Ο αθλητισμός είναι δείγμα πολιτισμού για μία κοινωνία και αντανακλά γενικότερα το βιοτικό της επίπεδο.
Σε μια κοινωνία υψηλής ανταγωνιστικότητας, όπου επιδιώκεται συνεχώς η βελτίωση της απόδοσης, για πολλές μορφές αθλητισμού, υπάρχει καχυποψία για το εάν επιβραβεύεται πάντα η αξιοκρατία, η συλλογικότητα και η άμιλλα.
Μέσα από την χρήση απαγορευμένων ουσιών, αμαυρώνεται η ίδια η αξία του ανθρώπου, όσον αφορά στις επιδόσεις του.
Κι αυτό επειδή η διάκριση, έχει γίνει πια αυτοσκοπός.
Κι έχουν χαθεί τα βαθύτερα και ουσιαστικότερα νοήματα του ίδιου του αθλητισμού.
Ή πιο σωστά έχουν «θυσιαστεί» στον βωμό των σκοπιμοτήτων.
Η αλλαγή του ποινικού νόμου, ώστε να εκτίονται πραγματικά οι ποινές για εγκλήματα σχετιζόμενα με την οπαδική βία, ήταν αναγκαία.
Δεν μπορεί όμως η πάταξη του φαινομένου να επιτευχθεί μόνο με την αυστηροποίηση των ποινών.
Πρέπει να επιδιωχθεί η εξάρθρωση των οργανώσεων που λειτουργούν ως εκκολαπτήρια της βίας με πρόσχημα το ποδόσφαιρο.
Πρέπει αυτή τη φορά η πολιτεία να δείξει αποφασιστικότητα.
Λίγοι αναζητούν τα βαθύτερα αίτια της λεγόμενης οπαδικής βίας, τα περισσότερα ΜΜΕ, αλλά και οι αρμόδιοι, ασχολούνται με την αστυνομική πλευρά του τραγικού γεγονότος.
Στον αθλητισμό, ειδικά στο ποδόσφαιρο, έχουν αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό τα στοιχεία της άθλησης, της ψυχαγωγίας, της άμιλλας, της διάκρισης, της τοπικής ταυτότητας, με εκείνα, της απόκτησης υλικών αγαθών, της εγωκεντρικής υπεροχής, της ταπείνωσης του αντιπάλου, της απόλυτης εμπορευματοποίησης, και του ανταγωνισμού, σε κάθε τι, που αφορά το αθλητικό γεγονός.
Τα αρνητικά αυτά δεδομένα δημιουργούν την επιθυμία της υπεροχής, της επικράτησης, με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο.
Η οπαδικότητα, επιλέγεται από το άτομο, ως απάντηση στα προβλήματά του, του δίνει την ψευδαίσθηση της ταυτότητας, της δύναμης μέσα σε μια ομάδα, της αναγνώρισης και της υπεροχής.
Ευθύνες έχουν διαχρονικά οι κυβερνήσεις και οι αρμόδιοι φορείς της πολιτείας, που ποτέ δεν αναζητούν το υπόβαθρο των προβλημάτων, τα αίτια που τροφοδοτούν την βία, αντιθέτως, διαχειρίζονται επιφανειακά και επικοινωνιακά το φαινόμενο της βίας, την στιγμή της έντονης εκδήλωσής του και, μέχρι να φύγει από την επικαιρότητα.
Ένας σοβαρός σχεδιασμός για την ουσιαστική αντιμετώπιση του φαινομένου της βίας, πρέπει να περιλαμβάνει όλα τα πεδία, που τροφοδοτούν την βία, να έχει συνέχεια, συνέπεια, συναίνεση κοινωνική και πολιτική, και αποφασιστικότητα.
Δυστυχώς, τα στοιχεία αυτά δεν ευδοκιμούν πολλή στην χώρα μας, γιαυτό και δεν φαίνεται η αντιμετώπισή του, στον ορατό ορίζοντα.
Αποτελεί κοινή διαπίστωση πως, εδώ και πολύ καιρό, το ποδόσφαιρο μας νοσεί βαρύτατα και ζει αναπνέοντας με τις τελευταίες ανάσες που τού απέμειναν πριν να βυθιστεί ολοκληρωτικά στο κώμα της πλήρους ανυποληψίας.
Νοσεί, όχι μόνο από μία, αλλά από ένα σύμπλεγμα νόσων που, όπως όλες οι σοβαρές ασθένειες, εξαντλούν τα υγιή κύτταρα και ευνοούν να επιβιώνουν τα παράσιτα….
τίθεση με τα σύγχρονα «αφεντικά» που, εξωθεσμικά καθώς είναι, δρουν αφανώς και ανέλεγκτα.
Τα προβλήματα που περιβάλλουν τον αθλητισμό γίνονται ολοένα και πιο έντονα στην κοινωνική συνείδηση, καθώς η εμπορική διαφθορά των αθλημάτων αναπτύσσεται.
Ο αθλητής έπαψε να ανυψώνεται και το οικονομικό κέρδος αναδείχθηκε σε βασικό κίνητρο που έχει επικαλύψει τον βασικό στόχο.
Η επιστροφή του ήθους και του σκοπού της άθλησης πρέπει να ξεκινήσει από την αναθεώρηση των κινήτρων, των σκοπών και των στόχων.
Πραγματική σημασία έχει ο αγώνας και όχι η πιθανή νίκη.
Η ολοένα και αμεσότερη ένταξη των ανθρώπων με αναπηρία επίσης, στο χώρο του αθλητισμού και η μέσω αυτού παροχή περαιτέρω δυνατοτήτων για επικοινωνία και κοινωνικοποίηση είναι σπουδαία δώρα που οφείλουμε να προσφέρουμε στα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες.
Η δυσκολία της κοινωνικοποίησης των ανθρώπων αυτών έγκειται ιδίως στην προκατάληψη που οι περισσότεροι έχουν απέναντί τους.
Αυτήν ακριβώς τη διστακτικότητα και επιφύλαξη απέναντι στους άλλους έρχεται να άρει ο αθλητισμός.
Ο αθλητής με αναπηρία μαθαίνει να προσπαθεί, να αγωνίζεται.
Για εμάς στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ, πρώτος και βασικός στόχος είναι ο καθαρός αθλητισμός.
Και όσοι τον αμαυρώνουν, πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικά!
Ο αθλητισμός πρέπει να αντιμετωπισθεί από όλους ως δικαίωμα και ως επιλογή.
Χρειάζεται ουσία και όχι πασαλείμματα.
