Δεν πρέπει να καλλιεργείται στους μαθητές μία αντίληψη ήσσονος προσπάθειας.
Γιατί όταν βλέπουν ότι και με την ελάχιστη προσπάθεια θα μπορέσουν να εισαχθούν, σε κάθε περίπτωση, σε κάποιο πανεπιστημιακό τμήμα, ακριβώς αυτό συμβαίνει.
Και το αποτέλεσμα ποιό είναι;
Να μην έχουν τα απαιτούμενα εφόδια και τις απαραίτητες γνώσεις για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας πανεπιστημιακής σχολής.
Η θεσμοθέτηση της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής με την οποία ξεκινά το παρόν Σχέδιο Νόμου, κινείται προς αυτήν την αναγκαιότητα.
Οι φοιτητές και οι ακαδημαϊκοί, επί σειρά ετών, απευθύνουν κραυγή αγωνίας για την παραβατικότητα που έχει χτυπήσει «κόκκινο» στους χώρους των ιδρυμάτων.
Ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν πολλές ελλείψεις τις οποίες δεν γίνεται να παραβλέψουμε.
Από την θέρμανση, η οποία σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί άγνωστη λέξη, μέχρι τα έδρανα τα οποία δεν επαρκούν συχνά για όλους τους φοιτητές, υπό κανονικές συνθήκες προ της πανδημίας, με αποτέλεσμα πολλοί φοιτητές να αναγκάζονται να παρακολουθούν τις διαλέξεις από τα σκαλοπάτια.
Το ελληνικό πανεπιστήμιο δέχεται συνεχείς επιθέσεις που οδηγούν στην υποβάθμιση και απαξίωσή του ενώ όλο και πιο έντονα εκφράζεται η ανησυχία και η αγωνία της ελληνικής κοινωνίας για το μέλλον του.
Είναι χρέος μας να προστατεύσουμε την αξιοπρέπεια και τις ακαδημαϊκές αξίες του δημόσιου πανεπιστημίου.
Ο αναπτυξιακός του ρόλος είναι αναντικατάστατος στην ελληνική κοινωνία.
Κανείς δεν μπορεί να παίζει με την ζωή και την δημόσια περιουσία.
Πολλώ δε μάλλον, όταν μιλάμε για τα δημόσια πανεπιστήμια, τα οποία αποτελούν χώρους μάθησης!
Χώρους ιερούς!
Οφείλουμε να τους δώσουμε διεθνώς την θέση που τους αρμόζει.
