Ο Βασίλης Βιλιάρδος, Βουλευτής Επικρατείας της Ελληνικής Λύσης, κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής στις 20/01/2022, του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων «Εκσυγχρονισμός του δικαίου ανταγωνισμού για την ψηφιακή εποχή – Τροποποίηση του ν.3959/2011 και ενσωμάτωση της Οδηγίας (ΕΕ) 2019/1 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 11ης Δεκεμβρίου 2018 για την παροχή αρμοδιοτήτων στις αρχές ανταγωνισμού των κρατών μελών ώστε να επιβάλλουν αποτελεσματικότερα τους κανόνες και για τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς».
Έγιναν οι εξής παρατηρήσεις:
– Επιγραμματικά στο νομοσχέδιο-Οδηγία για την Επιτροπή Ανταγωνισμού, το Κεφάλαιο Α΄ και τα άρθρα 1 έως 3 αφορούν τον σκοπό, το αντικείμενο και τους ορισμούς, ενώ το Κεφάλαιο Β΄ και τα άρθρα 4 έως 7 τον έλεγχο των συγχωνεύσεων επιχειρήσεων που στην ουσία έχει αποδεχτεί να επιβάλει η Κυβέρνηση όσον αφορά βέβαια τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλά μάλλον δεν θα έχει επιτυχία. Το πιθανότερο είναι να αυξηθούν τα λουκέτα στην αγορά λόγω της ακρίβειας και της ενεργειακής μας εξάρτησης εξαιτίας της βίαιης απολιγνιτοποίησης.
– Σε γενικές γραμμές πάντως δεν εμφανίζεται κάποιο όφελος στην αγορά από τη λειτουργία της Επιτροπής Ανταγωνισμού, αφού με βάση την Έκθεση του 2020 το σωρευτικά εκτιμώμενο πλεόνασμα καταναλωτή από τις αποφάσεις της Επιτροπής Ανταγωνισμού, την περίοδο 2002 έως 2020, εκτιμάται μεν στα 2,63 δισεκατομμύρια ευρώ για όλα αυτά τα χρόνια, αλλά ήταν μόλις 19, 9 εκατομμύρια το 2020.
– Ρωτήσαμε εάν υπάρχουν αλήθεια κάποιοι στόχοι, χωρίς όμως να πάρουμε απαντήσεις. Όλα λειτουργούν σωστά στην αγορά; Δεν διαπιστώνονται συμπεριφορές καρτέλ, όπως για παράδειγμα στις κατασκευές, στα σούπερ μάρκετ ή στις τράπεζες; Είναι πραγματικά ανεξάρτητη η Επιτροπή Ανταγωνισμού ή μήπως άγεται και φέρεται από τον εκάστοτε Υπουργό Ανάπτυξης;
– Στο άρθρο 4 εξαιρούνται οι εταιρείες με τζίρο κάτω των 50 εκατομμυρίων και διακοσίων πενήντα υπαλλήλων όσον αφορά τους ελέγχους της Επιτροπής Ανταγωνισμού, δηλαδή η πλειοψηφία των επιχειρήσεων στην Ελλάδα. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να προωθηθεί η σωστή λειτουργία του ανταγωνισμού, όταν υπεύθυνη για τις λίγες μεγάλες εταιρείες είναι η Επιτροπή Ανταγωνισμού και για τις πολλές μικρές το Υπουργείο. Πόσο μάλλον όταν φάνηκε από τα PCR, πως το Υπουργείο δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσει τη λειτουργία του ανταγωνισμού σε σύγκριση για παράδειγμα με την Κύπρο.
– Περαιτέρω σημειώσαμε πως μπορεί να υπάρξει συνέργεια των επιχειρήσεων και με τον επηρεασμό των κανονισμών, όπως στη γνωστή περίπτωση του «Diesel Gate», όπου μεσολάβησε σχετική παρέμβαση από την Ευρωπαϊκή Ένωση επειδή οι γερμανικές βιομηχανίες αυτοκινήτων έθεσαν συνεννοούμενες μεταξύ τους κανονισμούς για εξαρτήματα, έτσι ώστε να περιορίζεται ο ανταγωνισμός. Εδώ πρόκειται για έναν έξυπνο μεν, αλλά φυσικά βρώμικο τρόπο, προσθέτοντας για παράδειγμα πως οι Γερμανοί θα μπορούσαν να ισχυριστούν πως αυτοκίνητα ή φωτοβολταϊκά άλλων χωρών δεν πληρούν τις ευρωπαϊκές υποθέσεις που τίθενται όμως με βάση τις γερμανικές βιομηχανίες για να αποφύγουν τον ανταγωνισμό.
– Στο άρθρο 5 τονίσαμε πως αν και τα ποσοτικά όρια όπως τα 15 εκατομμύρια τζίρου φαίνονται εύλογα, μάλλον δεν λαμβάνεται υπόψη το μικρό μέγεθος της ελληνικής αγοράς. Για παράδειγμα, σε έναν εξειδικευμένο τομέα μία μικρής κοινωνίας μπορεί να υπάρχουν συνθήκες 100% ελέγχου της αγοράς της χωρίς να υπάρχει υπέρβαση του ορίου των 15 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ κάτι τέτοιο θα μπορούσε να έχει πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα, εάν η συγκεκριμένη αγορά παράγει μία πρώτη ύλη για την παραγωγική αλυσίδα.
-Κατά την άποψή μας το πιο ορθολογικό κριτήριο για να μην δημιουργούνται ολιγοπώλια -πρόκειται για την πραγματικά μεγάλη ασθένεια του καπιταλισμού- είναι το μερίδιο αγοράς, καθώς επίσης ο προληπτικός έλεγχος εκ μέρους της Επιτροπής Ανταγωνισμού μέσω της χαρτογράφησης της αγοράς που πολύ σωστά θεσμοθετείται εδώ ως δραστηριότητά της. Λέμε τα σωστά λέμε και τα λάθη.
– Πραγματικό χάος με τις όλο και περισσότερες ανεξάρτητες αρχές που στην ουσία καλύπτουν τους πολιτικούς και έμμεσα τις επιχειρήσεις. Όπως επίσης με τις ΜΚΟ που εξυπηρετούν άλλους σκοπούς τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Και οι δύο αποτελούν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της νέας τάξης πραγμάτων που δρομολογείται από την εταιρική φεουδαρχία που στην ουσία κυβερνά.
– Στο άρθρο 10 δεν συμφωνήσαμε στο ότι το πειθαρχικό συμβούλιο συγκροτείται με απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης, όπως επίσης η πράξη εκτέλεσης της απόφασης, ενώ τεκμηριώνεται και εδώ ότι ο Υπουργός εμπλέκεται παντού οπότε δεν είναι καθόλου ανεξάρτητη η επιτροπή.
– Δεν μπορεί ο ρυθμιστής η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων να είναι ταυτόχρονα και ελεγκτής, δυο σε ένα. Λογικά έτσι δεν μειώθηκαν οι τιμές αλλά δόθηκαν κάποια ψίχουλα στα τέλη τηλεπικοινωνιών για νέους από δεκαπέντε έως είκοσι εννέα ετών με την επιβάρυνση όμως του προϋπολογισμού, άρα όλων εμάς των φορολογούμενων, με 68 εκατομμύρια ευρώ, Είναι απίστευτη εν προκειμένω η κοροϊδία των Ελλήνων.
