Ολοένα και πιο δύσκολη γίνεται η εξίσωση αντιμετώπισης του οξύτατου δημογραφικού προβλήματος στην Ελλάδα, με σαφείς προεκτάσεις στο ασφαλιστικό μας σύστημα αλλά και στις παροχές υγειονομικού χαρακτήρα.
Η πανδημία δεν έφερε αύξηση των γεννήσεων, παρά τις αντίθετες προβλέψεις.
Ο δείκτης γονιμότητας στην Ελλάδα βρίσκεται στο 1,38, έναν από τους χαμηλότερους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η μείωση του πληθυσμού των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας έχει ξεκινήσει πριν από την οικονομική κρίση και επηρέασε ήδη πτωτικά την εξέλιξη του αριθμού των γεννήσεων μέχρι σήμερα.
Η μείωση αυτή είναι συνέπεια αφενός μεν της σημαντικής μείωσης των γεννήσεων στη δεκαετία του 1980 (μείωση μεγαλύτερη του 30% μεταξύ 1980 και 1990), αφετέρου δε της μετανάστευσης (της εξόδου δηλαδή από την χώρα μας νέων αναπαραγωγικής ηλικίας την τελευταία δεκαετία).
Είναι εύλογο να εκφράζουμε τις επιφυλάξεις μας σχετικά με την αύξηση του ανώτατου ηλικιακού ορίου των γυναικών που δύνανται να προσφύγουν σε ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή.
Η ηλικία στην Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή δεν είναι απλά ένας αριθμός.
(;) Υπάρχει βιολογική βάση για να καθοριστεί ένα ανώτατο όριο με βάση την ηλικία ή είναι μια απόφαση που λαμβάνεται μετά από μια ηθική συζήτηση;
(;) Μήπως τελικά είναι μία επιλογή η οποία «κουκουλώνει» το πρόβλημα αλλά δεν το λύνει στη ρίζα του;
Οι παράγοντες που κρύβονται πίσω από την υπογεννητικότητα στην Ελλάδα, αναμφίβολα είναι πολλοί και σημαντικοί.
Το υψηλό κοινωνικό κόστος, η δύσκολη πρόσβαση σε υπηρεσίες Υγείας, οι εργασιακές σχέσεις, καθώς και ο αντίκτυπος της μετανάστευσης, είναι κάποιοι από τους λόγους που βρίσκονται ψηλά στην «πυραμίδα» της υπογεννητικότητας.
Ωστόσο, εξίσου σημαντικό πέρα από τις αιτίες του εν λόγω ζητήματος, με το οποίο έχει έρθει αντιμέτωπη η χώρα μας τα τελευταία χρόνια, είναι να εξερευνήσουμε και τα κίνητρα εκείνα που θα επηρεάσουν θετικά ένα ζευγάρι στο να αποκτήσει ένα ή περισσότερα παιδιά.
Ο οικονομικός παράγοντας, αποτελεί θεμελιώδους σημασίας ζήτημα για ένα νέο ζευγάρι, το οποίο αποφασίζει να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια.
Πρόκειται για έναν παράγοντα, ο οποίος προβληματίζει τους εν δυνάμει γονείς σε βάθος χρόνου, λόγω της μεγάλης σημασίας που έχει το οικογενειακό εισόδημα κατά τη διάρκεια της ζωής ενός παιδιού.
Μάλιστα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως σύμφωνα με σχετικές έρευνες, το 86% των ενδιαφερόμενων, θα προχωρούσε άμεσα σε διαδικασία τεκνοποίησης, εφόσον καλύπτονταν οι ιατρικές δαπάνες κύησης και τοκετού.
Είναι εμφανές επομένως, πως οι διαδοχικές κρίσεις-οι οποίες έχουν χτυπήσει προ πολλού την πόρτα της πλειονότητας των νοικοκυριών στη χώρα μας- οδηγεί τους νέους στο να αναβάλλουν ίσως και επ’ αόριστον τη διαδικασία της τεκνοποίησης, λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Η επιστροφή των νέων στη χώρα συνιστά κρίσιμο στοιχείο και για το δημογραφικό όσο και το ασφαλιστικό ζήτημα.
Για να επιτευχθεί η επιστροφή των νέων στη χώρα μας, δεν αρκούν βραχυπρόθεσμα μέτρα αλλά μια καθολική αλλαγή πολιτικής, ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και προοπτικές για το μέλλον.
Μέσα απ’ αυτήν την αλλαγή πρέπει να αξιοποιηθούν οι νέοι μορφωμένοι Έλληνες που φεύγουν στο εξωτερικό, κλιμακώνοντας το δημογραφικό μας πρόβλημα.
Να αξιοποιηθούν όλοι αυτοί που εγκαταλείπουν την Ελλάδα, όχι μόνο για την αναζήτηση μίας θέσης εργασίας αλλά, επιπλέον, επειδή δεν υπάρχουν οι συνθήκες για να υπηρετήσουν την επιστήμη τους και να εκπληρώσουν τα όνειρά τους.
Να ολοκληρωθούν ως άνθρωποι.
Πάγιά μας αρχή και θέση είναι ότι το δημογραφικό ζήτημα είναι αποκλειστικά ελληνικό ζήτημα, απορρίπτοντας κάθε σκέψη για αντικατάσταση του ελληνικού πληθυσμού με οτιδήποτε άλλο.
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ θεωρεί το δημογραφικό απόλυτη προτεραιότητα, καθώς οδηγεί στην εξαφάνιση του Έθνους, εάν δε ληφθούν άμεσα μέτρα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ελληνική πολιτεία όχι μόνο δεν έχει αναπτύξει ακόμα εκείνα τα στοιχειώδη εργαλεία κοινωνικής πολιτικής που χρειάζονται για τη στήριξη του θεσμού της οικογένειας αλλά και ότι υπολείπεται σημαντικά σε σχέση με τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης οι οποίες ανέκαθεν θεωρούνταν πρότυπα σ’ αυτόν τον τομέα.
Το ελληνικό κράτος δεν βρίσκεται απλώς μακριά από ουσιαστικές πολιτικές ενίσχυσης των νέων οικογενειών, των νέων γονέων και των παιδιών τους.
Δεν έχει καν ακουμπήσει στο βατήρα για να εκκινήσει την προσπάθειά του, αν βεβαίως αυτή λάβει χώρα ποτέ.
