Ο Βασίλης Βιλιάρδος, Βουλευτής Επικρατείας της Ελληνικής Λύσης, κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής στις 22/10/2020, σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών: «Ρύθμιση οφειλών και παροχή δεύτερης ευκαιρίας».
Έγιναν οι εξής παρατηρήσεις:
– Πρόκειται για ένα κάκιστο σχέδιο νόμου. Καμία σημαντική τομή στο Πτωχευτικό Δίκαιο, ενώ -το χειρότερο- δρομολογεί επίσημα το τέλος της προστασίας της πρώτης κατοικίας.
– Όσον αφορά τις θετικές ρυθμίσεις, αυτές είναι απειροελάχιστες.
– Η χειρότερη στιγμή που μπορεί ένα κράτος να υιοθετήσει έναν νέο πτωχευτικό νόμο, ακόμη κι αν θα ήταν ιδανικός, είναι όταν η χώρα είναι χρεοκοπημένη, με ακόμη χειρότερες προοπτικές για το μέλλον της.
– Μία υπεύθυνη κυβέρνηση θα ασχολούνταν μόνο με το πρόβλημα του θανατηφόρου αποπληθωρισμού, με τίποτε άλλο.
– Όσον αφορά τις ελληνικές επιχειρήσεις, που δανείζονται με μέσο όρο της τάξης του 4,5% οπότε με πραγματικό επιτόκιο 6,8%, είναι προφανώς αδύνατο να ανταγωνιστούν τις ξένες, γεγονός που σημαίνει πως θα χρεοκοπήσουν υπαγόμενες στο έκτρωμα του νέου πτωχευτικού νόμου που θα ψηφίσει σήμερα η Κυβέρνηση, ενώ μόλις ανακοίνωσε πως θα το ολοκληρώσει με την επιτάχυνση των δικαστηρίων για τον «νόμο Κατσέλη».
– Ήταν ενδιαφέρουσα η επιβεβαίωση του Υπουργού στην Επιτροπή σε σχέση με την καταστροφικότητα των μνημονίων.
– Ενώ σε εκείνες τις χώρες που έχουν επιβληθεί στο παρελθόν μνημόνια μειώνεται το δημόσιο χρέος και αυξάνεται στη θέση του το ιδιωτικό, στην Ελλάδα έχουν εκτοξευθεί στα ύψη και τα δύο σε μοναδικά για την παγκόσμια ιστορία επίπεδα.
– Το νομοσχέδιο ωφελεί κατά κύριο λόγο τις τράπεζες, η καταχρηστικότητα στη συμπεριφορά των οποίων είναι γνωστή στην πλειοψηφία των πολιτών, ενώ οι διαμαρτυρίες τους είναι παραπλανητικές, για τα μάτια του κόσμου.
– Δεν βλέπουμε καμία ρύθμιση μιας πραγματικής δεύτερης ευκαιρίας των οφειλετών, όπως θα ήταν το σβήσιμό τους από τον Τειρεσία. Αντίθετα, διαπιστώνεται η ενίσχυση των αποκλεισμών με το νέο μητρώο αφερεγγυότητας που προωθείται.
– Το χειρότερο σημείο του πάντως είναι το δεύτερο μέρος του τρίτου βιβλίου, όχι μόνο επειδή καταργεί ουσιαστικά την προστασία της κύριας κατοικίας των οφειλετών, αλλά επιπλέον λόγω του ότι οι περιουσίες τους θα διαχειρίζονται από ένα νομικό πρόσωπο του ιδιωτικού τομέα, από το οποίο θα το νοικιάζουν και θα μπορούν να το επαναγοράζουν.
– Το άρθρο 17 του Συντάγματος περί προστασίας της ιδιοκτησίας και το άρθρο 25 περί του κοινωνικού κράτους δικαίου και της προστασίας των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν ενδιαφέρουν προφανώς καθόλου την Κυβέρνηση, εκτός εάν θεωρεί πως η κύρια κατοικία δεν εντάσσεται σε αυτά.
– Παρά το γεγονός ότι διαφημίζεται από την Κυβέρνηση και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως δεύτερη ευκαιρία, δεν πρόκειται δυστυχώς για κάτι τέτοιο. Είναι δηλαδή σκόπιμα παραπλανητική η περιγραφή του.
– Ο όρος «δεύτερη ευκαιρία» μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για τις τράπεζες, οι οποίες θα ωφεληθούν από το πρόγραμμα επιδότησης του νομοσχεδίου και όχι μόνο, συνεχίζοντας να επιβαρύνουν τους φορολογούμενους.
– Η διαφορά του νέου νομοσχεδίου είναι ότι εισάγει την έννοια της χρεοκοπίας για φυσικά πρόσωπα, ενώ μέχρι σήμερα χρεοκοπούσαν μόνο οι επιχειρήσεις και οι έμποροι.
– Η Νέα Δημοκρατία με χρέη ύψους 321 εκατομμυρίων ευρώ το 2019 σύμφωνα με τον ισολογισμό της, θα υπαχθεί στον νέο νόμο για να προστατευτεί από τους πιστωτές της ή μήπως γιατί τα κόμματα δεν ισχύει ό,τι ισχύει για τους κοινούς θνητούς, επειδή είναι σε θέση να ρυθμίζουν σκανδαλωδώς τα χρέη τους με τους πιστωτές;
– Ο βασικός σκοπός του νομοσχεδίου είναι να ικανοποιήσει τις τράπεζες, ακόμη και εις βάρος του δημοσίου ή των ασφαλιστικών ταμείων.
– Δεν αναφέρεται καθόλου στις αιτίες που δημιούργησαν την ανάγκη ενός νέου πτωχευτικού νόμου, όπως είναι τα ανεξέλεγκτα υπέρογκα δάνεια των τραπεζών, απλά και μόνο για να εισπράττουν προμήθειες τα στελέχη τους. Τιμωρούνται μόνο τα θύματα της χρεοκοπίας, το κράτος, οι πολίτες και όχι οι θύτες.
– Δεν προβλέπονται ρήτρες ασφαλείας για τους συνοφειλέτες.
– Δεν υπάρχουν δικλίδες ασφαλείας για τους λεγόμενους στρατηγικούς κακοπληρωτές.
– Δεν υπάρχει μέριμνα για τις επιχειρήσεις που θα υπαχθούν, έτσι ώστε να αποκτήσουν πρόσβαση ξανά στο τραπεζικό σύστημα.
– Δεν προβλέπεται τίποτα για τις κλειστές επιχειρήσεις σε αδράνεια.
– Δεν υπάρχει πρόβλεψη για την επαναφορά της ρύθμισης των εκατόν είκοσι δόσεων σε όλους, όπως θα έπρεπε. Η δυνατότητα που δόθηκε στις τράπεζες με τις ανακεφαλαιοποιήσεις δεν δόθηκε ποτέ στους πολίτες και στις επιχειρήσεις.
– Ευνοεί σκανδαλωδώς τους υπερδανεισμένους χωρίς εξασφαλίσεις, επειδή οι τράπεζες, που θα έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σύμφωνα με το νομοσχέδιο, θα συναινούν μόνο σε αυτούς, ενώ θα απορρίπτουν τους δανειολήπτες με επαρκή περιουσία, αφού από αυτούς μόνο θα μπορούν να πάρουν χρήματα.
