επιβλήθηκε μνημόνιο, ένα όμως μόνο, όπου όμως, ενώ το 2008 το δικό μας ΑΕΠ ήταν στα 354 δισεκατομμύρια δολάρια και της Ιρλανδίας πολύ χαμηλότερο, στα 274 δισεκατομμύρια δολάρια, το 2020 της Ιρλανδίας ήταν 426 δισεκατομμύρια δολάρια και της Ελλάδας 189 δισεκατομμύρια δολάρια, . Από 274 δισεκατομμύρια δολάρια το 2008 αυξήθηκε στα 426 δισεκατομμύρια δολάρια της Ιρλανδίας, ενώ της Ελλάδας, όπως είπαμε, από 354 δισεκατομμύρια δολάρια κατέρρευσε στα 189 δισεκατομμύρια δολάρια. Δεν πρόκειται, αλήθεια, για τον ορισμό της οικονομικής αποτυχίας;
– Αυτό και μόνο θα έπρεπε να μας κάνει να ντρεπόμαστε, κυρίως όμως να καταλάβουμε το μέγεθος των ζημιών που προκάλεσαν στην οικονομία μας τα κόμματα που κυβέρνησαν, η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, η συγκυβέρνηση των δύο και βέβαια, τέλος, ο ΣΥΡΙΖΑ, η «τρόικα εσωτερικού», δηλαδή, η οποία αποδείχτηκε δυστυχώς πολύ χειρότερη από την Τρόικα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών, κατά πολύ χειρότερη.
– Θεωρούμε δε εντελώς αδιανόητες τις συνεχείς θριαμβολογίες του οικονομικού επιτελείου, όταν το «κόκκινο» ιδιωτικό χρέος μας πλησιάζει στα 300 δισεκατομμύρια ευρώ, σε επίπεδα ρεκόρ δηλαδή στην παγκόσμια ιστορία, το δημόσιο χρέος μας τα 400 δισεκατομμύρια, το εξωτερικό έχει υπερβεί τα 560 δισεκατομμύρια, τα δίδυμα ελλείμματά μας συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία κ.ο.κ. Χειρότερα, πραγματικά, δεν γίνεται!
– Όσον αφορά στις συνεχείς αναφορές στην αναβάθμιση της χώρας μας, θυμίζοντας πως η Moody’s μάς διατηρεί σταθερά τρεις θέσεις κάτω από την επενδυτική βαθμίδα, βαθμολογείται μόνο η προθυμία της Κυβέρνησης να ξεπουλήσει τα πάντα, καθώς επίσης να προσφέρει ό,τι της ζητηθεί, χωρίς κανένα αντάλλαγμα, όπως τις βάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και τι θα δούμε αργότερα.
– Εμείς, πάντως, από την πρώτη μέρα που μπήκαμε στη Βουλή, τονίσαμε την ανάγκη εκπόνησης ενός σωστού Κρατικού Ισολογισμού, αφού αυτός που υπάρχει είναι κυριολεκτικά για τα σκουπίδια, όπως έχουμε τεκμηριώσει δεκάδες φορές.
– Πώς μπορεί να επιβιώσει μια χώρα που εκλιπαρεί συνεχώς για δανεικά σαν τον ζητιάνο έναντι υπέρογκων ανταλλαγμάτων και παρά το ότι η Ελλάδα είναι πάμπλουτη και μπορεί εύκολα να ευημερήσει, εάν σταματήσει επιτέλους η κακοδιαχείριση, καθιστώντας αξιοπρεπείς και υπερήφανους τους πολίτες της;
– Δυστυχώς τώρα, η Κυβέρνηση διακρίνεται σταθερά από μία περίεργη προκατάληψη εναντίον των μικρών επιχειρήσεων με κριτήριο τις συνεχείς αναφορές της στο ότι ή θα κλείσουν ή θα συγχωνευτούν.
– Δεν αναφέρει, όμως, ότι σε μία τέτοια εξέλιξη συνέβαλαν τα αχρείαστα lockdowns που κόστισαν στη χώρα μας 43 δισεκατομμύρια δανεικά, ενώ οφείλουμε να τονίσουμε ότι κοινωνική πολιτική με δανεικά δεν γίνεται. Η κοινωνική πολιτική ποτέ δεν γίνεται με δανεικά, πόσο μάλλον όταν τα δανεικά δεν είναι τίποτε άλλο από μελλοντικοί φόροι και με δυσανάλογα ανταλλάγματα στους ξένους.
– Μόνο για τις επιχειρήσεις του ενεργειακού καρτέλ των τεσσάρων ολιγαρχών έχει ευαισθησία η Κυβέρνηση και δεν μείωσε ακόμη τη ρήτρα αναπροσαρμογής, για να μην χρεοκοπήσουν, όπως έχει τονίσει στο παρελθόν ο Υπουργός Ανάπτυξης. Γιατί δεν έχει την ίδια ευαισθησία για τις ΔΕΚΟ που ξεπουλιούνται με τη μέθοδο Χατζηδάκη, με τον τεμαχισμό τους, δηλαδή, σε μικρότερες, όπως της ΔΕΗ σε ΔΕΔΔΗΕ και ΑΔΜΗΕ, της ΔΕΠΑ σε ΔΕΠΑ Εμπορίας-Υποδομών ή του ΟΣΕ σε ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΕΕΣΤΥ, ΓΑΙΑΟΣΕ και ούτω καθεξής; Γιατί σε αυτές τις επιχειρήσεις επιλέγεται ο τεμαχισμός, ενώ το σχέδιο νόμου θέλει να στηρίξει τη συγκέντρωση; Δεν αποδυναμώνονται έτσι αυτές;
