Ο Βασίλης Βιλιάρδος, Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής στις 01/12/2022, σχεδίου νόμου του Υπουργείου Υγείας: «Δευτεροβάθμια περίθαλψη, ιατρική εκπαίδευση, μισθολογικές ρυθμίσεις για τους ιατρούς και οδοντιάτρους του Εθνικού Συστήματος Υγείας και λοιπές διατάξεις αρμοδιότητας του Υπουργείου Υγείας».
Έγιναν οι εξής παρατηρήσεις:
– Επιγραμματικά στο νομοσχέδιο για το ΣΔΙΤ-ΕΣΥ εφαρμόζει στην ουσία τις βασικές κατευθύνσεις της μελέτης της διαΝΕΟσις από το 2016, με τον τίτλο «Η υγεία των Ελλήνων στην κρίση», καθώς επίσης των δύο πρόσφατων μελετών από το 2020 και το 2021 με τους τίτλους, για να τους βρίσκει κανείς, «Η ανασυγκρότηση του Εθνικού Συστήματος Υγείας» και «Το νέο ΕΣΥ: «Η ανασυγκρότηση του Εθνικού Συστήματος Υγείας στην εποχή της πανδημίας»». Αυτές είναι οι μελέτες και αυτές ακριβώς εφαρμόζει το νομοσχέδιο.
– Οι εργασίες δε αυτές υιοθετούν τις κατευθύνσεις της μελέτης Πισσαρίδη για την πρωτοβάθμια υγεία, καθώς επίσης για τα ΣΔΙΤ, δηλαδή για τις συμπράξεις του ιδιωτικού με το δημόσιο τομέα. Αυτός είναι προφανώς ο λόγος για τον οποίο η Κυβέρνηση δεν στελέχωσε το ΕΣΥ την εποχή της πανδημίας. Επειδή, δηλαδή είχε σκοπό να δρομολογήσει ΣΔΙΤ, που δυστυχώς θα οδηγήσουν στην περαιτέρω υποβάθμιση της δημόσιας υγείας.
– Κατά την πάγια άποψή μας πάντως όπως τεκμηριώθηκε μεταξύ άλλων από την υπόθεση της Κιβωτού, οι κοινωφελείς κλάδοι δεν υπηρετούνται σωστά από τους ιδιώτες. Οπότε θα πρέπει να παραμένουν στο δημόσιο.
– Σε κάθε περίπτωση, το σημερινό σχέδιο νόμου είναι προσχηματικό με την έννοια πως ο απώτερος στόχος του είναι η περαιτέρω μείωση της δαπάνης για την υγεία, ως ποσοστό του ΑΕΠ, αφού δεν αυξάνεται όπως θα έπρεπε η στελέχωση και οι αποδοχές, έτσι ώστε να εξυπηρετείται το μη βιώσιμο χρέος μας που σύντομα θα υπερβεί τα 400 δισεκατομμύρια ευρώ. Θα το λέμε συνεχώς, είναι 400 δισεκατομμύρια ευρώ.
– Το χειρότερο όλων είναι όμως ότι δεν υπάρχει σωστός σχεδιασμός, ούτε κοστολόγηση οπότε δεν θα λειτουργήσει το νομοσχέδιο προς όφελος της κοινωνίας και της δημόσιας υγείας, ούτε βέβαια του ΕΣΥ και του προσωπικού του.
– Σε δύο μόνο άρθρα, με το 7, έχουμε ουσιαστικά μια ομολογία της αποτυχίας του συστήματος υγείας και γενικότερα του οικονομικού μοντέλου της Κυβέρνησης, αφού όπου δεν υπάρχει πλήρωση θέσεων θα προκηρύσσονται ως άγονες. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι η μη ύπαρξη εντατικολόγων ή ενδιαφερομένων για την επαρχία, όπως είχε ισχυριστεί σχετικά πρόσφατα ο Πρωθυπουργός, αλλά οι εξευτελιστικές στην κυριολεξία αμοιβές. Πώς να μην υπάρχουν στις δύο αυτές περιπτώσεις όταν σε αρκετά νησιά δεν μπορούν να βρουν ούτε κατοικία με τον μισθό τους;
– Κάτι ανάλογο δε ισχύει και για τους στρατιωτικούς, όπου ο Πρόεδρος του ΔΣ της ΠΟΜΕΝΣ κατηγόρησε χθες την Κυβέρνηση πως δεν σέβεται τις Ένοπλες Δυνάμεις και τις εμπαίζει.
– Με το άρθρο 10 τώρα έχουμε μια αλλαγή του καθεστώτος που κατέκρινε την ιδιωτική εργασία των γιατρών του ΕΣΥ με την αποδοχή της λειτουργίας ιδιωτικών ιατρείων εντός των νοσοκομείων. Θα έχουν όμως έτσι οι γιατροί κίνητρο για να συμπληρώσουν τα έσοδά τους εξυπηρετώντας με αυτόν τον τρόπο τους ασθενείς. ή μήπως αντικίνητρο να εργάζονται στα πλαίσια της δημόσιας υπηρεσίας το πρωί; Αυτό τουλάχιστον, το δεύτερο δηλαδή, μας έχουν ενημερώσει γραπτά οι γιατροί πως θα συμβεί, οπότε δεν έχουμε κανένα λόγο να τους αμφισβητήσουμε.
– Ένα άλλο άρθρο δε που υποδηλώνει την ελλιπή οργάνωση καθώς επίσης ενδεχομένως τη μη επαρκή χρηματοδότηση του ΕΣΥ είναι η δυνατότητα διακομιδών από ιδιώτες, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή κοστολόγηση. Δεν πρέπει να είναι σαφείς οι όροι με τους οποίους θα παρασχεθεί αυτή η υπηρεσία;
– Θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα θέμα που βασανίζει την ελληνική κοινωνία, εάν είναι σωστή βέβαια η πληροφόρησή μας, ενώ θα μπορούσε να επιλυθεί σχετικά εύκολα από την Κυβέρνηση. Αναφέρομαι στην απουσία πρόβλεψης για τη σύσταση και λειτουργία δημοσίων δομών διαχείρισης των αυτιστικών ανήλικων, παιδιών και εφήβων, με ροπή στη βία η οποία αποτελεί μια τραγική παράληψη και του φετινού προϋπολογισμού. Ειδικότερα, το σύστημα δημοσίων δομών υποστήριξης και διαχείρισης αυτής της υπερβολικά διαδεδομένης αναπηρίας στον πληθυσμό της χώρας, όπου η βία κατά την εφηβεία κυρίως σε πολλά αγόρια αποτελεί συχνά έναν απρόσκλητο κυριολεκτικά επισκέπτη, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο.
– Η προκαλούμενη αυτή κοινωνικής φύσης καταστροφή λόγω ξεκάθαρης αμέλειας της Πολιτείας επεκτείνεται και στους γονείς, οι οποίοι επειδή δεν μπορούν να εμπιστευτούν τα συγκεκριμένα ΑμΕΑ παιδιά τους σε δημόσιες δομές, ενώ οι ελάχιστες ιδιωτικές απαιτούν πολλά χρήματα για την παροχή της κατάλληλης φροντίδας, αποσύρονται από τον ενεργό οικονομικό ρόλο του εργαζομένου ή του επαγγελματία. Έτσι, η βλάβη για το δημόσιο συμφέρον είναι πολλαπλή, ενώ έχουν σημειωθεί πολλά οικογενειακά δράματα, τα οποία, δυστυχώς, δεν βλέπουν το φως της επικαιρότητας.
