Ο Βασίλης Βιλιάρδος, Βουλευτής Επικρατείας της Ελληνικής Λύσης, κατά τη συζήτηση στην Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων στις 08/07/2021, του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών: «α) Ενσωμάτωση στην ελληνική νομοθεσία διατάξεων των Οδηγιών (ΕΕ) 2017/2455, (ΕΕ) 2019/1995 και (ΕΕ) 2018/1910 όσον αφορά υποχρεώσεις που απορρέουν από τον φόρο προστιθέμενης αξίας για παροχές υπηρεσιών και πωλήσεις αγαθών εξ αποστάσεως και σχετικές ρυθμίσεις – β) Τροποποιήσεις του ν. 4649/2019 «Πρόγραμμα παροχής εγγύησης σε τιτλοποιήσεις πιστωτικών ιδρυμάτων» (Α΄206), βάσει της C(2021) 2545/09.04.2021 (2021/N) εγκριτικής απόφασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για παράταση του προγράμματος «ΗΡΑΚΛΗΣ» – γ) Διατάξεις για τη ρύθμιση οφειλών και την παροχή δεύτερης ευκαιρίας – Τροποποιήσεις ν. 4738/2020 και λοιπές διατάξεις».
Έγιναν οι εξής παρατηρήσεις :
– Θα ξεκινήσουμε από τη χθεσινή βασική τοποθέτηση του κυρίου Ζαββού, σύμφωνα με την οποία η Κυβέρνηση έχει την εμπιστοσύνη των αγορών. Σημειώνοντας, εν πρώτοις, πως, προφανώς, εννοεί τη Γερμανία, ενώ δεν την έχει μόνο η Κυβέρνηση, αλλά και τα υπόλοιπα δύο κόμματα της «τρόικα εσωτερικού» που τη στηρίζουν, πολύ περισσότερο η Αξιωματική Αντιπολίτευση που θεωρείται από τους ξένους ως «ρεζέρβα» σε σχέση με τη Νέα Δημοκρατία. Πολύ σωστά, κατά την άποψή μας, πόσο μάλλον, όταν κατά τη διακυβέρνησή της υπεγράφη η μεταφορά των πάντων στο Υπερταμείο, η επιμήκυνση των 95 δισ., με αντάλλαγμα την παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας κ.ο.κ.., ενώ λειτούργησε το κράτος με μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα, όταν η Νέα Δημοκρατία με τεράστια ελλείμματα.
– Ποιος είναι, όμως, ο ορισμός της εμπιστοσύνης για τους δανειστές;
– Το ότι η Κυβέρνηση θα υπακούει στις εντολές τους, όπως είναι η ψήφιση των νόμων που δρομολογούν τις «μεταρρυθμίσεις», το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και οι πλειστηριασμοί της ιδιωτικής με την πιστή εφαρμογή του νέου Πτωχευτικού Νόμου.
– Γιατί σήμερα οι επενδυτές πιστεύουν πως η ελληνική Κυβέρνηση, θα μπορεί να πουλάει συνεχώς ομόλογα και θα είναι σε θέση, να τα εξοφλήσει στη λήξη τους; Αφού η Ελλάδα, είναι οικονομικά σε τρεις χειρότερη θέση σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, πόσο μάλλον με το 2010 που είχε αποκλειστεί εντελώς από τις αγορές.
– Όσον αφορά την επιτυχία των σχεδίων «ΗΡΑΚΛΗΣ» έτσι ώστε να μην πέσουν οι εγγυήσεις και να μην επιβαρυνθεί το δημόσιο χρέος με έως και 24 δις ευρώ, εξαρτάται απόλυτα από τη βελτίωση της ελληνικής οικονομίας και από τίποτα άλλο.
– Εξαρτάται, κυρίως, από τη βελτίωση των εσόδων των νοικοκυριών και των κερδών των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που με τη σειρά τους θα αύξαναν την αξία των εγγυήσεων των τραπεζών, ενώ θα εξυπηρετούσαν τα χρέη τους, αφού αυτοί είναι οι προβληματικοί δανειολήπτες. Αυτό που πρέπει να εξασφαλίσει, λοιπόν, η Κυβέρνηση, είναι η παραπάνω βελτίωση. Είναι κάτι που δεν φαίνεται να καταφέρνει, αφού έχει μια αλλοπρόσαλλη πολιτική, ένα μείγμα νεοφιλελευθερισμού από την πλευρά του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και της διόγκωσης του επιτελικού κράτους, καθώς επίσης κακώς εννοούμενου σοσιαλισμού με κριτήριο τη σπατάλη 41 δισεκατομμυρίων μέσα σε δύο μόλις χρόνια με δανεικά. Κάτι που ασφαλώς, δεν οδηγεί στην αλλαγή του αποτυχημένου οικονομικού μας μοντέλου και στην παραγωγή πλούτου, τα οποία είναι απαραίτητα στην Ελλάδα.
– Για να τα καταφέρει η Ελλάδα, θα πρέπει να υπάρξει πραγματική συναίνεση όλων των πολιτικών δυνάμεων, όχι όμως στην υπηρεσία των ξένων δυνάμεων, όπως συμβαίνει με την «τρόικα εσωτερικού», αλλά για την πατρίδα μας και για τους πολίτες της, που διαφορετικά θα καταντήσουν εξαθλιωμένοι σκλάβοι χρέους των νέων ιδιοκτητών της.
– Το άρθρο 10, που είναι πολύ μεγάλο και με περίπλοκες διαδικασίες αφορά το ειδικό καθεστώς Φ.Π.Α. σε υποκείμενους σε φόρους εγκατεστημένους εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά όχι, εντός του κράτους – μέλους κατανάλωσης, ενώ αφορούν τηλεπικοινωνιακές, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές υπηρεσίες, καθώς επίσης τον τρόπο καταβολής του Φ.Π.Α.. Προστίθεται πρόβλεψη για τις περιπτώσεις που η επιχείρηση δεν έχει έδρα οικονομικής δραστηριότητας, ούτε μόνιμη εγκατάσταση σε κράτος – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά απλά εκκινεί ή μεταφέρει αγαθά στα κράτη – μέλη.
– Έτσι, όμως, απολαμβάνει ειδικού καθεστώτος, χωρίς να υπάρχει κάποιο ανταποδοτικό όφελος για τη χώρα ή την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ χωρίς να έχει Α.Φ.Μ. θα μεταφέρει προϊόντα ανά την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με αυτόν τον τρόπο οδηγούμαστε σε μία άκρατη παγκοσμιοποίηση, χωρίς περιορισμούς για επιχειρήσεις μείζονος σημασίας, ειδικά επειδή σε αυτού του είδους τις υπηρεσίες μπορεί να είναι συγκεχυμένη η χώρα διαμονής και κατανάλωσης.
– Το άρθρο 11, είναι ένα άλλο πολύπλοκο και εκτενές άρθρο, αντίστοιχο του 10, το οποίο, αφορά ειδικό καθεστώς Φ.Π.Α. για αγορές από τρίτες χώρες. Μήπως εδώ μπορεί να υπάρξει διαφυγή φόρου, εάν ο μεσάζοντας είναι σε χώρα χαμηλού ΦΠΑ και εν συνεχεία, δεν επιβαρύνεται για εσωτερικές συναλλαγές;
