Κυριότερα μέρη του οικονομικού προγράμματος της Ελληνικής Λύσης

100

(1) Νοικοκύρεμα της Ελλάδας με Ισολογισμό δημοσιευμένο στο διαδίκτυο, έτσι ώστε οι Πολίτες να γνωρίζουν όχι μόνο τι χρωστάει το δημόσιο, αλλά και τι έχει στην ιδιοκτησία του, αξιολογημένα με τις εκάστοτε τιμές που διαμορφώνονται – από οικόπεδα και ακίνητα, έως σχολεία, δρόμους και κρατικές εταιρείες. Διπλογραφικό λογιστικό σύστημα, ηλεκτρονική διεκπεραίωση, επαναφορά του θεσμού των Γενικών Διευθυντών κλπ.

(2) Υιοθέτηση ενός δίκαιου και ανταγωνιστικού με τις γύρω χώρες φορολογικού συστήματος, με μέτρα που αναφέρονται στη φορολογική πολιτική της Ελληνικής Λύσης, παράλληλα με την ενίσχυση του ελεγκτικού μηχανισμού και την υιοθέτηση ενός πλαισίου, φιλικού προς τις επιχειρήσεις – με έναν αποτελεσματικό δημόσιο τομέα.

(3)  Παραγωγή πλούτου, με κέντρο βάρους των Πρωτογενή τομέα (κεντρικός σχεδιασμός), μαζί με τη μεταποίηση του (η Ολλανδία εξάγει πάνω από 100 δις, η Ελλάδα κάτω από 6 δις €), καθώς επίσης τον Τουρισμό – όπου οι δύο αυτοί τομείς πρέπει να λειτουργήσουν ως «Μπουτίκ», με ποιοτικά προϊόντα, εκμεταλλευόμενοι τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της χώρας μας. Τρίτος πυλώνας η Ναυτιλία, με τη δημιουργία των σωστών υποδομών για να προσελκυσθεί αρχικά η διαχείριση πλοίων – τομέας που μπορεί να προσφέρει ΑΕΠ πάνω από 25 δις € και 500.000 θέσεις εργασίας σύμφωνα με μελέτη της E&Y.

(4) Επί πλέον παραγωγή πλούτου (α) από την επαναλειτουργία των ναυπηγείων (β) από την αμυντική βιομηχανία/ασφάλεια, με την επαναδραστηριοποίηση μονάδων που έχουν κλείσει (γ) από τη βιομηχανία/καινοτομία που απαιτούν επίσης κεντρικό σχεδιασμό (δ) από την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων που είναι σε θέση να παράγουν ΑΕΠ της τάξης των 9 δις €, έσοδα του δημοσίου ίσα με έναν ετήσιο ΕΝΦΙΑ και 100.000 θέσεις εργασίας (ε) από την ιδιωτική Υγεία και (στ) από τα ενεργειακά αποθέματα/αγωγούς/ανανεώσιμες πηγές. Στόχος ένα πλεονασματικό εμπορικό ισοζύγιο με τη μείωση των εισαγωγών, με την κατανάλωση μόνο ελληνικών προϊόντων, με την κάλυψη των αναγκών των ξενοδοχείων με εγχώρια προϊόντα στο 75% όπως η Ιταλία από 15% σήμερα και με την αύξηση των εξαγωγών.

(5)  Άμεση δρομολόγηση ενός ιδιωτικού συμπληρωματικού νομίσματος, όπως αυτά που κυκλοφορούν στην Ελβετία ή στη Γερμανία – έτσι ώστε να αυξηθεί η ρευστότητα στη χώρα. Επίλυση του προβλήματος των ενυπόθηκων κόκκινων δανείων, κυρίως της πρώτης κατοικίας (περί τα 12 δις €), μέσω ενός κρατικού οργανισμού διαχείρισης κατά τα πρότυπα των Η.Π.Α. το 1933, ο οποίος θα τα εξαγοράσει στο ποσοστό των προβλέψεων των τραπεζών (48% της αξίας τους έως πρόσφατα) για να μη μειωθούν τα κεφάλαια τους – παράλληλα με την ίδρυση μίας κρατικής επενδυτικής τράπεζας του τύπου της ΕΤΒΑ του παρελθόντος ή της γερμανικής KfW, με κεφάλαια περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου, μέσω της οποίας θα ιδρυθεί ο οργανισμός διαχείρισης κόκκινων δανείων.

(6)  Σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων, έως ότου ανακτήσουν οι κρατικές επιχειρήσεις την πραγματική τους αξία, με την ταυτόχρονη προώθηση μέτρων εξυγίανσης τους – με εξαίρεση από τις ιδιωτικοποιήσεις τις κοινωφελείς και τις στρατηγικές δημόσιες εταιρείες, όπως η ΕΥΔΑΠ, η ΔΕΗ κλπ. Ιδιαίτερη σημασία στη ΔΕΗ που έχει απαξιωθεί συστηματικά και σκόπιμα, με στόχο το ξεπούλημα της, όταν θα μπορούσε να λειτουργεί με 1 δις € ετήσια κέρδη όπως η πορτογαλική και να έχει χρηματιστηριακή αξία 12 δις €.

(7)  Εθνικά Συμβούλια (α) Διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών και (β) Αντιμετώπισης του δημοσίου χρέους που θα επιτρέψει την αντίστοιχη του ιδιωτικού – με αγωγή αποζημίωσης εναντίον της Τρόικα, σύμφωνα με το άρθρο 340 του Μάαστριχτ.

Από την ομάδα της Οικονομικής Επιτροπής