Ο Βασίλης Βιλιάρδος, Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, κατά τη συζήτηση στην Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου στις 12/07/2022, του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων «Κύρωση της Προγραμματικής Σύμβασης της παρ. 4 του άρθρου 155 του ν. 4759/2020 μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και των ανωνύμων εταιρειών με διακριτικό τίτλο «ΜΕΤΑΒΑΣΗ Α.Ε.» και «ΔΕΗ Α.Ε.»».
Έγιναν οι εξής παρατηρήσεις:
– Σε μια εποχή που μαίνεται η ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη, η οποία συνεχίζει να πυροβολεί τα πόδια της, με το ενδεχόμενο ελλείψεων, λόγω των αντιποίνων της Ρωσίας στις κυρώσεις, με τα ατυχήματα στα εργοστάσια των Ηνωμένων Πολιτειών και με την εκτόξευση των τιμών του φυσικού αερίου, η κυβέρνηση συνεχίζει να προωθεί το αποτυχημένο μοντέλο της εξάρτησης μας από το φυσικό αέριο, αντί από τον εγχώριο λιγνίτη, από τις εξορύξεις υδρογονανθράκων, που έχουν σταματήσει οι γεωτρήσεις, από τη γεωθερμία, από την κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων, όπως έχουμε προτείνει, κ.λπ. .
– Παράλληλα, επιμένει στο σκανδαλώδες μοντέλο της αγοράς ενέργειας από το καρτέλ του χρηματιστηρίου Χατζηδάκη και στην «πολιτική απάτη» της κατάργησης της ρήτρας αναπροσαρμογής ,καθώς επίσης στις επιδοτούμενες ΑΠΕ με τους εισαγόμενους μηχανισμούς που καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον, ενώ είναι άγνωστη η δυνατότητα ανακύκλωσης τους, όταν θα πρέπει να αποσυρθούν, μετά την εικοσαετία.
– Η σημερινή σύμβαση, τώρα, αποτελεί συνέχεια των δεσμεύσεων του Πρωθυπουργού, για συνειδητοποίηση αμέσως μετά τις εκλογές. Δεσμεύσεις που αποτυπώθηκαν στο ΕΣΕΚ της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο είναι πλέον για τα σκουπίδια. Επίσης, του Νόμου Χατζηδάκη, για τη ΔΕΗ, που τη μετέτρεψε από παραγωγική σε χονδρεμπορική εταιρεία. Επιπλέον του ν. 4759/2020, ειδικά το άρθρο 155 και του ν. 4872/2021, για την απολιγνιτοποίηση, που ονομάστηκε «δίκαιη αναπτυξιακή μετάβαση», κατά τη συνήθη ωραιοποιημένη ορολογία των μνημονίων.
– Σε σχέση με την αξιοποίηση των περιοχών που πλήττονται ήδη, χωρίς κοστολόγηση και χωρίς χρηματοδότηση, καθώς, επίσης, χωρίς λύση για τους ανέργους, όπως είχαμε ζητήσει, είναι περιττό να αναφερθούμε ξανά, αφού ο Πρωθυπουργός δήλωσε πως πρέπει να βρουν κάτι άλλο να κάνουν.
– Με το σημερινό νομοσχέδιο, πληροφορούμαστε πως τη δίκαιη μετάβαση, την απολιγνιτοποίηση δηλαδή, θα την πληρώσουν τα συνήθη υποζύγια, οι Έλληνες πολίτες, μέσω του δημοσίου. Θα χρησιμοποιηθούν φυσικά πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης, εγγυήσεις και δάνεια, χωρίς όμως να αναφέρεται ποιο θα είναι το κόστος τους.
– Το πλέον εξοργιστικό πάντως είναι το ότι η ΔΕΗ, που ιδρύθηκε για να υπηρετήσει το δημόσιο αγαθό του ηλεκτρισμού και της ανάπτυξης, μεταβιβάστηκε πλέον στον ιδιωτικό τομέα, ενώ παρέμεινε το 34% στο Υπερταμείο των ξένων, που θέτει πια όρους για το πως θα διαχειριστούμε τις εκτάσεις που είχαν παραχωρηθεί στη ΔΕΗ πριν από πολλά χρόνια, χωρίς καν τα μεταλλευτική δικαιώματα.
– Στο άρθρο 3, το αρχικό μετοχικό της κεφάλαιο είναι δύο μόλις 2 εκατομμύρια ευρώ, με μοναδικό μέτοχο το δημόσιο. Με βάση την προβλεπόμενη ονομαστική στελέχωση των 40 ατόμων,τα έξοδά της υπολογίζονται σε τουλάχιστον 1,2 εκατομμύρια ετησίως. Επομένως, δεν είναι αρκετά ούτε καν για δύο χρήσεις. Ποιος θα πληρώσει μετά και πόσα θα πληρώσει;
– Στο άρθρο 4, τα έσοδά της προέρχονται από επιχορήγηση εκ μέρους του δημοσίου, από τα Προγράμματα Δημοσίων Επενδύσεων, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως από τα ΕΣΠΑ, από δωρεές και από τέλη χρήσης των παγίων της. Τι έσοδα μπορεί να είναι αυτά;
– Μπορεί στα έσοδα να προστεθεί μίσθωμα για την πρόσβαση στα λιγνιτορυχεία, αφού θα βρίσκονται μέσα στις περιοχές απολιγνιτοποίησης, όπως θεωρούμε ότι πρέπει;
– Στο άρθρο 2, τώρα από τους ορισμούς σημειώνουμε τα εξής: Πρώτον, το Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ), όπως αναφέραμε, είναι του 2019, που λογικά πρέπει να αναθεωρηθεί, αφού είπαμε πολλές φορές, ότι είναι πλέον για τα σκουπίδια.
– Δεύτερον, ως τελική ημερομηνία ολοκλήρωσης εργασιών αποκατάστασης, στο 1. 1.41., αναφέρεται η 31η Αυγούστου του 2025, η οποία είναι εκτός πραγματικότητας με βάση Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ), καθώς επίσης με τα ισχύοντα δεδομένα. Αναγράφεται βέβαια ότι μπορεί να μετακυληθεί, αλλά είναι εντελώς αόριστο.
– Τρίτον, σχετικά με τον ορισμό της απόσχισης κλάδου, στο 1.1 8., που καθορίζεται με το άρθρο 27, θα θέλαμε να ρωτήσουμε: Τι σημαίνει στην παράγραφο 5, η φράση; Μπορεί να μεταβιβαστούν οι εκτάσεις, χωρίς κανένα τίμημα ή έναντι ενός ευρώ; Μπορεί το μετοχικό κεφάλαιο που θα αναλωθεί για την εξαγορά των εκτάσεων να είναι χαμηλό, ενώ, εάν η αξία των εκτάσεων μεγαλύτερη να σχηματιστεί κάποιο αποθεματικό; Αυτός είναι ο στόχος της κυβέρνησης;
